ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΟΡΙΣΜΑ

<> Τελικά οι επιστήμες είναι μια μαλακία και μισή. Δεν μπορώ να καταλάβω ποιός ο λόγος που πάνε και δίνουν δύσκολα ονόματα σε πράγματα που και ένας απλός άνθρωπος, ούτως ή άλλως εφαρμόζει.Πάνε και γίνονται φυσικοί, λες και άμα χωθώ στην μπανιέρα μου δεν θα επιπλέω. Ίσως να μην το ονομάσω «άνωση», μπορεί να το πω «φελλός» αλλά το νόημα το ΄χω, πώς να το κάνουμε. Ή άμα μου πέσει ένα μήλο στο κεφάλι δεν θα υποψιαστώ ότι πίσω από όλο αυτό υπάρχει μια δύναμη; Εντάξει, μπορεί να μην την ονόμαζα «βαρύτητα» αλλά «πονοκέφαλο». Όμως στα σίγουρα θα το ανακάλυπτα και μόνη μου.

<>Πάνε και τρώνε τα χρόνια τους, να γίνουν μαθηματικοί. Λες και αν πάω να ψωνίσω ένα κιλό φέτα και μου δώσουν λάθος ρέστα, πρέπει να ξέρω ημίτονα για να τους φέρω τη φέτα στο κεφάλι. Ένα κι ένα ίσον δύο ρε παιδιά, πόσο δύσκολο είναι για τα βγάλεις πέρα στην ζωή σου. Άσε που τώρα με τα ευρώ μαθαίνεις αναγκαστικά και δεκαδικούς. Ξέρετε πόσα χρόνια τρώνε οι κύριοι μαθηματικοί για να εμπεδώσουν τα νουμεράκια μετά το κόμμα; Cents λέγονται ρε κύριοι, σιγά το δύσκολο.Χαραμοφάηδες.

<> Απλώνεις μια μπουγάδα και αν έχει ήλιο, στεγνώνει σε χρόνο dt. Πρέπει δηλαδή να σπουδάσω υδρολόγος και να σας τα κάνω τούμπανα για δυνητικές εξατμοδιαπνοές για να καταλάβετε ότι είναι μαλακία να απλώνεις σώβρακα στην βροχή; Δυνητική ηλιθιότητα θα το ΄λεγα εγώ και νοικοκυρά με iq μανταλάκι. Το ίδιο είναι. Αλλά πού να τους κόψει.

<>Πήγανε και φτιάξανε και μια άλλη επιστήμη. Λεφτά να ΄χουμε να σπουδάζουμε. Την ονομάσανε κοινωνιολογία και έδωσαν και φαντεζί ονόματα για διάφορα κοινωνικά φαινόμενα. Ακούστε τί πήγαν και σκέφτηκαν. Το ότι λέει, οι άνθρωποι φεύγουν από μια χώρα και πάνε σε μια άλλη, αυτό οφείλεται σε “push & pull factors”. Θα σας το μετάφραζα επ΄ακριβώς, αλλά είναι λίγο χυδαίο και έχει να κάνει με ζμπροξίματα. Με λίγα λόγια, κάποιος τραβάει και κάποιος ζμπρώχνει. Άμα δηλαδή ο επιστήμονας είναι αγάμητος, ποιός ξέρει τί θα σκεφτεί το ανώμαλο μυαλό του. Και εμείς σιγοντάρουμε. Ο φτωχός κινεζούλης δηλαδή, για να πάει Αμέρικα έχει σίγουρα βρει γκόμενο να τον ζπρώξει. Ε, δεν τρώγεστε!

<> Σας μάθαμε κύριοι επιστήμονες. Θέλω γερά επιχειρήματα αυτή τη φορά. Και φροντίστε, να μην έχουν μέσα την λέξη «επιδοτήσεις».

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ

Πάντα είχα πρόβλημα με την αφέλειά μου και τον υπερτεράστιο αυθορμητισμό μου. Αλλά όχι τόσο πολύ στις σχέσεις μου (έλεγαν, είναι χαζή πάει και τελείωσε) όσο όταν έπιασα δουλειά. Υπάρχουν κάτι ηλίθιοι κανόνες στις δουλειές που άργησα πολύ να τους καταλάβω. Ήμουν και λιγάκι μικρή όταν ξεκίνησα να πρωτοδουλεύω οπότε ήταν διπλά δύσκολο να φτιάξω ένα σοβαρό “image”. Βασικά όχι ότι με πολυενδιέφερε αλλά όσο να πεις, πέταγα κάτι ξεγυρισμένες κοτρώνες τελείως αντιεπαγγελματικές.

