Η ΙΘΑΚΗ ΜΟΥ

Όλα μου τα χρόνια στο σχολείο περίμενα την πενταήμερη. Δεν ξέρω πώς το είχα κάνει τέτοια μεγάλη εμμονή, αλλά πάντα το ονειρευόμουν και το σχεδίαζα. Θα είχα ψηλώσει, θα φόραγα απ΄αυτά τα κοντά φουστάκια, σίγουρα τακούνια και μεγάλα σκουλαρίκια. Θα ήμουν μια τελειόφοιτη με τα όλα της. Θα φρόντιζα επίσης, να είχα και γκόμενο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου θα πέρναγα πέντε βράδια μακριά απ΄τους γονείς μου.

Ως τότε οι εξόδοι μου ήταν πολύ περιορισμένες. Για ολόκληρο βράδι έξω, δεν το συζητώ. Δεν είχε γίνει ποτέ. Περνώντας τα χρόνια άρχισα τους μικροπολέμους με την μάνα μου για να φτάσω το «τελειόφοιτη». Πάντα έχανα. Κρυφά ξύρισμα, κρυφά μακιγιάζ, κρυφά γκόμενο, κρυφά σεξ. Είχα φτάσει σε σημείο εκτός από όλα τα κρυφά σύνεργα, να κρύβω κι εμένα. Νόμιζα ότι όταν κάνεις σεξ θα είναι εμφανές όπως το μολύβι στα μάτια σου και τα ξυρισμένα πόδια σου. Κλεινόμουν στο δωμάτιο και την ώρα του φαγητού, κοίταγα το πιάτο μου. Λες και αν έβλεπαν τα μάτια μου θα καταλάβαιναν.

<>Είχα φορτωθεί ένα κάρο ενοχές για όλα αυτά και θα τα ΄σουρνα μέχρι την πενταήμερη. Μετά δεν μ΄ένοιαζε. Ας τα μάθαιναν. Σε όλη την Τρίτη λυκείου το ΄χα σίγουρο ότι θα πάω. Δεν είχε συζητηθεί ποτέ, άρα θετικό. Δεδομένο. Άρχισαν όμως οι στραβές. Δεν ψήλωσα, δεν με άφηναν να φοράω φουστάκια και τακούνια, ο γκόμενος πήγε σε άλλο σχολείο. Εγώ όμως, σταθερή.

<>Λίγους μήνες πριν, έγραψα το όνομά μου στην λίστα με τους συμμετέχοντες στην εκδρομή. Θα πηγαίναμε Ιταλία. Όλες οι κολλητές μου είχαν γκόμενο και εγώ έπρεπε να ψήσω τον δικό μου να την κοπανήσει απ΄το σχολείο του και να΄ρθει μαζί μας. Θα τον δικαιολογούσαμε σαν ξάδελφο-να-με-προσέχει. Όλα τα είχα σκεφτεί. Μας μοίρασαν από μια αίτηση για να υπογράψουν οι γονείς μας. Δεν την κατάλαβα ποτέ αυτή τη μαλακία. Λες και υπήρχε περίπτωση να έλειπα πέντε βράδια απ΄το σπίτι μου και να μην το καταλάβαιναν.

<>Πήγα καταχαρούμενη στο σπίτι και μπήκα στο δωμάτιο με τις ραπτομηχανές. Η μάνα μου με τόση φασαρία δεν πήρε είδηση. Έχωσα το χαρτί κάτω από τα γυαλιά της και τρόμαξε. Και μετά συννέφιασε. Και μετά «όχι». Κάπως έτσι τέλειωναν όλοι οι πολέμοι μας. Δεν είχε νόημα να ρωτήσω γιατί. Κύρηγμα ηθικής και μετά τίποτα. Αυτή την φορά όμως, το «όχι» δεν ήταν κοφτό. Ήταν ένα συννεφιασμένο «όχι». Με έπαιρνε να ρωτήσω. Αλλά δεν το ΄κανα. Είχα καταλάβει.

<>Αφαίρεσα αθόρυβα το όνομά μου από την λίστα και απέφευγα όλες τις συζητήσεις για την εκδρομή. Μέχρι που μια από αυτές τις δύσκολες ερωτήσεις με έφερε σε αμηχανία μπροστά σε όλη την τάξη. Ο υπεύθυνος καθηγητής της εκδρομής είχε δει το σβησμένο ονομά μου. Τότε γαμώτο δεν είχαμε μπλάνκο. Τράβηξα μια μολυβιά και νόμιζα ότι θα πέρναγε απαρατήρητο. Του είπα την μόνη δικαιολογία που μου ήρθε εύκολα στο μυαλό : «δεν μ΄αφήνουν». Ο καθηγητής γέλασε. Στο διάλειμα με πήρε παραπέρα και μου ζήτησε να μιλήσει ο ίδιος στους γονείς μου. Δεν ήθελα άλλα σύννεφα πάνω απ΄το δωμάτιο με τις ραπτομηχανές. Κατάλαβε. Μου πρότεινε δωρεάν εισιτήριο. Έφυγα τρέχοντας.

