ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας γράψω άλλη μια αστεία ιστορία, να κάνουμε πλακίτσα όλη μέρα και όλα καλά. Μερικές μέρες όμως δεν γίνεται και μην με φέρνετε σε δύσκολη θέση. Το μπλογκ αυτό δεν έχει να κάνει με το τί σας αρέσει, αλλά μόνο με το τί αρέσει/ πονάει/ προβληματίζει εμένα.

Σήμερα λοιπόν, με καίει αυτό :

Άνθρωπος και Κράτος. Κατά πόσο δηλαδή ένα κράτος όσο και αν το θέλει μπορεί να είναι ανθρώπινο. Γιατί παρόλο που αποτελείται από ανθρώπους, το αποτέλεσμα τείνει να είναι εξωφρενικά απάνθρωπο και ως ακόμη μια ειρωνία, να διατείνεται ότι λειτουργεί κατ΄αυτόν τον τρόπο, ακριβώς για να είναι ανθρώπινο. Θέλετε κι άλλη μια πιο απίστευτη ειρωνία; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της κατάστασης, όχι επειδή έχουν κάποιο προσωπικό κέρδος αλλά διότι δεν βλέπουν άλλο τρόπο/ δεν θέλουν να αλλάξει/ δεν θέλουν να την ψάξουν ή τέλος, συμφωνούν ιδεολογικά με όλα αυτά. Μπέρδεμα δηλαδή.

Τα παραδείγματα άπειρα. Όταν ένας συνταξιούχος αναγκάζεται να ζει με 500 ευρώ, είναι μεν απάνθρωπο αλλά όλο αυτό γίνεται για να βοηθηθούν άλλοι τομείς και ο «συνάνθρωπος». Όταν μια γυναίκα έχει πρόβλημα υπογονιμότητας, δικαιούται ένα απειροελάχιστο ποσό από αυτά που θα χρειαστεί, ακριβώς επειδή αν της δίνονταν παραπάνω, δεν θα υπήρχαν χρήματα για να βοηθηθεί ένας άλλος τομέας / «συνάνθρωπος». Όταν τα ασφαλιστικά ταμεία δεν δικαιολογούν μια υπερεπείγουσα επέμβαση για κάποιον που δεν έχει τα χρήματα, (με αποτέλεσμα να πεθάνει ή στην καλύτερη να καταστραφεί οικονομικά) αυτό γίνεται για τον «συνάνθρωπο». Θα μπορούσα να συνεχίσω για μέρες.

Αντίστροφα, το κράτος δίνει άπειρα χρήματα ας πούμε, για χώρους αναψυχής, επιδοτήσεις, εξοπλισμούς, μισθούς στους άπειρους υπαλλήλους του. Που είναι ας πούμε, σημαντικά για τον «άνθρωπο», αλλά δεν είναι ακριβώς για τον άνθρωπο και για τις προσωπικές του ανάγκες, όταν δεν έχουν καλυφθεί βασικά πράγματα όπως τα παραπάνω. Αν την λέξη «άνθρωπος» την αντικαταστήσετε με την λέξη «λαός» (που δεν είναι τόσο της μόδας τώρα πια και έγινε «πολίτης»), ίσως όλα αυτά να σας φαίνονται πιο λογικά. Γιατί αναγκαστικά είμαστε μέρος ενός συνόλου που θέλουμε δεν θέλουμε θα υποστούμε «θυσίες» («λιτότητα» δεν είναι της μόδας) για το γενικό καλό.

Όταν όμως αυτό το γενικό καλό έχει γίνει τόσο πολύ γενικό, αρχίζω και αναρρωτιέμαι πόση μεγάλη πια είναι αυτή η γαμημένη η απόσταση από το κράτος και όταν κάποιος χρησιμοποιεί την λέξη «πολίτης» αν έχει καταλάβει πόσο μεγάλη διαφορά έχει από την λέξη «άνθρωπος». Η απόσταση αυτή όμως δεν είναι σταθερή. Μεγαλώνει και μικραίνει. Όσο πλησιάζουμε στην κάλπη είμαστε σε απόσταση αναπνοής από το κράτος ενώ την επόμενη είμαστε μυρμήγκια.

Και τότε είναι, που αισθάνομαι ότι ζω στο ανέκδοτο με το μυρμήγκι και τον ελέφαντα. Μόλις φτάσουμε τόσο πολύ κοντά, το μόνο που κάνουμε είναι να φωνάζουμε: «Μήτσο, κεφαλοκλείδωμα»…