ΠΟΛΕΜΟΣ
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Μάρτιος 13, 2006
Είμαι κατά του πολέμου. Οποιασδήποτε μορφής του αλλά λίγο πιο απόλυτα από τον μέσο υποστηρικτή της ειρήνης. Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν ιδανικά, άξια να με κάνουν να στείλω ανθρώπους να πεθάνουν για την ελευθερία μου. Δεν θα την άντεχα άλλωστε μετά. Γνωρίζω την αξία του πολέμου για μια οικονομία, όπως και τα πολιτικά παιχνίδια/ οφέλη που παίζονται από πίσω, αλλά απ΄την άλλη και την δύναμή του φόβου του πολέμου για να κρατάς σε συστολή έναν εξαθλιωμένο λαό.
Και επιμένω. Ποτέ δεν έχω βρει άνθρωπο να συμφωνεί μαζί μου εξ΄ολοκλήρου. Πάντα το είχα παράπονο αυτό. «Αν μπουν οι Τουρκαλάδες και σου σφάξουν την μάνα…», «αν μπουν οι Βούλγαροι και σου πάρουν την Θεσσαλονίκη…», είναι τα συνήθη επιχειρήματα. Το θέμα όμως είναι να μην μπουν. Όταν έχεις διανύσει χιλιετίες πολιτισμού και φτάνεις να λύνεις τα ηλίθια προβλήματά σου σφάζοντας παιδιά, δεν σημαίνει ότι εγώ πρέπει να σιγοντάρω και να σου στείλω και τα δικά μου.
Παραπέρα, δεν με νοιάζει σε ποιόν θα ανήκει η Κύπρος, η Θεσαλλονίκη, η Αθήνα. Δεν με νοιάζει καθόλου αν θα λέγεται Ελληνική, Τουρκική ή ότι άλλο. Αυτό που με νοιάζει είναι να έχω δουλειά, οικογένεια και να είμαι ελεύθερη. Όσο μπορώ να είμαι. Τα πόσα μίλια θάλασσας είναι δικά «μου», ποτέ δεν με απασχόλησε. Κάηκα όμως όταν για κάτι τέτοιο πέθαναν στρατιώτες που οι μανάδες τους έκλαιγαν (αλλά περήφανες που το έκαναν για την πατρίδα). Ποτέ δεν ήμουν περήφανη για τα παιδιά της οικογένειάς μου που πήγαν να υπηρετήσουν. Είναι ένας ηλίθιος θεσμός που σου κόβει την ζωή στα δύο, που ακόμα κι αν περάσεις καλά, αυτό δεν έχει να κάνει με τον θεσμό αυτό καθαυτό. Πήγαινε κατασκήνωση καλύτερα.
Θεωρώ ηλίθια τα λεφτά για εξοπλισμούς και «προστασία». Είναι άτοπο να δίνεις λεφτά για την «ασφάλειά» σου. Είναι σαν να παραδέχεσαι ότι είσαι λογικός και πολιτισμένος αλλά άμα λάχει ξέρεις να κάνεις και το ζώο. Και την προβιά του, την έχεις στήσει πίσω σου, πίσω από τις λογικές συζητήσεις έτοιμη να την φορέσεις αν δεν καταφέρεις να πείσεις ως άνθρωπος. Είναι κοροιδία. Χίλιες φορές να φορούσαμε την «προβιά» και να μην την βγάζαμε ποτέ. Τότε δεν θα είχα καμμία αντίρρηση.
Απ΄όλες τις πλευρές των συνόρων μας, αν είμαστε στ΄αλήθεια άνθρωποι και όχι Τούρκοι, Βούλγαροι, Έλληνες, Ιταλοί, μπορούμε ευκολότατα να σιγουρέψουμε την ειρήνη χωρίς λεφτά για εξοπλισμούς. Όταν τα ζώα με τις κρυμμένες προβιές, μας θυμίζουν γιατί πρέπει να μισούμε τους άλλους και γιατί είμαστε ανώτεροι και πόσοι πέθαναν από τα χέρια των αντιπάλων, μπορούμε να πάρουμε τα βιβλία της ιστορίας και να τα κάψουμε.
Όλα αυτά δεν έχουν καθόλου να κάνουν με τους λαούς, αλλά με ηλίθιους πολιτικούς χειρισμούς και φιλοδοξίες λίγων ζώων. Δυό τρία γουρούνια αρκούν κάθε φορά για να πεθάνουν χιλιάδες.
Οι σκέψεις μου έχουν χαρακτηριστεί αντιπατριωτικές, ουτοπιστικές, αφελείς. Γι΄αυτό έχω αργήσει πολύ να τις γράψω εδώ. Ότι και να΄ναι αυτές είναι. Προτιμώ να νοιώθω περήφανη για το ζωντανό παιδί μου, παρά για την πατρίδα. Ας βουλιάξει. Χέστηκα. Θα πάω αλλού. Κι ας με θάψουν χωρίς πανί με μπλε και άσπρες ρίγες.
