ΑΔΙΚΙΕΣ

Είναι κάποια κείμενα που τα θεωρώ άδικα. Ίσως να έχουν λόγους για να τα χώσουν, αλλά ο τρόπος τους με στεναχωρεί. Αν ένα κορίτσι έχει παραπάνω κιλά θεωρώ ότι είναι δικό του θέμα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει κάτι τέτοιο και κανείς δεν ξέρει τί περνάει και τί έχει περάσει, ακριβώς επειδή είναι τόσο μακριά από τα «σωστά» πρότυπα. Το να αντιδράμε όμως με αυτόν τον τρόπο το θεωρώ λιγάκι εκ του ασφαλούς και πολύ άδικο.

Σε έρευνες που είχαν γίνει σε ένα πανεπιστήμιο της Αμερικής, ανακάλυψαν ότι οι πολύ υπέρβαροι άνθρωποι σε μια προσπάθεια κοινωνικής επιβίωσης διαστρεβλώνουν την εικόνα τους στον καθρέφτη. Κάτι σαν αυτό που συμβαίνει με τα άτομα που πάσχουν από ανορεξία. Έτσι, ένα πολύ υπέρβαρο κορίτσι δεν βλέπει την πραγματική του εικόνα στον καθρέφτη, αλλά κάτι πιο ήπιο. Σε μια άλλη έρευνα ανακαλύφθηκε και μία ακόμη αντίδραση στον κοινωνικό περίγυρο η οποία ήταν άκρως δικαιολογημένη λόγω του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού αυτών των ανθρώπων. Η αντίδραση αυτή, ήταν η πλήρης αδιαφορία για τα πρότυπα και η ανάγκη να ζήσουν ισότιμα, βγάζοντας την γλώσσα στα «μοντέλα». Το αποτέλεσμα ήταν να πετάξουν τα ράσα και να φορούν ότι γουστάρουν, να τρώνε όσο γουστάρουν, να αντιδρούν έντονα στον ρατσισμό.

Ο μόνος λόγος που ενίσταμαι σε όλα αυτά, είναι το θέμα της υγείας. Κανένας άλλος. Η αισθητική μου δεν προσβάλλεται από την θέα ενός κακοντυμένου παχύσαρκου. Όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός ρακένδυτου ζητιάνου, όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός τσιγγάνου ή μιας μισόγυμνης τραγουδίστριας. Αλλά ακόμη κι αν συμβεί αυτό, ποτέ μα ποτέ δεν θα πληγώσω άνθρωπο δείχνοντάς το.

Επίσης, να θυμίσω ότι αν υπάρχει προδιάθεση για παχυσαρκία και ορμονικά προβλήματα, η μάχη είναι άνιση και πρέπει να παλεύεις για όλη σου την ζωή, σχεδόν ξέροντας ότι πάντα θα χάνεις ή θα ζεις πολύ πολύ στερημένα. Ε, λοιπόν δεν είναι όλοι δυνατοί να παλέψουν. Κάποια κορίτσια παραδίδουν τα όπλα και αποφασίζουν να φορέσουν επιτέλους ένα κοντό μπλουζάκι. Κάτι που για τους περισσότερους είναι τίποτα, για κείνες, όσο περίεργο κι αν μας ακούγεται, είναι όνειρο ζωής. Έχω πάει σε άπειρα μαγαζιά που δεν πουλάνε τίποτε πέρα από κολλητά μικροσκοπικά ρουχαλάκια. Αυτό είναι που προσβάλλει την αισθητική μου.

Όταν εσύ φίλε μου ζούσες την πρώτη σου σεξουαλική εμπειρία, τον πρώτο σου έρωτα, το πρώτο σου φιλί, εκείνες κάθονταν μόνες, ντυμένες με ράσα και ακούγοντας στα μούτρα τους ένα σωρό κοσμητικά: «χοντρή», «πατσόλα», «γαμιόλα». Το ότι αποφάσισαν να μην σου ξαναδώσουν σημασία, «να βάφονται σαν καργιόλες» και «να ντύνονται σαν καργιόλες» ίσως και να είναι η μόνη αντίδραση που τους έμεινε απέναντι σε όλα αυτά.