<>Μια φορά θυμάμαι είχε έρθει μια πελάτισσα να μας παραπονεθεί για εξανθήματα που έβγαλε μετά από αποτρίχωση με κερί. Η προισταμένη εκθείαζε την μέθοδο και ο γιατρός, έγραψε μια αλοιφή για να καλμάρει το δέρμα της. Εγώ στην κοσμάρα μου. Εκεί μπροστά σε όλους βρήκα την ευκαιρία να της πω ότι το κερί είναι η πιο μεγάλη μαλακία του κόσμου. Η προισταμένη με σκούνταγε και εγώ πήγαινα παραπέρα νομίζοντας ότι δεν χωράει. Πρότεινα μάλιστα στην πελάτισσα να πάει να αγοράσει και μια φανταστική συσκευή αποτρίχωσης και της έδειξα και τα πόδια μου να δει το γαμάτο αποτέλεσμα.  <>

<>Μέχρι που έφαγα την πρώτη γερή τσιμπιά. Εκεί κατάλαβα την μαλακία. Αλλά ήταν αργά. Η πελάτισσα με πήρε την επόμενη να με ευχαριστήσει και δεν ξαναπάτησε. Εντάξει δεν με απέλυσαν – αν και θα΄χαν όλα τα δίκια – όμως από κάτι τέτοιες πατάτες, δεν με άφηναν να πω κουβέντα μετά. Στόμα είχα και μιλιά δεν είχα. Βασικά, ούτε ποσοστά. Είχα χάσει όλες τις πελάτισσες. Σύντομα το ΄μαθα το παραμύθι. Λιγάκι αργά, η αλήθεια.

<>Μετά από χρόνια όταν άρχισα να εκπαιδεύομαι σε πωλήσεις, άρχισα πάλι τα ίδια και χειρότερα. Καινούργιο το αντικείμενο γαρ. Ερχόταν η πελάτισσα να μου πει τον πόνο της που η κόρη της ήταν γεμάτη κυτταρίτιδες, έβλεπα το κοριτσάκι μες στην δυστυχία (αλλά μια χαρά εμφανισιακά) και άρχιζα τις φιλοσοφίες για τα λάθος πρότυπα. Μια φορά, την είπα άσχημα σε μια μαμά που έφερε την κόρη της σχεδόν απ΄το αφτί για ν΄αδυνατίσει ενάμισι κιλό. Μόνο που δεν ήξερα ότι το γραφείο μου είχε κάμερα και μικρόφωνο.Σκατά.  <>

<>Έχω κάνει ένα σωρό μαλακίες, ειδικά τις εποχές που άλλαζα επάγγελμα. Μέχρι να μάθω τί λέμε και τί όχι, είχα προλάβει και είχα κάνει όλα τα λάθος πράγματα. Όλα αυτά ως την στιγμή που αποφάσισα να μην μιλάω καθόλου. Τίποτα. Κουβέντα. Άρχισαν σιγά σιγά όλοι και με συμπαθούσαν περισσότερο. Απέκτησα μια βαρύτητα, μια «σοφία», ένα εκτόπισμα διαφορετικό. Απαντούσα μονάχα όταν με ρωτούσαν και μάλιστα με λίγα λεπτά καθυστέρηση για να νομίζουν ότι σκέφτομαι. Κι ας μέτραγα εγώ από μέσα μου μέχρι το είκοσι.

<>Έτσι, σιγά σιγά έχτισα γύρω μου έναν μύθο. Μου φαινόταν πολύ γελοίο όλο αυτό το θέατρο και οι φίλοι μου είχαν πειστεί ότι ήμουν διχασμένη προσωπικότητα (ή χαζή με αναλαμπές εξυπνάδας). Αλλά άρχισα και είχα πρόβλημα. Όλα αυτά που θα ήθελα να πω, και μάλιστα χωρίς να μετράω ως το είκοσι, άρχισαν και μου πίττωναν το μυαλό. Είχα ένα σωρό ιδέες, απόψεις και επιστημονικές ανησυχίες. Οι φίλοι μου δεν με έπαιρναν σοβαρά και στην δουλειά, το μόνο που έπαιρναν σοβαρά ήταν η μούγκα. Τί περίεργος κόσμος!  <>

<>Αποφάσισα λοιπόν, να τα γράφω όλα αυτά εδώ. Επειδή όμως έχουμε παραγνωριστεί και πρέπει να σώσω το image μου, από ΄δω και πέρα θα αλλάξω προφίλ. Και για να σας λύσω και μερικές απορίες για να μην μπερδεύεστε. Όταν δεν μιλάω ή απαντάω με καθυστέρηση, δεν είμαι χαζή. Σκέφτομαι. Μέχρι το είκοσι. Εντάξει;