Μάρτιος 13, 2006 στο 7:34 π.μ.
psilikatzou, συμφωνώ με κάθε λέξη του κειμένου σου. Κάτι αντίστοιχο είχα γράψει στο παρελθόν στη δική μου σελίδα και πέσαν οι “πατριώτες” να με φάνε. Φαντάρος θα πάω σε μερικούς μήνες. Αυτό το επερχόμενο γεγονός με ακρωτηριάζει επαγγελματικά αλλά και σε προσωπικό επίπεδο. Και όλα αυτά για να υπερασπίσω κάτι που ουδέποτε επέλεξα να εκπροσωπώ. Ο στρατός είναι η μεγαλύτερη παράνοια, δεν υπάρχει καμία λογική σε αυτό. Αναγκάζομαι να υπερασπιστώ (με τη ζωή μου πιθανώς) μια ομάδα ανθρώπων ανεξαρτήτως με το αν συμφωνώ ή οχι με το δίκαιο των αιτημάτων τους απλά επειδή γεννήθηκα στην ίδια γεωγραφική επικράτεια με εκείνους.
Μάρτιος 13, 2006 στο 7:37 π.μ.
Βάζω στη θέση της λέξης “πατρίδα” τη λέξη “σπίτι” και βλέπω λογικότερο να μη περιμένω να μου έρθει ο όποιος εχθρός στο σπίτι (μου) και να αμυνθώ στο πρώτο πλάνο.
Κατά τα άλλα, καλά τα γράφεις, αλλά αυτός ο καιρός που οι άνθρωποι θα έχουν την ίδια (τουλάχιστον) γνώμη, φαίνεται να αργεί…
Μη στενοχωριέσαι βρε! Ολα μια ιδέα είναι. Το ζουμί είναι αν μια ιδέα μπορεί να αντισταθεί στις μπόμπες.
..για την αναγκαστική στράτευση έχω διατυπώσει πολλές φορές και σε πολλούς τόπους την αντίθεσή μου..
Μάρτιος 13, 2006 στο 7:48 π.μ.
Θα συμφωνήσω με τη rodia.
Πολλά πράγματα μπορούν να λυθούν μέσω διαλόγου και διμερούς συναίνεσης. Απλά κάποιοι εφευρίσκουν εντάσεις μόνο και μόνο για να μπορούν να καταναλώνουν τα εμπορεύματά τους (πόλεμοι, τρομοκρατία κ.λ.π.) και για να μπορούν να σου φοράνε ένα BIG BROTHER με το έτσι θέλω…
Από την άλλη για ποια πατρίδα μπορούμε να μιλάμε, όταν καίγεται η σημαία του κράτους σου από τους ίδιους τους πολίτες σου…
Τέλος, πάνω από όλα, ας αγαπήσουμε πρώτα τον τόπο που ζούμε και μετά ας πολεμήσουμε να τον κρατήσουμε αδέσμευτο…
Μάρτιος 13, 2006 στο 7:51 π.μ.
Rodia, το σπίτι μου το ορίζω εγώ και το παίρνω και το πάω και βόλτα άμα λάχει. Την πατρίδα “μου” όχι. Μεγάλη διαφορά.
Μάρτιος 13, 2006 στο 7:52 π.μ.
Γιώργο, αγαπάω τους ανθρώπους της πατρίδας μου και όχι ξερά βουνά και χώματα. Πρώτα αυτοί και μετά όλα τ΄άλλα.
Μάρτιος 13, 2006 στο 8:03 π.μ.
Γιώργο επίσης καμμιά σημαία που καίγεται, από όποια χέρια, δεν με αγγίζει. Κανένα πανί δεν είναι δυνατόν να με κάνει να νοιώσω περισσότερη θλίψη, οργή ή μένος από ένα παιδί που σκοτώθηκε άδικα.
Ciudadano, χάρηκα που σε γνώρισα. Σ΄ευχαριστώ και…καλός πολίτης.
Μάρτιος 13, 2006 στο 8:13 π.μ.
Στην έκφραση αγάπης, σίγουρα μπαίνει πρώτα ο άνθρωπος και μετά τα βουνά και τα λαγκάδια…
Οσον αφορά τη σημαία, την ανέφερα επειδή κάποιοι τη βάζουν μπροστά για να περάσουν αυτά που θέλουν. Επίσης, υποτίθεται ότι ορκίζεσαι στη σημαία και πάνω από όλα την προασπίζεσαι…
Σίγουρα, η αδικία ενός θανάτου δεν συγκρίνεται με ΄την οποιαδήποτε σημαία…
Μάρτιος 13, 2006 στο 8:22 π.μ.
Είναι κάτι τέτοια άρθρα που με κάνουν να πιστεύω ότι υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Με ΟΛΑ κεφαλαία, όχι μόνο το Α.
