FUN TIMES

Τα επιτραπέζια παιχνίδια ήταν το πιο αγαπημένο μου χόμπι. Συνήθως βάζαμε όλη η παρέα λεφτά και παίρναμε όλοι μαζί, όποιο μας γυάλιζε. Για ολόκληρους μήνες κολλάγαμε άσχημα και παίζαμε μανιωδώς κάποια από αυτά. Το risk ήταν το πιο εύκολο και διασκεδαστικό. Όχι όμως για πολύ. Στους άντρες δεν αρέσει να χάνουν, ειδικά σε παιχνίδια στρατηγικής. Αντρών θέματα δηλαδή. Τους εξηγούσα ότι αν οι στρατηγοί διέθεταν και λίγη πουτανιά, όλα θα ήταν ευκολότερα, αλλά εκείνοι επέμεναν ότι οι γυναίκες δεν κάνουν για τέτοια θέματα.

Ναι, καλά. Αν καταλάβαιναν ότι ο πιο γρήγορος δρόμος για να κατακτήσεις τον κόσμο δεν είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου αλλά να τους κάνεις όλους συμμάχους, ίσως ακόμη να παίζαμε risk. Αλλά πού. Κρυφοστρατόκαυλοι όλοι τους, έστηναν τα κανονάκια και τα στρατιωτάκια και περίμεναν να κατατροπώσουν το σύμπαν. Λιγάκι να τους βοηθούσες, ήταν ικανοί να αυτοκτονήσουν όλο τους τον στρατό για να σκοτώσουν τους εχθρούς σου και να σε σώσουν. Και μετά τ΄άκουγες κιόλας. Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες. Άντε να τους πείσεις ότι όλο αυτό λέγεται στρατηγική. Αλλά μεταξύ μας, καλύτερα που δεν το κατάλαβαν. Γιατί η στρατηγική δεν φτιάχτηκε για πόλεμο. Για έρωτα φτιάχτηκε.

Περνώντας ολόκληρες περιόδους με μπιρίμπες, πόκα και ξερή αποφασίσαμε να το ρίξουμε σε τίποτε άλλο. Πήραμε trivial. Τον πρώτο καιρό Η μούγκα. Τελειώναμε όλες τις κάρτες χωρίς να έχει απαντήσει κανείς. Άμα κατά τύχη ξέραμε καμμιά απάντηση, έπεφταν χειροκροτήματα και σαμπάνιες. Σιγά σιγά εξοικειωθήκαμε. Στην πορεία το κάναμε τουρνουά. Χωριζόμασταν σε γυναίκες – άντρες και προσπαθούσαμε να θυμηθούμε τις απαντήσεις. Αυτό το παιχνίδι ήταν η αφορμή να ψιλομάθω Γεωγραφία. Άλλο που δεν ήθελε ο άντρας μου, με έμαθε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου. Και μετά έγινα εξπέρ.

Έμαθα ότι η Αυστραλία δεν είναι ήπειρος και το Σίδνευ δεν είναι μια γέφυρα. Επίσης ότι υπάρχει μια λίμνη που την λένε Τιτικάκα, που ακόμα κι αν την έλεγα ντιγκιντάγκα όλοι το έπαιρναν για σωστό για να μην με στεναχωρήσουν. Έμαθα ότι το Βατικανό είναι ξεχωριστό κράτος και ότι οι πολίτες του δεν λέγονται πάπες. Μόνο ένας λέγεται έτσι. Έμαθα ότι στο Βέλγιο μιλάνε ένα σωρό γλώσσες και μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί νόμιζα ότι οι Βέλγοι μιλάνε Βέλγικα όπως οι Κρητικοί μιλάνε Κρητικά. Έμαθα ότι κάποιοι Λουδοβίκοι έχεζαν πίσω απ΄τις κουρτίνες στις Βερσαλλίες και από τότε σιχάθηκα τις μακριές βελούδινες κουρτίνες γιατί τώρα ξέρω ότι εφευρέθηκαν για να κρύβουν σκατά. Έμαθα ότι η Αίγυπτος είναι στην Αφρική και ότι δεν πειράζει που οι Αιγύπτιοι δεν είναι μαύροι. Απόρησα όμως γιατί την λένε «μαύρη ήπειρος». Θα έπρεπε καλύτερα να την λένε «μαύρη ήπειρος με λίγους άσπρους».

Με την σειρά μου είπα να ανταποδώσω σε γνώσεις. Τους έμαθα ότι η Διεθνής Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946 στην Κοπεγχάγη. Επίσης τους έμαθα ότι ο ξυπόλυτος Αιθίοπας Αμπέμπε Μπικίλα ήταν μαραθωνοδρόμος και ότι ο Κώστας Μπατσινίλας του Εθνικού είχε 138 συμμετοχές στην Α’ Εθνική και έβαλε 36 γκολ.