ΓΑΜΟΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ

Με τις φίλες μου απ΄τα πάντα μας, είχαμε ένα σταθερό θέμα συζήτησης. Τον Γάμο. Όχι, δεν καταλάβατε. Όχι τα εξαρτήματα του γάμου (γαμπρός, σπίτι, οικογένεια, ευθύνες). Αυτά είναι ΜΕΤΑ. Σαν να λέμε ΠΟΤΕ. Εννοώ, τα άλλα. Αυτά που κρατάνε κάνα εικοσάλεπτο αλλά τα σχεδιάζεις από τα έντεκα. Καλά, αν είσαι ξεπεταγμένη σαν κι εμένα, μπορεί να τα ΄χεις αποφασισμένα κι απ΄τα οχτώ, μη σου πω.

Έχεις αποφασίσει από μικρή λοιπόν, για νυφικό, κοψιά γαμπρού, παρανυφάκια (αγέννητα μεν, από καλά γονίδια δε), εκκλησία με πολλά σκαλιά, βολική πεθερά και κατάλληλo κουαφ. Βέβαια, επειδή τα ΄χεις σχεδιάσει από νωρίς, δεν έχεις υπολογίσει κυταρίτιδες, ρυτίδες, αλλωπεκιάσεις και αγαμβρίες. Χέστηκες όμως. Αρκεί κάθε μήνα να ενημερώνεσαι για τα καινούργια θαύματα της επιστήμης από αυτά τα τούβλα-περιοδικά γάμου. Αρχίζει σιγά σιγά το νυφικό και μακραίνει. Είναι κοινό μυστικό, ότι όλες αυτές οι νύφες με τα πέντε μέτρα νυφικό - ουρά, από μίνι το ξεκίνησαν. Γύρω στα πέντε τους. Ναι, κι αυτές με τον μαλάκα δίπλα τους. Από πρίγκηπα το ξεκίνησαν. Στα τρία τους. Ναι, ναι κι αυτές με τις σκύλες πεθερές. Νόμιζαν ότι ο γαμπρός πάει σκέτος. Στα δύο τους. Γι΄αυτές με τα φουσκωτά κεφάλια και τις κορώνες, μην τα λέω, καταλάβατε τώρα. Για Ραπουνζέλ το πήγαιναν. Πριν γεννηθούν. Οκ, μην σας ξενερώσω τελείως, τώρα το πιάσατε το σκηνικό.

Αρκεί μονάχα να μην σου τύχει αυτό που έτυχε σε μένα. Τα έχεις όλα αυτά τα παραμυθένια στο μυαλό σου και ξαφνικά βρίσκεται τρόπος να τρυπώσεις και να ρίξεις μια ματιά στο παραμύθι, απ΄την πίσω πόρτα. Κατάσκοπος. Μακιγιάζ νύφης. Με έναν σκασμό λεφτά. Δεν μπορείς να αρνηθείς. Πήγα σε περίπου πενήντα γάμους πριν τον δικό μου. Αλλά όχι ως καλεσμένη. Οι καλεσμένοι δεν κάνουν για κατάσκοποι. Γελάνε, τρώνε, πίνουν και λυπούνται τους χορηγούς. Για ρωτήστε όμως και τα συνεργεία αναστήλωσης…

Θυμάμαι όλες μα όλες τις περιπτώσεις. Ειδικά κάποια κοινά στοιχεία τους που με ξενέρωσαν άσχημα. Άγχος, πανικός και πολύ μα πολύ αλκοόλ. Τί νομίζατε, ότι οι νύφες είναι γελαστές επειδή είναι ευτυχισμένες; Οι περισσότερες είναι τύφλα πριν ακόμα φορέσουν το νυφικό. Είχα πάντα στο βαλιτσάκι μου ένα μπουκαλάκι ουίσκι. Αν δεν τους έδινες αλκοόλ, ήταν όλες σκύλες. Τίποτε δεν τους άρεσε και θεωρούσαν ότι εσύ είσαι η αιτία που καταστρέφεται η πιο ευτυχισμένη ( μέρα της ζωής τους.