Οπου κι σταθώ και πω τα ίδια, “τι σημασία έχουν οι σημαίες, τι σημασία έχουν οι θρησκευτικές διαφορές, τι σημασία έχουν τα ναυτικά μίλια”… πάντα θα ακούσω κάποιο επιχείρημα υπέρ του πολέμου ή έστω γιατί πρέπει να έχουμε έτοιμο το πολεμικό υλικό και δυναμικό.
Το φωνάζω, το κραυγάζω, το κάνω σήματα μορς: ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Τελεία και παύλα. Δεν έχει “αλλά, δεν έχει “μα”, δεν έχει Τούρκοι, Βούλγαροι και Ιάπωνες. Δεν χρειάζονται παρελάσεις, επάρσεις και πολεμικές χρηματοδοτήσεις. Εάν όλα τα κράτη έδιναν ολα τα πολεμικά/αμυντικά μερίδια των κρατικών τους προϋπολογισμών στην ΠΑΙΔΕΙΑ… τότε ίσως να ήταν διαφορετικοί και περισσότεροι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Εύγε Κωσταντίνα, ΑΝΘΡΩΠΕ.
Μάρτιος 13, 2006 στο 8:32 π.μ.
Τελικά δεν είναι blogoσφαιρα εδώ μέσα, ουτοπία είναι. Μην σας πω και φρουτοπία.
Ουφ! (ανακούφισης)
Μάρτιος 13, 2006 στο 8:35 π.μ.
Συμφωνώ απόλυτα με τα λεγόμενά σας δεσποινίς Ψιλικατζού.
Μάρτιος 13, 2006 στο 8:36 π.μ.
Κυρία, παρακαλώ (του εαυτού μου βεβαίως βεβαίως).
Μάρτιος 13, 2006 στο 9:18 π.μ.
ΟΥΤΟΠΙΑ…
-το είπες μόνη σου..
Δεν σου ζήτησε κανένας να επιτεθείς,
αλλά πρέπει να μπορείς να αμυνθείς!
Τα παραδείγματα είναι και πολλά και πρόσφατα..
Μάρτιος 13, 2006 στο 9:24 π.μ.
Εναντίον ποιού; Αυτού που θα βαστάει το όπλο ή εκείνου που τον έστειλε;
Αν το καταλάβεις αυτό, θα δεις ότι είσαι άλλο ένα στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο, αγέλαστο.
Μάρτιος 13, 2006 στο 9:36 π.μ.
ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι.
[... αν είμαστε στ΄αλήθεια άνθρωποι και όχι Τούρκοι, Βούλγαροι, Έλληνες, Ιταλοί...]
Α, ρε Constantina, μ’ αυτό μπήκες στη καρδιά μου ;-). :X
Tero
Μάρτιος 13, 2006 στο 9:40 π.μ.
Δηλαδή δεν ήμουν ΠΑΝΤΑ;
:p
Μάρτιος 13, 2006 στο 9:52 π.μ.
Αν είναι δυνατόν!!!
Πώς μπορείτε και απαξιώνετε όλους αυτούς που πολεμάνε σε όλο τον κόσμο, για να μείνουν ελεύθεροι αυτοί και οι οικογένειες τους, και που δεν θέλουν να τους εκμεταλλεύονται για ένα κομμάτι ψωμί…
και πάνω από όλα απαξιώνετε τις μανάδες σας, που αγωνίστηκαν για να μπορείτε τώρα ελεύθερα να εκφράζετε τα «πιστεύω σας»…
Μάρτιος 13, 2006 στο 9:54 π.μ.
Εγώ πάλι άλλαξα πατρίδα. Πριν χρόνια είχα πατρίδα καθορισμένη απο τους συμβολαιογράφους στις διάφορες συνθήκες π.χ Λωζάνης κλπ. Τώρα που μεγάλωσα πατρίδα μου είναι το δικαίωμα στη ζωή, στη δουλειά, στη σκέψη και την έκφρασή της. Πατρίδα μου είναι το δικαίωμα στη γνώση, στον έρωτα. Πατρίδα μου τέλος είναι η υποχρέωση μας να είμαστε αλληλέγγυοι προς τους αδύνατους και περιθωριοποιημένους στον πλανήτη.
Αυτή η πατρίδα δεν έχει υποχρεωτική στράτευση και οι σημαίες ποικίλουν. Δεν έχει παράσημα, ούτε σύνταξη.
Η πατρίδα μου ζητάει αποκλειστικά εθελοντές, καμμιά φορά ζητάει και θυσίες…
Μάρτιος 13, 2006 στο 10:28 π.μ.
pragmati outopia…
H aisthish ths patridas einai kati diaforetiko gia ton kathena alla o stoxos einai gia olous idios: eleftheria
ayto tha to yperaspizomoyn me kathe tropo kai an eprepe na polemhsw tha to ekana giati to noiwthw mesa apo thn psyxh moy…
Μάρτιος 13, 2006 στο 11:27 π.μ.
