ΠΟΛΕΜΟΣ

Είμαι κατά του πολέμου. Οποιασδήποτε μορφής του αλλά λίγο πιο απόλυτα από τον μέσο υποστηρικτή της ειρήνης. Δεν θεωρώ ότι υπάρχουν ιδανικά, άξια να με κάνουν να στείλω ανθρώπους να πεθάνουν για την ελευθερία μου. Δεν θα την άντεχα άλλωστε μετά. Γνωρίζω την αξία του πολέμου για μια οικονομία, όπως και τα πολιτικά παιχνίδια/ οφέλη που παίζονται από πίσω, αλλά απ΄την άλλη και την δύναμή του φόβου του πολέμου για να κρατάς σε συστολή έναν εξαθλιωμένο λαό.

Και επιμένω. Ποτέ δεν έχω βρει άνθρωπο να συμφωνεί μαζί μου εξ΄ολοκλήρου. Πάντα το είχα παράπονο αυτό. «Αν μπουν οι Τουρκαλάδες και σου σφάξουν την μάνα…», «αν μπουν οι Βούλγαροι και σου πάρουν την Θεσσαλονίκη…», είναι τα συνήθη επιχειρήματα. Το θέμα όμως είναι να μην μπουν. Όταν έχεις διανύσει χιλιετίες πολιτισμού και φτάνεις να λύνεις τα ηλίθια προβλήματά σου σφάζοντας παιδιά, δεν σημαίνει ότι εγώ πρέπει να σιγοντάρω και να σου στείλω και τα δικά μου.

Παραπέρα, δεν με νοιάζει σε ποιόν θα ανήκει η Κύπρος, η Θεσαλλονίκη, η Αθήνα. Δεν με νοιάζει καθόλου αν θα λέγεται Ελληνική, Τουρκική ή ότι άλλο. Αυτό που με νοιάζει είναι να έχω δουλειά, οικογένεια και να είμαι ελεύθερη. Όσο μπορώ να είμαι. Τα πόσα μίλια θάλασσας είναι δικά «μου», ποτέ δεν με απασχόλησε. Κάηκα όμως όταν για κάτι τέτοιο πέθαναν στρατιώτες που οι μανάδες τους έκλαιγαν (αλλά περήφανες που το έκαναν για την πατρίδα). Ποτέ δεν ήμουν περήφανη για τα παιδιά της οικογένειάς μου που πήγαν να υπηρετήσουν. Είναι ένας ηλίθιος θεσμός που σου κόβει την ζωή στα δύο, που ακόμα κι αν περάσεις καλά, αυτό δεν έχει να κάνει με τον θεσμό αυτό καθαυτό. Πήγαινε κατασκήνωση καλύτερα.

Θεωρώ ηλίθια τα λεφτά για εξοπλισμούς και «προστασία». Είναι άτοπο να δίνεις λεφτά για την «ασφάλειά» σου. Είναι σαν να παραδέχεσαι ότι είσαι λογικός και πολιτισμένος αλλά άμα λάχει ξέρεις να κάνεις και το ζώο. Και την προβιά του, την έχεις στήσει πίσω σου, πίσω από τις λογικές συζητήσεις έτοιμη να την φορέσεις αν δεν καταφέρεις να πείσεις ως άνθρωπος. Είναι κοροιδία. Χίλιες φορές να φορούσαμε την «προβιά» και να μην την βγάζαμε ποτέ. Τότε δεν θα είχα καμμία αντίρρηση.

Απ΄όλες τις πλευρές των συνόρων μας, αν είμαστε στ΄αλήθεια άνθρωποι και όχι Τούρκοι, Βούλγαροι, Έλληνες, Ιταλοί, μπορούμε ευκολότατα να σιγουρέψουμε την ειρήνη χωρίς λεφτά για εξοπλισμούς. Όταν τα ζώα με τις κρυμμένες προβιές, μας θυμίζουν γιατί πρέπει να μισούμε τους άλλους και γιατί είμαστε ανώτεροι και πόσοι πέθαναν από τα χέρια των αντιπάλων, μπορούμε να πάρουμε τα βιβλία της ιστορίας και να τα κάψουμε.

Όλα αυτά δεν έχουν καθόλου να κάνουν με τους λαούς, αλλά με ηλίθιους πολιτικούς χειρισμούς και φιλοδοξίες λίγων ζώων. Δυό τρία γουρούνια αρκούν κάθε φορά για να πεθάνουν χιλιάδες.

Οι σκέψεις μου έχουν χαρακτηριστεί αντιπατριωτικές, ουτοπιστικές, αφελείς. Γι΄αυτό έχω αργήσει πολύ να τις γράψω εδώ. Ότι και να΄ναι αυτές είναι. Προτιμώ να νοιώθω περήφανη για το ζωντανό παιδί μου, παρά για την πατρίδα. Ας βουλιάξει. Χέστηκα. Θα πάω αλλού. Κι ας με θάψουν χωρίς πανί με μπλε και άσπρες ρίγες.

ΛΙΑΚΑΔΑ ΕΞΩ

Το μαγαζί μου είναι άδειο. Δεν έχω κουράγιο να κάνω παραγγελίες και να ξαναγεμίσω τα ράφια. Έχει λαική. Ήλιος σήμερα. Ο πεζόδρομος είναι γεμάτος παράνομους μικροπωλητές, μόνιμα σε επιφυλακή. Όταν περνάει ο αστυνόμος βουτάνε τις κουρελούδες και τρέχουν. Θα ήθελα να μπορούσα να τρέξω κι εγώ. Μακριά.

Όλος αυτός ο ήλιος με αποσυντονίζει. Με κουράζει όταν πέφτει στα μάτια μου, με θυμώνει όταν δεν έχω δικαίωμα να τον χαρώ. Καλές μέρες, κακές μέρες, ήλιος, βροχή, χιόνι. Έχω μάθει να μην δίνω σημασία στον καιρό. Η δική μου κουρελού είναι πολύ βαριά για να την σηκώσω και να τρέξω.

Όλα θα γίνουν, μου λένε. Δύο χρόνια τώρα. Όχι, λάθος. Πρέπει να έχουν περάσει πέντε με δέκα χρόνια. Μια ζωή. Παραμυθιάζομαι καθημερινά ότι η ζωή μου μέχρι τώρα, είναι ένα χωλ αναμονής. Αλλά ακόμα κι αν στο επόμενο λεπτό τελειώσει όλη αυτή η αγωνία, εγώ δεν θα έχω μάθει πώς να τη ζήσω μετά…

Και είναι ηλίθιο όλο αυτό. Όσο ηλίθια είναι και τα όνειρα που χτίζω και γκρεμίζονται. Αλλά για έναν περίεργο λόγο, συνεχίζω. Ακόμα κι όταν τα ράφια μου είναι άδεια, σκονισμένα και γυρτά. Ήλιος πάλι σήμερα και μετά βροχή και κρύο. Έτσι λένε και πρέπει να τους πιστέψω.

Μέσα σε μια γυάλα, μακριά από τον κόσμο το μόνο που σου μένει για να πείσεις ότι ανήκεις κάπου, είναι να μαθαίνεις για τον καιρό. Και μετά να τον παίρνεις και να τον χώνεις στην γυάλα. Δεν πρέπει να φτιάχνεις δικό σου καιρό.

Πρέπει να ζεις τους καιρούς των άλλων. Έξω.

Ήλιος σήμερα. Ήλιος κι εδώ.

Και μετά βροχή και κρύο. Έτσι λένε.