ΕΚΛΕΙΨΗ

Κρύβεται ο ήλιος και σκοτεινιάζει. Η έκλειψη λέει, μας επηρρεάζει όλους μας. Εμένα μου ΄χει επηρρεάσει το ταμείο μου. Εκεί να δείτε έκλειψη. Ξεπούλησα τα περιοδικά με τα ειδικά γυαλιά και δεν έχω γαμώτο ούτε για μένα. Γιατί μόνο με τα ειδικά αυτά γυαλιά θα μπορούσα να βρω λεφτά στο συρτάρι μου. Επηρρεάζει λένε και τα συναισθήματα. Περίεργο αλλά απ΄το πρωί είμαι φίσκα από δαύτα. Αυτά δεν χρειάζονται ειδικά γυαλιά. Μπαμ κάνουν.

Οι πελάτες εξαφανισμένοι. Έχουν ανέβει όλοι στις ταράτσες και παρατηρούν το φαινόμενο. Έλεγα στα πιτσιρίκια απ΄το πρωί ότι αυτό είναι επικίνδυνο, γιατί αν ενδιάμεσα στον ήλιο και την σελήνη πάει και κάτσει κάνα διαστημόπλοιο θα γίνει μια τεράστια έκρηξη και οι ταράτσες θα γεμίσουν στάχτη και θα γίνουν όλοι μαύροι και μετά θα πρέπει να κάνουν μπάνιο. Και δεν είναι Σάββατο. Δεν με πίστεψαν. Τους έδειξα κάτι Πακιστανούς με γυαλιά στις ταράτσες. Τότε μόνο πείστηκαν.

Τα πιτσιρίκια στην δικιά μου γειτονιά θα δουν την έκλειψη απ΄τις τηλεοράσεις. Είναι Τετάρτη και έκαναν μπάνιο μόλις το Σάββατο. Δεν το ρισκάρουν για ένα χαζό ψωροφαινόμενο. Οι υπόλοιποι, ανάψτε θερμοσίφωνο.

ΑΔΙΚΙΕΣ

Είναι κάποια κείμενα που τα θεωρώ άδικα. Ίσως να έχουν λόγους για να τα χώσουν, αλλά ο τρόπος τους με στεναχωρεί. Αν ένα κορίτσι έχει παραπάνω κιλά θεωρώ ότι είναι δικό του θέμα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει κάτι τέτοιο και κανείς δεν ξέρει τί περνάει και τί έχει περάσει, ακριβώς επειδή είναι τόσο μακριά από τα «σωστά» πρότυπα. Το να αντιδράμε όμως με αυτόν τον τρόπο το θεωρώ λιγάκι εκ του ασφαλούς και πολύ άδικο.

Σε έρευνες που είχαν γίνει σε ένα πανεπιστήμιο της Αμερικής, ανακάλυψαν ότι οι πολύ υπέρβαροι άνθρωποι σε μια προσπάθεια κοινωνικής επιβίωσης διαστρεβλώνουν την εικόνα τους στον καθρέφτη. Κάτι σαν αυτό που συμβαίνει με τα άτομα που πάσχουν από ανορεξία. Έτσι, ένα πολύ υπέρβαρο κορίτσι δεν βλέπει την πραγματική του εικόνα στον καθρέφτη, αλλά κάτι πιο ήπιο. Σε μια άλλη έρευνα ανακαλύφθηκε και μία ακόμη αντίδραση στον κοινωνικό περίγυρο η οποία ήταν άκρως δικαιολογημένη λόγω του ρατσισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού αυτών των ανθρώπων. Η αντίδραση αυτή, ήταν η πλήρης αδιαφορία για τα πρότυπα και η ανάγκη να ζήσουν ισότιμα, βγάζοντας την γλώσσα στα «μοντέλα». Το αποτέλεσμα ήταν να πετάξουν τα ράσα και να φορούν ότι γουστάρουν, να τρώνε όσο γουστάρουν, να αντιδρούν έντονα στον ρατσισμό.

Ο μόνος λόγος που ενίσταμαι σε όλα αυτά, είναι το θέμα της υγείας. Κανένας άλλος. Η αισθητική μου δεν προσβάλλεται από την θέα ενός κακοντυμένου παχύσαρκου. Όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός ρακένδυτου ζητιάνου, όπως ακριβώς δεν προσβάλλεται και από την θέα ενός τσιγγάνου ή μιας μισόγυμνης τραγουδίστριας. Αλλά ακόμη κι αν συμβεί αυτό, ποτέ μα ποτέ δεν θα πληγώσω άνθρωπο δείχνοντάς το.