Θα συμφωνήσω με τον alzap και θα προσθέσω: την “πατρίδα” μου αυτή (έτσι όπως ωραιότατα την οριοθετεί ο alzap) την επιβουλεύονται πολλοί. Προσπαθούν να μου την αλλάξουν ή να μου τη στερήσουν. Και, βέβαια, αυτό δεν το επιτρέπω. Σκοτώνω και σκοτώνομαι. Εθελοντής φαντάρος για πόλεμο και για θυσία. Και, σαφώς, είναι για τα παιδιά -κυρίως- που το κάνω αυτό. Για να έχουν το δικαίωμα να απολαύσουν τις δικές τους “πατρίδες”.
Μάρτιος 14, 2006 στο 1:32 π.μ.
Michelen, δεν απαξιώνω κανέναν που πέθανε για «μένα». Ίσα ίσα! Θεωρώ ότι πέθαναν άδικα και ότι σαν πολιτισμένοι που είμαστε θα έπρεπε να το είχαμε αποτρέψει προτού γίνει. Αν αυτά κατάλαβες από αυτό το κείμενο, τότε διάβασες μόνο αυτά που ήθελες. Λυπάμαι.
Alzap, έγραψες ίσως το πιο όμορφο σχόλιο σε αυτό το blog. Δεν έχω ξαναδιαβάσει κάτι πιο συγκινητικό! Σ΄ευχαριστώ μέσα απ΄την καρδιά μου.
Prokas, η αίσθηση της πατρίδας είναι μια μαλακία και μισή. Αν θέλεις να υπερασπιστείς την ελευθερία των συνανθρώπων σου να πας να πολεμήσεις για όλους αυτούς που τους την στέρησαν και όχι να την χώνεις μέσα στα σύνορά σου, θεωρώντας «ξένους» τους υπόλοιπους που βασανίζονται. Ελπίζω τώρα, να κατάλαβες το όλο σκεπτικό μου.
Doll, κανένα παιδί δεν βοηθάς πεθαίνοντας γι΄αυτό και αφήνοντάς το ορφανό και ψυχικά ανάπηρο. Το βοηθάς μονάχα αν είσαι δίπλα του και αγωνιζόμενη του δείχνεις λύσεις και ιδανικά.
Good omen, missed u… Για πες μου, ποιός ήταν ο Κινέζος; Αυτός που έστειλε τα στρατεύματα, ή ο απλός λαός; Αν οι στρατιώτες αρνούνταν να εκτελέσουν αυτές τις ηλίθιες εντολές ποιός θα εισέβαλλε στο Θιβέτ; Και πού αποσκοπεί το παράδειγμα αυτό; Να μισούν οι Θιβετιανοί τους Κινέζους, όπως και το αντίστροφο και ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ να μην το ξεπεράσουν. Αν διάβασες τί έγραψα θα θυμόσουν το εξής : Το θέμα είναι να μην μπουν. Δηλ. τί κάνουμε για να αποτρέψουμε τους τρελλούς που διατάζουν μαλακίες.
Zardoz, ατυχές το παράδειγμα. Το παιδί αυτό λοιπόν, θα έχει μια ζωή μίσος, τραύματα και φοβία για κάτι που έγινε στο παρελθόν. Ποιός φταίει γι΄αυτό; Ο πόλεμος αυτός καθ΄αυτός ή αυτοί που τον χρησιμοποιούν; Που τις περισσότερες φορές δεν είναι η εξουσία αλλά οι απλοί άνθρωποι όπως οι γονείς του. Είναι κρίμα.
Tolisbak, το ότι το παιδί μου υπόκειται σε κανόνες, ακόμη κι αν αυτοί οι κανόνες είναι ηλίθιοι είναι πιο σημαντικό φαντάζομαι. Μάλιστα. Αντί λοιπόν να συζητήσουμε και να αμφισβητήσουμε τους «κανόνες», προτιμούμε να το στείλουμε να πεθάνει, επειδή έτσι κάναμε από πάντα. Καλό, δε λέω. Όσο για το ανιστόρητοι, αυτό ήταν μεγάλη μαλακία από μέρους σου. Αν είδες, έγραψα ότι μπορούμε να πάρουμε τα βιβλία της ιστορίας και να τα κάψουμε. Δεν το κατάλαβες όμως. Εννοούσα λοιπόν, ότι αν ΑΥΤΑ είναι τα ιδανικά που έχεις αποκομίσει από την ιστορία, κάψτα τα βιβλία καλύτερα.
