ΤΑ ΚΩΛΟΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ

<> Ο ένας πολιτικός και ο άλλος δημοσιογράφος παύλα blogger. Λες, με τον πρώτο δεν ασχολούμαι (όλοι οι πολιτικοί τα ίδια σκατά είναι) αν και τον έχει πάρει η μπάλλα με κάτι ψιλά που έχωνα για πολιτικούς. Ο δεύτερος λες, τα ίδια θα ΄ναι. Ίδια τα γονίδια, σιχαμένες και οι δυό δουλειές, βρασ’τα. Τον δημοσιογράφο τον είχα γνωρίσει σε ένα βου-που πάρτυ. Απ΄αυτά που κάθεσαι σε μια γωνιά και σχολιάζεις τα celebrities. Απ΄αυτά που σου δείχνουν με το δάχτυλο ποιός είναι ποιός και μετά αρχίζει ένα σύντομο βιογραφικό-ξεκατίνιασμα σε περίπτωση που δεν τους ξέρεις (τίιιιιιιι; δεν τον ξέρεις; λοιπόν…μπλα μπλα μπλα).Καμμία κουβέντα μαζί του, καμμία όρεξη για συναναστροφές με γουρούνια δημοσιογράφους.

<>Και γίνομαι η έρμη μια μπλογγερού παύλα ψιλικατζού. Και μαθαίνω ότι είναι θαυμαστής μου. Και μου κάνει και ένα γλυκό σχόλιο επώνυμα με ένα σωρό καλά λόγια. Ένας ταπεινός άνθρωπος. Ένας κανονικός άνθρωπος. Που το όνομά του δεν φοβάται να το χρησιμοποιήσει. Και ντρέπομαι. Πολύ. Και αναθεωρώ. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι γουρούνια. Και ανοίγει μπλογκ. Και με βάζει στα links. Και περνάει κάθε μέρα να μου πει μια καλημέρα. Και συνεχίζει να μου γράφει καλά λόγια, να αισθάνεται τις αγωνίες μου, τις αφραγκιές μου, τις μαύρες μου.

<>Ντρέπομαι να σχολιάσω στο κείμενο που γράφει και για μένα. Είναι πολύ όλο αυτό. Και βάζει και τ΄όνομά του. Φαρδύ πλατύ με μια μούτζα να! Ένας κανονικός άνθρωπος. Ντρέπομαι για αυτά που σκέφτομαι χωρίς να ξέρω κάποιους ανθρώπους. Αν και ο πολιτικός αδελφός του είναι κανονικός άνθρωπος, καλύτερα να πάω να πνιγώ που έχω και άποψη χωρίς ούτε να λέω το όνομά μου. Χωρίς πολλές φορές να λέω ένα μπράβο σε ανθρώπους που το αξίζουν.

<>Κυρίες και κύριοι, ο ΜΑΝΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΣ.

<>Ο κανονικός άνθρωπος, όμως. Ο άνθρωπός μου. Το φιλαράκι μου. (Σ΄ευχαριστώ θερμά). Και άργησα.

<>Υ.Γ. Τα σχόλιά σας, εκεί.

ΑΔΕΙΑ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ ΔΙΑΜΕΝΟΝΤΟΣ

Το μαγαζάκι μου έχει γίνει υποκατάστημα των ΚΕΠ. Μπόλικες κόλλες Α4, υπεύθυνες δηλώσεις και ένα μάτσο ταυτότητες, διαβατήρια, αιτήσεις και έντυπα. Γράφω επιστολές, συμπληρώνω αιτήσεις και βοηθάω όπως μπορώ τους μετανάστες στην γειτονιά μου. Λίγα μόνο μέτρα πιο πέρα, οι υπηρεσίες που πληρώνονται για να τα κάνουν. Αλλά κανείς φαίνεται, δεν πληρώνεται αρκετά για να είναι ευγενικός.

Η μαμά του Αλί και του Κλάιντι ήρθε σήμερα πελαγωμένη. Άνοιξε το ντοσιέ της με τα χιλιάδες χαρτιά και με τα λίγα ελληνικά της, μου εξήγησε ότι την έδιωξαν πάλι απ΄το ικα. Είδα λίγο τις αιτήσεις και κατάλαβα ότι δεν είχε συμπληρώσει αριθμό διαβατηρίου και διεύθυνση. Ήταν πολύ δύσκολο αυτό για τα μουνιά στο ίκα βλέπετε. Αλλά συνηθισμένη από την συμπεριφορά τους και φοβούμενη μην τους τσαντίσει, έχασε το μεροκάματο και ήρθε να της τα γράψω.

Που συνήθως δεν τελειώνει εκεί. Συνήθως τα συμπληρώνω, τους τα πάει, βρίσκουν ένα λαθάκι, το διορθώνω, ανακαλύπτουν ότι λείπει κάποιο άλλο χαρτί και όλο αυτό τραβάει μέρες. Αλλά τους έχει ανάγκη. Ο οχτάχρονος Αλί είναι αιμοροφιλικός και τρέχει κάθε μέρα στα νοσοκομεία. Τους έχει μεγάλη ανάγκη. Έφυγε τρέχοντας για να προλάβει και ξέχασα να της πω τα νέα. Πρέπει να κόψει τα φάρμακα του Αλί και να μαζέψει 900 ευρώ για το παράβολο που αποφάσισε η Κυβέρνηση. Και είναι καλό αυτό γιατί για πέντε ολόκληρα χρόνια θα αλλάξει κάστα. Θα ανήκει στους έχοντες «άδεια επί μακρόν διαμένοντος».

Θα την στείλουμε και σχολείο. Για 100 ολόκληρες ώρες θα ξεκουραστεί απ΄ τις σκάλες που πλένει και θα μάθει ελληνικά. Και είναι πολύ χρήσιμο όλο αυτό γιατί οι σκάλες που πλένει είναι ελληνικές και πρέπει να μάθει να τις πλένει ελληνικά. Αν τα καταφέρει θα την μορφώσουμε κιόλας. Για 25 ώρες θα την διδάξουμε την ελληνική ιστορία και τον πολιτισμό μας. Και είναι καλό όλο αυτό, γιατί θα πρέπει να μάθει από πού πηγάζουν οι τρόποι μας. Θα καταλάβει ότι οι λαοί με τέτοιο πολιτισμό και ιστορία απαιτούν περισσότερο σεβασμό.

Θα καταλάβει και γιατί οι καργιόλες στο ίκα έχουν τέτοια πολιτισμένη συμπεριφορά. Ξέχασα όμως να της ζητήσω το εκκαθαριστικό από την εφορία. Χρειάζεται 12,500 ευρώ ετήσιο εισόδημα για να είναι νόμιμη στην χώρα μας. Χρειάζεται ένσημα, λεφτά και πολλές πολλές σκάλες ακόμη, για να νομιμοποιηθεί μια μητέρα ενός πολύ άρρωστου παιδιού που ήρθε στην χώρα μας γιατί στην Αλβανία δεν έβρισκε φάρμακα. Είναι «βαρύς» ο πολιτισμός μας βλέπετε για αναλφάβητους, φτωχούς, άρρωστους και ανιστόρητους ανθρώπους.

Υ.Γ. Μισέλ πάρτο χαμπάρι το mail σου δεν λειτουργεί.