Επίσης, να θυμίσω ότι αν υπάρχει προδιάθεση για παχυσαρκία και ορμονικά προβλήματα, η μάχη είναι άνιση και πρέπει να παλεύεις για όλη σου την ζωή, σχεδόν ξέροντας ότι πάντα θα χάνεις ή θα ζεις πολύ πολύ στερημένα. Ε, λοιπόν δεν είναι όλοι δυνατοί να παλέψουν. Κάποια κορίτσια παραδίδουν τα όπλα και αποφασίζουν να φορέσουν επιτέλους ένα κοντό μπλουζάκι. Κάτι που για τους περισσότερους είναι τίποτα, για κείνες, όσο περίεργο κι αν μας ακούγεται, είναι όνειρο ζωής. Έχω πάει σε άπειρα μαγαζιά που δεν πουλάνε τίποτε πέρα από κολλητά μικροσκοπικά ρουχαλάκια. Αυτό είναι που προσβάλλει την αισθητική μου.

Όταν εσύ φίλε μου ζούσες την πρώτη σου σεξουαλική εμπειρία, τον πρώτο σου έρωτα, το πρώτο σου φιλί, εκείνες κάθονταν μόνες, ντυμένες με ράσα και ακούγοντας στα μούτρα τους ένα σωρό κοσμητικά: «χοντρή», «πατσόλα», «γαμιόλα». Το ότι αποφάσισαν να μην σου ξαναδώσουν σημασία, «να βάφονται σαν καργιόλες» και «να ντύνονται σαν καργιόλες» ίσως και να είναι η μόνη αντίδραση που τους έμεινε απέναντι σε όλα αυτά.

ΦΙΛΕΝΑΔΑ,

Για λίγο ακόμη θα λες ψέμματα. Για πολύ λίγο ακόμη θα αργείς στην δουλειά λέγοντας όλες αυτές τις χαζές δικαιολογίες. Ελπίζω για λίγο μόνο να ανέχεσαι όλες αυτές τις χαζές ερωτήσεις και για ακόμη λιγότερο να είσαι παρείσακτη κοινωνικά. Δεν είσαι γκρινιάρα, ούτε κουραστική. Είσαι άνθρωπος που δυστυχώς σηκώνεις στους ώμους σου πολλά περισσότερα απ΄όσα θα μπορούσες να φανταστείς. Ίσως να τα σηκώνεις για μια ζωή, ίσως αυτή την φορά τα καταφέρεις. Και τότε θα μου δώσεις κι εμένα δύναμη για την επόμενη φορά.

Αν όχι, τα έχουμε ξαναπεράσει. Ξανά ψέμματα, ξανά δικαιολογίες και κάπου θα βρεθεί λίγη δύναμη να προσπαθήσουμε ξανά. Αλλά θα είμαι εδώ να τα λέμε. Κάθε μέρα. Κάθε μικρό σημαδάκι θα το αναλύουμε, θα το ψάχνουμε, θα γκρινιάζουμε και θα βρίζουμε όσο γουστάρουμε. Για τους έξω θα είμαστε απλά «δύσκολες». Για λίγο πάλι. Ελπίζω. Εύχομαι να μπορούσα να βάλω φωτιά σε αυτό το μπλογκ για πάρτη σου.

Εύχομαι να μπορούσα να γράψω για όλα αυτά και να τα κάνω πουτάνα. Αλλά δεν είναι ώρα ακόμη. Πρέπει πρώτα να περάσει η μπόρα. Και το ξέρεις πια, δεν είμαστε μόνες.

Κουράγιο.

ΜΑΖΑΝΘΡΩΠΟΙ

Έχει κατά καιρούς ειπωθεί ότι οι άνθρωποι σκέφτονται κατά κοπάδια. Έχει παρατηρηθεί επίσης ότι οι άνθρωποι παρασύρονται και τρελλαίνονται ευκολότερα σε κοπάδια. Δεν μπορούσα ποτέ να το καταλάβω αυτό. Ας πούμε, δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε άνθρωπο είτε ήμουν ανάμεσα σε ένα μαινόμενο πλήθος, είτε όχι. Δεν δέχομαι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να επηρρεαστεί από την μάζα, μόνο στην περίπτωση που και όταν είναι μόνος του δεν έχει πρωτοβουλία, κρίση και προσωπικότητα.