Η ιστορία φιλαράκι είναι για να μαθαίνουμε και να παραδειγματιζόμαστε. Και ο πόλεμος είναι παράδειγμα προς αποφυγή και όχι λόγος για να νοιώθεις ηλίθια υπερήφανος που πέθαναν οι προγόνοι σου και σε άφησαν προφανώς πνευματικά ορφανό. Αν ήξερες πραγματικά ιστορία, θα μάθαινες ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικοί αγώνες για την ελευθερία απ΄ότι ένας πόλεμος. Οι νεκροί δεν θα σου πουν τίποτε πια. Πέθαναν. Οι ζωντανοί να σε διδάσκουν. Και btw, δεν σε είδα να χολοσκάς που πεθαίνουν παιδάκια στην Αφρική για σένα. Δεν σε είδα να τα βοηθήσεις καθόλου. Μονάχα αν πεθάνουν μέσα στα σύνορά σου, τότε το θεωρείς θυσία. Φόρα λοιπόν τα Nike σου και άντε να πολεμήσεις.
Proka, η παγκοσμιοποίηση απαιτεί να νοιάζεσαι για όλον τον κόσμο και για όλους που πεθαίνουν για την «ελευθερία» σου και την όμορφη ζωούλα σου.
Άγγελε, αυτή είναι η αληθινή μάχη. Ο πραγματικός πόλεμος.
Tero, τα είπες τόσο καλά αλλά θα έσκαγα αν δεν έλεγα δυό κουβεντούλες. Σ΄ευχαριστώ.
Μάρτιος 14, 2006 στο 1:43 π.μ.
και πάνω από όλα απαξιώνετε τις μανάδες σας, που αγωνίστηκαν για να μπορείτε τώρα ελεύθερα να εκφράζετε τα «πιστεύω σας»…
What?
Μάρτιος 14, 2006 στο 1:53 π.μ.
Βρε σεις! Ολα καλά, επικροτώ τα διεθνιστικά, κλπ, το δικαίωμα αντίρρησης στην υποχρεωτική στράτευση, κλπ κλπ.. Αλλά.
Αλλά, να ένα υποθετικό σενάριο:
Κάνουν ντου οι τούρκοι (ε, αυτούς έχουμε, αυτούς βάζουνε όλοι σα μπαμπούλα, αυτούς βάζω και’γω στο ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ παράδειγμα) Αν λοιπόν οι γείτονες (και κουμπάροι) κάνουν ντου στη Λέσβο π.χ. ή στη Σαμο ή στη Ρόδο.. σ’ ένα νησί τεσπα που είναι του γούστου τους και βρίσκεται ΠΟΛΥ κοντά τους (πιο κοντά απ’ όσο στην πρωτεύουσα Αθήνα) τι θα κάνουμε; Θα το στρίψουμε αλα γαλλικά να πάμε να παίζουμε τους αντιφρονούντες και τους αντιστασιακούς στα Παρίσια; Θα τους περιμένουμε να μας χτυπήσουν την πόρτα του διαμερίσματός μας; Τι..???..
λέω τώρα…
..το παράδειγμα ΥΠΟΘΕΤΙΚΟ μεν, αλλά και τόσο πραγματοποιήσιμο..
Μάρτιος 14, 2006 στο 1:59 π.μ.
..ομολογώ ότι σε μια έξαρση μητρικής στοργής είπα στο μικρό μου “αν γίνει κανα ντου, να φύγεις με όποιο μέσον βρεις παιδάκι μου” αλλά αμέσως μετά ανασκεύασα “κάνε ό,τι νομίζεις εσύ καλύτερο παιδί μου”..
Οσο για μένα, μια και δεν ανήκω στη φυλή των τσιγγάνων αλλά ούτε και στο τζετ-σετ, μια και ως τώρα δεν έφυγα εξόριστη δήθεν, θα παραμείνω επί των επάλξεων.
Γιατί; Επειδή ελπίζω να δω τη μέρα που θα ξημερώσει γεμάτη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ με ΟΛΟΥΣ τους εμπόρους όπλων και ουσιών στην ψειρού. Εστω και αν χρειαστεί να γίνω θύμα.
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:31 π.μ.
Γειά σου Κωνσταντίνα…
Αχ, μωρέ δέν μπορείς νά φανταστής πόσο μ’αρέσουν μερικά φθινοπωρινά κυριακάτικα μεσημέρια όπου αράζω Σαλαμίνα…
Προτιμώ αβέρτα, άνευ γλυκάνισου τσίπουρο, κάμποσα ποτηράκια είν’η αλήθεια. Καί θαλασσινά μωρέ… Δέν τρελλαίνομαι γιά κρεατικά όσο γιά μιά γαρίδα σαγανάκι. Όχι μόνο εγώ· καί τά δάκτυλά μου. Βουτάν κι αυτά. Απρόσεκτα. Καμιά σαλάτα, τυροκαυτερές παραπάνω από τό σύνηθες καυτερό, κάνα χορταρικόν, καταλαβαίνεις.