<>Ο γκόμενος ψευτολυπημένος. Άλλωστε δεν θα μπορούσε να έρθει στην εκδρομή και ζήλευε αν πήγαινα μόνη μου. Το έπαιζε υπεράνω. Εγώ είχα ψοφήσει στο κλάμα κι εκείνος έκανε ότι με παρηγορούσε. Μου υποσχέθηκε ταξίδι τα δυό μας όταν αποφοιτούσαμε. Θα δουλεύαμε το καλοκαίρι και μετά θα φεύγαμε εκδρομή. Για δέκα ολόκληρες μέρες. Στο Παρίσι.

<>Έπιασε. Βρήκα καινούργια εμμονή. Τα έχω σχεδιάσει όλα. Όταν θα ΄ρθει εκείνη η μέρα, θα φοράω τακούνια, μεγάλα σκουλαρίκια και κοντό φουστάκι. Δεν θα πάρω υπογραφή από κανέναν και θα κοιμηθώ δέκα ολόκληρα βράδια μακριά απ΄το σπίτι μας.

<> Τα δυό μας.

ΠΑΡΑ

Κατόπιν σχετικής απαγορεύσεως από το επιστημονικό κατεστημένο, αποφάσισα να μην ξαναασχοληθώ με τα επιστημονικοτέτοια. Δεν επιτρέπεται λέει, γιατί τα γελοιοποιώ. Και εντάξει αυτό, αλλά λέει, γελοιοποιούμαι και η ίδια. Ξέρετε αυτό εγώ δεν θα το άντεχα. Είμεθα σοβαρό μπλογκ εδώ. Αν ήμουν επιστήμονας βέβαια, θα μπορούσα να πω «αυτό είναι μαλακία». Τώρα όχι. Ούτε για πλάκα.

Πάντως το ΄χα πάρει χαμπάρι από νωρίς. Η μάνα μου κοκορευόταν ότι θα σπουδάσω ιατρικό επάγγελμα και εγώ ήξερα ότι δεν ήταν ιατρικό. Είχε και ένα «παρά» μπροστά. Παραιατρικό. Παρά κάτι εκατομμυριάκια δίδακτρα μάνα. Μεγάλη διαφορά μάνα. Αλλά την άφηνα να καμαρώνει. Αυτό το ρημάδι το «παρά» μου ΄χει καταστρέψει την καριέρα. Παρά κάτι ψιλά, τώρα θα ήμουν επιστημόνισσα και θα μπορούσα να λέω ότι γουστάρω. Παρά τρίχα θα άπλωνα μια γλωσσάρα να και θα κατατρόπωνα τους Αινστάιν. Και δεν θα χρειαζόμουν επιχειρήματα. Θα ΄χα τον τίτλο.

Ξέρετε, άμα έχεις έναν τίτλο δεν θες πολλά πολλά. Δεν κουράζεσαι τόσο πολύ όπως τώρα. Τον κοτσάρεις και καθαρίζεις. Αλλά είχα την φαεινή ιδέα ο μαλάκας και ονόμασα το μπλογκ «ψιλικατζού». Σου λέει ο άλλος, άντε να διαβάσουμε για τσίχλες και τσιμπιδάκια. Πού να φανταστεί ότι θα τον πω Μαλάκα Του Χάους. Το ξέρω, έχω παρεκτραπεί τελείως. Εξκιουζέ μουά και το σώζω.

Έτσι λοιπόν, ας μιλήσουμε για ένα θέμα που κατέχουμε. Τους σκέτους μαλάκες. Ούτε του Χάους, ούτε τους επιστήμονες, ούτε τους ταμπελωμένους. Τους εντελώς σκέτους. Απ΄αυτούς που παίρνουν ένα κουτάκι και σε χώνουν μέσα. Άμα πας να βγάλεις έστω και ένα δαχτυλάκι, στο κόβουν. Άμα η φωνή σου ακουστεί λίγο πιο έξω, σε επιπλήτουν.

Κύριοι, το κουτάκι που με βάλατε είναι πολύ μικρό. Δεν χωράω. Βρείτε μου ένα καινούργιο πιο μεγάλο, με λιγάκι παραπάνω οξυγόνο γιατί θα σκάσω εδώ μέσα. Αν χρειαστεί, θα αλλάξω και ταμπέλα. Πείτε μου πώς να με λένε και θα το κάνω.

Αρκεί στο καινούργιο μου κουτάκι, να μπαίνει λίγο φως και λίγο οξυγόνο.