Βλέπω καμμιά φορά τα πιτσιρίκια στο γήπεδο. Κάνουν πράγματα τόσο βίαια που είμαι σίγουρη ότι αν τα πιάσεις ένα ένα και τα συζητήσεις, θα έχουν μετανοιώσει. Οι γονείς τους, θα χτυπιούνται ότι τα παιδιά τους δεν έχουν καμμία σχέση με όλη αυτή την βία. Όμως είναι πανεύκολο να δεις ότι τα παιδιά αυτά, επηρρεάζονται από την μάζα ακριβώς όπως θα επηρρεάζονταν από οποιονδήποτε που θα το είχε σκοπό. Έχουμε εδώ κοντά έναν ποδοσφαιρικό σύνδεσμο. Πιτσιρίκια το πολύ μέχρι 18. Φανατισμένα, με κανένα άλλο ενδιαφέρον στην ζωή τους, που η μόνη συζήτηση που θα κάνεις μαζί τους θα είναι η αναπαραγωγή αυτών που τους έμαθαν, ακόμη και έξω από την μάζα.

Ουσιαστικά δεν έχουν διαφορετική ψυχολογία μέσα στο γήπεδο απ΄ότι έξω από αυτό. Η ψυχολογία της μάζας είναι λάθος πράγματα που πολλαπλασιάζονται και ισχυροποιούνται. Δεν είναι σωστά πράγματα που διαστρεβλώνονται στο πλήθος. Η μάζα έχει τεράστια δύναμη γιατί σου δίνει την δύναμη να κάνεις αυτό που δειλιάζεις να κάνεις μόνος. Ή που δεν ξέρεις ότι το ήθελες. Δεν έχει όμως την δύναμη να σε μετατρέψει σε κάτι που ποτέ δεν ήσουν. Όποιος το ισχυρίζεται αυτό, μάλλον δεν γνωρίζει καθόλου τον εαυτό του ή έχει βρει μια πολύ καλή δικαιολογία.

Πέντε πιτσιρίκοι μια φορά είχαν συλληφθεί για τον βιασμό μιας δωδεκάχρονης. Ένας ένας ξεχωριστά ήταν μια χαρά παιδιά, είπαν οι αστυνομικοί. Μόνοι τους ίσως δεν θα το προσπαθούσαν. Η μάζα απλά τους έδωσε θάρρος και δύναμη. Είναι δηλαδή σαν να έχεις μπροστά σου έναν καταπληκτικό πιανίστα που δεν ήξερε ποτέ το ταλέντο του. Η μάζα είναι το πιάνο. Αν δεν το έπαιζε, δεν θα ήξερε ποτέ ότι είχε τέτοιο ταλέντο. Και θα είχε δίκιο να ισχυρίζεται το αντίθετο πριν το ανακαλύψει και ο ίδιος.

FUN TIMES

Τα επιτραπέζια παιχνίδια ήταν το πιο αγαπημένο μου χόμπι. Συνήθως βάζαμε όλη η παρέα λεφτά και παίρναμε όλοι μαζί, όποιο μας γυάλιζε. Για ολόκληρους μήνες κολλάγαμε άσχημα και παίζαμε μανιωδώς κάποια από αυτά. Το risk ήταν το πιο εύκολο και διασκεδαστικό. Όχι όμως για πολύ. Στους άντρες δεν αρέσει να χάνουν, ειδικά σε παιχνίδια στρατηγικής. Αντρών θέματα δηλαδή. Τους εξηγούσα ότι αν οι στρατηγοί διέθεταν και λίγη πουτανιά, όλα θα ήταν ευκολότερα, αλλά εκείνοι επέμεναν ότι οι γυναίκες δεν κάνουν για τέτοια θέματα.

Ναι, καλά. Αν καταλάβαιναν ότι ο πιο γρήγορος δρόμος για να κατακτήσεις τον κόσμο δεν είναι να πολεμάς μέχρι θανάτου αλλά να τους κάνεις όλους συμμάχους, ίσως ακόμη να παίζαμε risk. Αλλά πού. Κρυφοστρατόκαυλοι όλοι τους, έστηναν τα κανονάκια και τα στρατιωτάκια και περίμεναν να κατατροπώσουν το σύμπαν. Λιγάκι να τους βοηθούσες, ήταν ικανοί να αυτοκτονήσουν όλο τους τον στρατό για να σκοτώσουν τους εχθρούς σου και να σε σώσουν. Και μετά τ΄άκουγες κιόλας. Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες. Άντε να τους πείσεις ότι όλο αυτό λέγεται στρατηγική. Αλλά μεταξύ μας, καλύτερα που δεν το κατάλαβαν. Γιατί η στρατηγική δεν φτιάχτηκε για πόλεμο. Για έρωτα φτιάχτηκε.

