Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ

Γράφω ένα σωρό μαλακίες και ενώ νοιώθω άσχημα που κάθομαι και αναλύω όλες αυτές τις πίπες, έρχεται η ίδια η ζωή και μου αποδεικνύει ότι υπάρχουν άνθρωποι κατατσακισμένοι που τα ζουν όλα αυτά και τότε το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να βάλω τα λόγια τους και εδώ για να μην τα ξεχάσω ποτέ :

“Σήμερα πήρα τη σύνταξη του πατέρα μου. Ηταν χαρούμενος που πήρε αύξηση: 760 ευρώ παίρνει. Είναι τα μόνα χρήματα που έχουν με τη μητέρα μου. Πριν ανέβω στο σπίτι τους να τους τα δώσω είδα τα κοινόχρηστα: 165 ευρώ!

Ο πατέρας μου είναι άρρωστος, εδώ και λίγο καιρό δεν μπορεί να περπατήσει, οι γιατροί όταν τους ρωτάω τι να κάνουμε μου δίνουν να τους δώσω βιταμίνες και αντικαταθλιπτικά χάπια. Η μητέρα μου είναι κι αυτή άρρωστη, αλλά τον φροντίζει. Τα βράδια δεν κοιμούνται, κοιτάζουνε την απέναντι οικοδομή και περιμένουν την αυγή, τότε μόνο μπαίνει ο ήλιος στο σπίτι.

Εγώ πριν από λίγες μέρες έμεινα άνεργος, η γυναίκα μου κάνει μεροκάματα από ‘δω κι από ‘κει. Δεν έχω πει σε κανέναν ότι δεν έχω πια δουλειά. Και ξέρετε τι σκέφτομαι; Τα λεφτά της κηδείας του πατέρα μου! Και λέω: όταν και τον θάνατο τον έχουν καπαρώσει, δεν είναι ηλίθιο να ψάχνεις για απαντήσεις από κυβερνητικά μοντέλα; Σας τα λέω όλα αυτά, διότι δούλευα ως σύμβουλος υπουργού (μην τρομάζετε, δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ακούγεται)κι έπαιρνα καλά λεφτά. Για να διατηρήσω, όμως, τη θέση μου θα έπρεπε να δεχόμουν μια μαλακιούλα και είπα «σιγά, μωρέ, η ζωή είναι μικρή για συμβιβασμούς». Τώρα μου φαίνεται ακόμα μικρότερη.

Φαντάζομαι ότι στην επόμενη δουλειά μου θα κάνω ότι μου λένε… Είδατε;”

Chanana.