Καί όταν περνά λίγο η ώρα κι αρχίζω καί νοιώθω κάπως περίεργα ένεκα τού τσίπουρου, κάθομαι σταυροπόδι καί προσπαθώ νά αφουγκραστώ κάνα αγριόπουλο εκεί στά πέριξ τού Αιαντείου. Δέν παίζουν όμως αγριόπουλα στήν Σαλαμίνα. Πολύ μιζέρια ρέ γαμώτο…
Πάντως, ο συνειρμός έρχεται καί ταιριάζει. Αυτή η ζάλη μέ κάνει καί σηκώνομαι. Πιάνω ένα δίπουν άπτερον θηλυκόν πλατερυθρώνυχον όν καί πάμε στά ενδότερα. Μπαίνουμε σέ δωμάτιο μέ ένα μικρό παράθυρο τό οποίο κλείνουμε καί βιαστικά ξαπλώνουμε. Δίνουμε προβάδισμα σέ ένα εκούσιο μπέρδεμα τών σωμάτων (πρωτοστατούντων τών ποδιών), έκκριση υγρών σώματος λόγω οξείας τέρψης πολλών (σχεδόν όλων) αισθήσεων καί τελικά άν είμαστε τυχεροί η κορύφωση θά έλθη μέ μιά πρωτόγονη μέθοδο αντισύλληψης.
Καί μετά, στό τέλος, η ταβανοθεραπεία έχει βλέψεις γιά τό συντομότατο.τής επομένης φοράς…
Λοιπόν. Μαλάκες όλοι οι φιλόσοφοι. Ψάχναν τό νόημα τής ζωής… Πού ψάχνανε ρε γαμώτο; Διότι… Διότι αυτό είναι τό νόημα τής ζωής. Μάσα καί γαμήσι. Τίποτε άλλο.
Αλλά ξέρεις ω Κωνσταντίνα; Επειδή ρέ γαμώτο δέν είμαστε Ισλανδία, νησάκι έμορφο καί μόνο, αλλά στά γύρω μας οι γειτόνοι δέν είναι καί οι πιό behave θεωρώ ότι η φάση είναι «κάπως». Μέχρι νά εξαφανιστούν τά έθνη, οι διεκδικήσεις, οι σωβινισμοί θεωρώ επιτακτική ανάγκη τήν ύπαρξη τού στρατού, τήν πολεμικές ετοιμασίες κι όχι τό κωλοβάρεμα, τούς εξοπλισμούς, τήν διατήρηση τής σημαίας. Προσωπικά (χωρίς νά είμαι βέβαιος) όταν θά προκύψη ανάγκη, θά προτιμήσω νά συνεχίσω δεδομένα τού παρελθόντος καί νά αφήσω στήν άκρη (ελπίζω προσωρινώς) γαρίδες σαγανάκι στό τραπέζι καί «ισπανικές» αγάπες από τό θήλειον άπτερον όν…
Κάποια περί χόμο σάπιενς καί λοιπά εξακριβωμένα δέν μπορώ νά τά σχολιάσω, λυπάμαι… Ούτε νά μπώ σέ φάση διαλόγου. Απλώς ήθελα νά απευθυνθώ σέ σένα.
Αυτά. Μιά άποψη γενικώς από έναν ακροδεξιό κλπ κλπ κλπ κλπ. Ευχαριστώ.
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:32 π.μ.
This post has been removed by the author.
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:46 π.μ.
Χωρίς παρεξήγηση..,
αλλά εσύ Const. και ο Tero
φάσκεται και αντιφάσκεται μόνο και μόνο για να κάνεται αντίλογο!
Κοινωνικοί αγώνες χωρίς να δώσεις μάχες, που αν χρειαστεί να φτάσεις στα άκρα να θυσιαστούν κάποιοι ( ίσως και πόλεμος δηλ.), δεν φέρνουν ποτέ αποτέλεσμα…
Και κοιτώντας την ιστορία πίσω, βρες μου ένα παράδειγμα κοινωνίας που έζησε τις ιδεατές συνθήκες που επιθυμείς!
Συμφωνώ με την ιδεολογία σου,
μόνο όμως στον ονειρικό κόσμο..
Σε πραγματικές συνθήκες, ΔΥΣΤΥΧΩΣ , δεν είναι εφαρμόσιμη..
Σε αυτόν τον κόσμο τουλάχιστον…!
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:47 π.μ.
Rodia, έχω ήδη απαντήσει. Ο φόβος και το παρελθόν μας κρατούν δέσμιους. Αν όλες οι μάνες αποφασίσουν να μην στείλουν τα παιδιά τους, θα δεις ότι κανένας παπάρας πολιτικός δεν θα το προτείνει ούτε θα σηκώσει τον κώλο του να πάει να το κάνει αυτός. Αν όμως τα μουνιά ξέρουν ότι έχουν πίσω τους μανάδες που υπερήφανα θα στείλουν τα παιδιά τους για σφαγή, μια ζωή θα κάνουν αυτά και χειρότερα. Αρκεί να μείνει κάποιος να ξαναγράφει τις ιστορίες.