Περνώντας ολόκληρες περιόδους με μπιρίμπες, πόκα και ξερή αποφασίσαμε να το ρίξουμε σε τίποτε άλλο. Πήραμε trivial. Τον πρώτο καιρό Η μούγκα. Τελειώναμε όλες τις κάρτες χωρίς να έχει απαντήσει κανείς. Άμα κατά τύχη ξέραμε καμμιά απάντηση, έπεφταν χειροκροτήματα και σαμπάνιες. Σιγά σιγά εξοικειωθήκαμε. Στην πορεία το κάναμε τουρνουά. Χωριζόμασταν σε γυναίκες – άντρες και προσπαθούσαμε να θυμηθούμε τις απαντήσεις. Αυτό το παιχνίδι ήταν η αφορμή να ψιλομάθω Γεωγραφία. Άλλο που δεν ήθελε ο άντρας μου, με έμαθε όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου. Και μετά έγινα εξπέρ.

Έμαθα ότι η Αυστραλία δεν είναι ήπειρος και το Σίδνευ δεν είναι μια γέφυρα. Επίσης ότι υπάρχει μια λίμνη που την λένε Τιτικάκα, που ακόμα κι αν την έλεγα ντιγκιντάγκα όλοι το έπαιρναν για σωστό για να μην με στεναχωρήσουν. Έμαθα ότι το Βατικανό είναι ξεχωριστό κράτος και ότι οι πολίτες του δεν λέγονται πάπες. Μόνο ένας λέγεται έτσι. Έμαθα ότι στο Βέλγιο μιλάνε ένα σωρό γλώσσες και μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί νόμιζα ότι οι Βέλγοι μιλάνε Βέλγικα όπως οι Κρητικοί μιλάνε Κρητικά. Έμαθα ότι κάποιοι Λουδοβίκοι έχεζαν πίσω απ΄τις κουρτίνες στις Βερσαλλίες και από τότε σιχάθηκα τις μακριές βελούδινες κουρτίνες γιατί τώρα ξέρω ότι εφευρέθηκαν για να κρύβουν σκατά. Έμαθα ότι η Αίγυπτος είναι στην Αφρική και ότι δεν πειράζει που οι Αιγύπτιοι δεν είναι μαύροι. Απόρησα όμως γιατί την λένε «μαύρη ήπειρος». Θα έπρεπε καλύτερα να την λένε «μαύρη ήπειρος με λίγους άσπρους».

Με την σειρά μου είπα να ανταποδώσω σε γνώσεις. Τους έμαθα ότι η Διεθνής Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης ιδρύθηκε το 1946 στην Κοπεγχάγη. Επίσης τους έμαθα ότι ο ξυπόλυτος Αιθίοπας Αμπέμπε Μπικίλα ήταν μαραθωνοδρόμος και ότι ο Κώστας Μπατσινίλας του Εθνικού είχε 138 συμμετοχές στην Α’ Εθνική και έβαλε 36 γκολ.

SURLULU

Βασικά, είπα να ενημερωθώ για τα καινούργια θαύματα της επιστήμης. Μου την σπάει όμως απίστευτα να επιβεβαιώνομαι. Δεν τα ΄λεγα, ότι μερικοί επιστήμονες είναι ανώμαλοι; Πήγαν οι άνθρωποι, πήραν την τεχνολογία του Bluetooth και μας την έβαλαν κανονικότατα στον κώλο. Και μας αρέσει κιόλας. Και λέγονται και επιστήμονες!

Τελικά αυτή η επιστήμη είναι μεγάλο πράγμα. Τα τελευταία επιτεύγματα τα πήρε μια σουρλουλού και τα ΄κανε sex toys. Έμαθα πολλά πράγματα σήμερα. Έμαθα ότι υπάρχουν βρακιά φτιαγμένα από καραμελίτσες, αυτοκόλλητα γιουροβίζιον (είναι και επίκαιρα), παπάκια που επιπλέουν στο μπάνιο (αλλά δονούνται- what?) και κάτι περίεργα που μπαίνουν όπου θες και έχουν και τηλεχειριστήριο. Αυτό το τελευταίο είναι μια κάποια λύσις. Η απόσταση γαρ. Μου θυμίζει λιγάκι το επιστημονικό σενάριο με τον τρελλό και το κουμπί.

Ας σας διαφωτίσω κι εγώ λοιπόν για ένα καθαρά επιστημονικό site. Δείτε πώς είναι πραγματικά μια σουρλουλού (γαμώ τα ημερολόγια) ως απάντηση στα cosmogirls και στις λοιπές χαζοβιόλες.

Τα ζώδια δε, είναι καραεπιστημονικά.