Τους έδινες ένα ποτηράκι για να χαλαρώσουν και στο τέλος δεν σ΄έφτανε το μπουκάλι. Φυσικά, το χρέωνες με το μακιγιάζ. Τί νομίζατε, ότι όλα αυτά τα λεφτά είναι για μπογιές και πινέλα; Λάθος. Για ουίσκια είναι. Το άλλο που δεν θα καταλάβω ποτέ, ήταν η μανία τους να αυτοκαταστραφούν. Οι περισσότερες με προυπαντούσαν με πρόσωπο ματωμένο. Λόγω του άγχους είχαν γεμίσει σπυριά και θεωρούσαν ότι η μόνη λύση ήταν να τα σπάσουν με χαρτοπετσέτες. Ένας χωματόδρομος που έπρεπε να ασφαλτοστρώσεις μέσα σε κλάμματα και υστερίες.

Όλα αυτά βατά, αρκεί να μην ήταν η νύφη έγκυος. Που απ΄τις πενήντα νύφες, οι τριάντα ήταν. Η ευσυγκινησία της εγκυμοσύνης, της μέρας και του κακού τους φλάρου, μου ΄κανε τη δουλειά γιοφύρι της Άρτας. Εγώ έχτιζα κι αυτό γκρεμιζόταν. Μόλις έλεγα έτοιμο το οικοδόμημα, πάταγαν αυτές τις υστερίες και το ισοπέδωναν. Το κεφάλαιο συγγενείς ήταν το τελειωτικό χτύπημα. Έκανα τα δοκιμαστικά μου, αποφασίζαμε τα πάντα, συμφωνούσαμε να είμαστε μόνες με την νύφη μέχρι να την ετοιμάσω και άρχιζαν τα ευτράπελα. Άντε εξήγα στην μαμά, στις θείτσες και στις άλλες παρθένες ότι απαγορεύεται να χώσουν την μύτη τους. Αδύνατον.

Αν σκεφτείτε ότι τα ραντεβού μου ήταν αποτέλεσμα συστάσεων, μπορείτε τώρα να καταλάβετε γιατί τα παράτησα. Τέλειωνα την δουλειά μου, έδινα τις ευχές μου και περίμενα να μου στείλουν μια φωτογραφία της νύφης για το δειγματολόγιο. Και πάθαινα εγκεφαλικά. Περίμενε φαίνεται το σόι να φύγω για να αλλάξουν το μακιγιάζ.

Σε μια πιτσιρίκα γύρω στα 17, της έβγαλαν το ροζουλί κραγιόν και της έβαλαν περτικαλί. Σε μια άλλη θεώρησαν καλό να προσθέσουν λίγη μαύρη (!) σκιά. Απελπισία. Πρέπει να έχω το πιο αστείο δειγματολόγιο απ΄όλες τις μακιγιέζ της Ελλάδας. Πάει η καριέρα μου. Πάει και το παραμύθι. Οι φίλες μου ψιλοάργησαν να παντρευτούν. Εγώ ξενέρωσα τόσο, που αποφάσισα να επικεντρωθώ στα μετά του γάμου, μπας και ξαναβρώ το παραμύθι.

Στις συγκεντρώσεις μας, κυριαρχούσαν ακόμη τα περιοδικά του γάμου. Ακόμη κι αν δεν τα είχαμε αγοράσει, στέλναμε μία επιτόπου να τα φέρει απ΄το περίπτερο. Μέχρι που αυτό σταμάτησε. Πήγε η φίλη μου να πάρει το περιοδικό της και την άκουσε κανονικότατα : «Ρε κορίτσι μου, τί τα θέλεις τόσα χρόνια τα κωλοπεριοδικά για γάμο; Πάρτο απόφαση, δεν θα σε παντρευτεί».

Μεγάλα μούτρα οι περιπτεράδες τελικά.