Βαγγέλακα, γνωρίζω ήδη ότι αποφεύγεις τον διάλογο. Και θα είχα πολλά να σου γράψω για κάποια κείμενά σου. Δεν το καταλαβαίνω αυτό, αλλά δικαίωμά σου. Από ΄κει και πέρα, μπορείς ελεύθερα να υποστηρίζεις την ύπαρξη στρατού για ΕΣΥ είσαι λογικός αλλά ΟΙ ΑΛΛΟΙ είναι ζώα. Είναι η πιο ηλίθια προπαγάνδα από όλες αυτή. Εσύ ειδικά, δεν περίμενα να την υποστηρίξεις. Το αν είσαι ακροδεξιός, αριστερός, ή ότι άλλο, δεν έχει καμμία σημασία.
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:50 π.μ.
Δέν κατάλαβα, ποιά χαρακτηρίζεις ηλίθια προπαγάνδα;
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:52 π.μ.
michelen, η ιστορία δεν είναι κάτι που πρέπει ντε και καλά να σου δώσει λύσεις. Μυαλό πρέπει να σου δώσει για να βρεις καλύτερους τρόπους. Ουτοπία θα ήταν για την Ελλάδα επί Τουρκοκρατίας αυτό που ζούμε σήμερα. Ουτοπία θα ήταν η ελευθερία μας, ο τρόπος ζωής μας, η τεχνολογική μας πρόοδος, οι σχέσεις μας με τους δυνάστες. Έγινε όμως. Τυχαία, αλλά έγινε. Μην είστε τόσο στενόμυαλοι και μην κουβαλάτε την ιστορία σαν μπάλλα με αλυσίδα δεμένη μονίμως στον εγκέφαλό σας.
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:54 π.μ.
Βαγγέλακα, το ότι εσύ θα αμυνθείς και τα ζώα θα επιτεθούν. Το ότι εσύ ποτέ δεν υπήρξες ζώο αλλά ένα κακομοιρούλι έθνος που μονίμως αμύνεται και πρέπει να είναι πάντα αστακός γιατί όλοι τριγύρω συνεχίζουν να είναι ζώα και όχι άνθρωποι. Αρκεί αυτό;
Μάρτιος 14, 2006 στο 2:57 π.μ.
Ναι μα ο λαός όταν είναι αγράμματος δεν μπορεί να σκεφτεί όπως σκέφτεσαι εσύ, αλλά λέει: ‘Αυτός κάτι θα ξέρει παραπάνω’.Οπότε τον υπακούει.
Αν ο Α λαός είναι αμόρφωτος, ο Β που είναι πολιτισμένος θα κάτσει να τον φάει;
Αυτά που λες είναι πανέμορφα αλλά ανεφάρμοστα προς το παρόν.Μάλλον και για πάντα.
Τero,δεν κατάλαβα το πως απάντησες στα επιχειρήματα των άλλων.Εμένα μου φαίνονται απλές θεωρίες.Να προτείνεις κάτι πρακτικό γιατί σε θεωρητική βάση όλα γίνονται.Και δηλαδή όποιος έχει αυτές τις απόψεις είναι ακροδεξιός;Αφού φαντάζομαι ότι είσαι προοδευτικός άνθρωπος,μην βάζεις στο ίδιο τσουβάλι όσους μοιράζονται μια κοινή ιδέα,γιατί υπάρχουν άλλες 35.000.000 που μπορεί να διαφέρουν
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:00 π.μ.
χμ… Κωνσταντίνα τέλος πάντων… Δέν σέ καταλαβαίνω καλή μου… Ζητώ συγγνώμη γενικώς…
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:01 π.μ.
good omen, οπότε δίνουμε τα λεφτά μας για εξοπλισμό και λύνουμε το πρόβλημα. Ανεφάρμοστο; Δεν είδα κανέναν σας να πει κουβεντούλα στους στρατόκαυλους που δίνουν τα ωραία σας λεφτά για πίπες. Ναι, όσο σκεφτόμαστε έτσι, είναι ανεφάρμοστο. Ας κάτσουμε στ΄αυγά μας λοιπόν και όποιος γράφει όλα αυτά τον λέμε ουτοπιστή και καθαρίσαμε.
Ξέρεις, αυτό το κείμενο ήταν ο πόλεμός μου. Ο μόνος που είμαι διατεθειμένη να δώσω.
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:01 π.μ.
Βαγγέλακα, δεν πειράζει. Καμμία συγνώμη.
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:02 π.μ.
Ε εντάξει, όσο νάναι…
Λέω νά σβήσω καί τήν μαλακία μου… χαχαχα!
Αυτά. Συγγνώμη…
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:05 π.μ.