ΜΑΙΜΟΥ

Επιτέλους η μάνα μου έκανε όλες τις εξετάσεις. Τί όλες, δεν έμεινε σπιθαμή που να μην εξετάσουν. Πήγε για τ΄αποτελέσματα. Αν και από όσο είχαμε δει, τσεκάροντας τις φυσιολογικές τιμές ήταν μια χαρά. Αλλά χρειαζόταν και την επιβεβαίωση του γιατρού της. Τον κακομοίρη!

Δεν ήξερε ο ανθρωπάκος ότι εμείς στην οικογένεια την φωνάζουμε «μαιμού». Και θα μου πείτε, γιατί να τό ΄ξερε. Μπαίνει η μάνα μου στο γραφείο, του παραδίδει τον τεράστιο φάκελο με όλη αυτή την χαρτούρα και περιμένει. Ανοίγει ο ανθρωπάκος και αρχίζει να τις διαβάζει.

Κάθε εξέταση και χαμόγελο ικανοποίησης. Μέχρι που έφτασε στην πιο σημαντική : «εξέταση dna» έγραφε πάνω-πάνω με χρωματιστό μαρκαδόρο. Και από κάτω είχε ζωγραφίσει ο μικρός μια μαιμού. Έπεσε ο άνθρωπος απ΄την καρέκλα. Η μάνα μου ακόμη τρέχει απ΄την ντροπή της.

Ευτυχώς δηλαδή, που ο μικρός δεν είναι στ΄αλήθεια μικρός.

Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ

Γράφω ένα σωρό μαλακίες και ενώ νοιώθω άσχημα που κάθομαι και αναλύω όλες αυτές τις πίπες, έρχεται η ίδια η ζωή και μου αποδεικνύει ότι υπάρχουν άνθρωποι κατατσακισμένοι που τα ζουν όλα αυτά και τότε το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να βάλω τα λόγια τους και εδώ για να μην τα ξεχάσω ποτέ :

“Σήμερα πήρα τη σύνταξη του πατέρα μου. Ηταν χαρούμενος που πήρε αύξηση: 760 ευρώ παίρνει. Είναι τα μόνα χρήματα που έχουν με τη μητέρα μου. Πριν ανέβω στο σπίτι τους να τους τα δώσω είδα τα κοινόχρηστα: 165 ευρώ!

Ο πατέρας μου είναι άρρωστος, εδώ και λίγο καιρό δεν μπορεί να περπατήσει, οι γιατροί όταν τους ρωτάω τι να κάνουμε μου δίνουν να τους δώσω βιταμίνες και αντικαταθλιπτικά χάπια. Η μητέρα μου είναι κι αυτή άρρωστη, αλλά τον φροντίζει. Τα βράδια δεν κοιμούνται, κοιτάζουνε την απέναντι οικοδομή και περιμένουν την αυγή, τότε μόνο μπαίνει ο ήλιος στο σπίτι.

Εγώ πριν από λίγες μέρες έμεινα άνεργος, η γυναίκα μου κάνει μεροκάματα από ‘δω κι από ‘κει. Δεν έχω πει σε κανέναν ότι δεν έχω πια δουλειά. Και ξέρετε τι σκέφτομαι; Τα λεφτά της κηδείας του πατέρα μου! Και λέω: όταν και τον θάνατο τον έχουν καπαρώσει, δεν είναι ηλίθιο να ψάχνεις για απαντήσεις από κυβερνητικά μοντέλα; Σας τα λέω όλα αυτά, διότι δούλευα ως σύμβουλος υπουργού (μην τρομάζετε, δεν είναι τόσο εντυπωσιακό όσο ακούγεται)κι έπαιρνα καλά λεφτά. Για να διατηρήσω, όμως, τη θέση μου θα έπρεπε να δεχόμουν μια μαλακιούλα και είπα «σιγά, μωρέ, η ζωή είναι μικρή για συμβιβασμούς». Τώρα μου φαίνεται ακόμα μικρότερη.

Φαντάζομαι ότι στην επόμενη δουλειά μου θα κάνω ότι μου λένε… Είδατε;”

Chanana.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

Θα ήθελα πάρα πολύ να σας γράψω άλλη μια αστεία ιστορία, να κάνουμε πλακίτσα όλη μέρα και όλα καλά. Μερικές μέρες όμως δεν γίνεται και μην με φέρνετε σε δύσκολη θέση. Το μπλογκ αυτό δεν έχει να κάνει με το τί σας αρέσει, αλλά μόνο με το τί αρέσει/ πονάει/ προβληματίζει εμένα.