Κωσταντίνα μου
Συμφωνώ και σας φιλώ. Ένας νεκρός που θα μπορούσα να αγαπώ έχει μεγαλύτερη σημασία από όποια πατρίδα και αν μου επιβάλλουν.
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:05 π.μ.
Βαγγέλακα, ρε ηλίθιο, μη φοβάσαι τον διάλογο. Έχω πει μεγαλύτερες πίπες και δεν τις σβήνω. Μαθαίνουμε εδώ μέσα, δεν είμαστε τίποτα celebrities να φοβόμαστε μην χαλάσει η εικόνα μας.
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:06 π.μ.
george, bull’s eye!!!! thanx.
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:12 π.μ.
βρέ δέν φοβάμαι τόν διάλογο απλώς έχω βαρεθεί. τέσπα….
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:12 π.μ.
Χρωστάμε, χρωστάτε,
σ’αυτούς πού ήρθαν, πέρασαν,
θα ‘ρθούν και θα περάσουν,
κριτές θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι και οι νεκροί.
Κωστής Παλαμάς.
Και πολεμάς υπέροχα…
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:17 π.μ.
costantina συμφωνώ απόλυτα μαζί σου!!!
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:29 π.μ.
Βρέ Costantina, ποιός είναι ο στενόμυαλος;
Αν οι προπάτορες δεν πολέμαγαν στην τουρκοκρατία, πώς θα ζούσαμε την “ουτοπία” μας σήμερα;
Μόνη σου το παραδέχεσαι!!
Και πρότεινε μου μία λύση, για αυτούς που έχουν πατρίδα τους την Αφρική, που τους εκμεταλλεύονται την γη και τους έχουν σκλάβους;
Να αλλάξουν σπίτι;
Να αλλάξουν πατρίδα;
Και ποιός θα τους δεχτεί;
Ποιός θα τους αντέξει οικονομικά;
ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Ωραίος αυτοσκοπός στην ζωή!!!
Μάρτιος 14, 2006 στο 3:39 π.μ.
ΖΑΡΝΤΟΖ ΛΕΕΙ:
EΥΧΑΡΙΣΤΩ “good omen”, και συμφωνω , βιαζονται να βαλουν ” Τ Α Μ Π Ε Λ Ε Σ ”
οπως ο ” tero ” ΓΙΑΤΙ : περιγραφοντας μια μικρη προσωπικη ιστορια,
ξεχναει οτι την εποχη μου στρατευσης παλευαμε για τον συνδικαλισμο “κατα τροπο”
στον στρατο , τα ανθρωπινα δικαιωματα , την λογικη, στην μαλακια του
ανεξελεγκτου αυταρχισμου , δουλεψα με το περιοδικο (προοδευτικο(Κ.Ν.Ε.) )”ΘΗΤΕΙΑ” και κατειγγηλα γεγονοτα
και αλλαξαμε καταστασεις , εκανα αυτα που μπορουσα .!
δεν απολογουμαι , ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ , για αυτους που αγνοουν.
ΔΕΝ εχω τιποτα απολυτως και με τους “αρνησεως στρατευσης” και αυτο θελει λεβεντια
για να το κανεις.
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ “ροδια” συμφωνω με την τοποθετηση σου .
ΑΓΑΠΗΤΗ constantina
ΤΟ παραδειγμα μπορει και ναναι ατυχες.αλλα δειχνει κομματι πραγματικοτητας, γιατι ο φοβισμενος
αναδεικνυει το ηγετη/πολιτικο με μιλιταριστικες βλεψεις, που ταχα μου θα τον προστατεψει,
και το συστημα στηριζεται να φοβιζει με πολλους τροπους.
ΑΝ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΜΕ ΣΕΝΑ ,ΟΣΟ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ” ΠΟΛΕΜΟ”
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΞΕΧΝΑΩ ΠΩΣ ΑΠΟ ΟΝΕΙΡΟ …. ΣΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ …
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ ΤΟΥ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΥ (ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ)
υπαρχουν ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ (??????)
ΜΕ ΟΝΕΙΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΑΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ.
χωρις ομως να ξεχναμε που, ποιοι, τι , εκπροσωπουμε, (ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ)
============= Ζ Α Ρ Ν Τ Ο Ζ =============
Μάρτιος 14, 2006 στο 4:13 π.μ.
Turkish:
Fuck me, hold tight. What’s that?
Tommy:
It’s my belt, Turkish.
Turkish:
No, Tommy. There’s a gun in your trousers.
What’s a gun doing in your trousers?
Tommy:
It’s for protection.
Turkish:
Protection from what?
“Zee Germans”?
Μάρτιος 14, 2006 στο 4:36 π.μ.
Μαζι σου!
(δες κι αυτο: http://blogs.gr/ya%20basta/archive/2006/03/14/101116.aspx)
Μάρτιος 14, 2006 στο 4:50 π.μ.
Κοινωνικοί αγώνες χωρίς ν