Σήμερα λοιπόν, με καίει αυτό :

Άνθρωπος και Κράτος. Κατά πόσο δηλαδή ένα κράτος όσο και αν το θέλει μπορεί να είναι ανθρώπινο. Γιατί παρόλο που αποτελείται από ανθρώπους, το αποτέλεσμα τείνει να είναι εξωφρενικά απάνθρωπο και ως ακόμη μια ειρωνία, να διατείνεται ότι λειτουργεί κατ΄αυτόν τον τρόπο, ακριβώς για να είναι ανθρώπινο. Θέλετε κι άλλη μια πιο απίστευτη ειρωνία; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της κατάστασης, όχι επειδή έχουν κάποιο προσωπικό κέρδος αλλά διότι δεν βλέπουν άλλο τρόπο/ δεν θέλουν να αλλάξει/ δεν θέλουν να την ψάξουν ή τέλος, συμφωνούν ιδεολογικά με όλα αυτά. Μπέρδεμα δηλαδή.

Τα παραδείγματα άπειρα. Όταν ένας συνταξιούχος αναγκάζεται να ζει με 500 ευρώ, είναι μεν απάνθρωπο αλλά όλο αυτό γίνεται για να βοηθηθούν άλλοι τομείς και ο «συνάνθρωπος». Όταν μια γυναίκα έχει πρόβλημα υπογονιμότητας, δικαιούται ένα απειροελάχιστο ποσό από αυτά που θα χρειαστεί, ακριβώς επειδή αν της δίνονταν παραπάνω, δεν θα υπήρχαν χρήματα για να βοηθηθεί ένας άλλος τομέας / «συνάνθρωπος». Όταν τα ασφαλιστικά ταμεία δεν δικαιολογούν μια υπερεπείγουσα επέμβαση για κάποιον που δεν έχει τα χρήματα, (με αποτέλεσμα να πεθάνει ή στην καλύτερη να καταστραφεί οικονομικά) αυτό γίνεται για τον «συνάνθρωπο». Θα μπορούσα να συνεχίσω για μέρες.

Αντίστροφα, το κράτος δίνει άπειρα χρήματα ας πούμε, για χώρους αναψυχής, επιδοτήσεις, εξοπλισμούς, μισθούς στους άπειρους υπαλλήλους του. Που είναι ας πούμε, σημαντικά για τον «άνθρωπο», αλλά δεν είναι ακριβώς για τον άνθρωπο και για τις προσωπικές του ανάγκες, όταν δεν έχουν καλυφθεί βασικά πράγματα όπως τα παραπάνω. Αν την λέξη «άνθρωπος» την αντικαταστήσετε με την λέξη «λαός» (που δεν είναι τόσο της μόδας τώρα πια και έγινε «πολίτης»), ίσως όλα αυτά να σας φαίνονται πιο λογικά. Γιατί αναγκαστικά είμαστε μέρος ενός συνόλου που θέλουμε δεν θέλουμε θα υποστούμε «θυσίες» («λιτότητα» δεν είναι της μόδας) για το γενικό καλό.

Όταν όμως αυτό το γενικό καλό έχει γίνει τόσο πολύ γενικό, αρχίζω και αναρρωτιέμαι πόση μεγάλη πια είναι αυτή η γαμημένη η απόσταση από το κράτος και όταν κάποιος χρησιμοποιεί την λέξη «πολίτης» αν έχει καταλάβει πόσο μεγάλη διαφορά έχει από την λέξη «άνθρωπος». Η απόσταση αυτή όμως δεν είναι σταθερή. Μεγαλώνει και μικραίνει. Όσο πλησιάζουμε στην κάλπη είμαστε σε απόσταση αναπνοής από το κράτος ενώ την επόμενη είμαστε μυρμήγκια.

Και τότε είναι, που αισθάνομαι ότι ζω στο ανέκδοτο με το μυρμήγκι και τον ελέφαντα. Μόλις φτάσουμε τόσο πολύ κοντά, το μόνο που κάνουμε είναι να φωνάζουμε: «Μήτσο, κεφαλοκλείδωμα»…

ΟΦΕΙΛΩ ΜΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ

Όχι προσωπικά, αλλά ως γυναίκα. Έχει δίκιο ο φίλος μου ο Thrass. Είμαστε πολύ σιχαμένη φάρα τελικά, εμείς οι γυναίκες. Λιγάκι να μας αφήσουν λάσκα και θα καταστρέψουμε όπως πάμε ολόκληρη την οικονομία. Και δεν έχει καθόλου να κάνει με ρατσισμό αυτό. Για ένα γαμημένο διαφορετικό χρωμόσωμα έχουμε φέρει πολλά προβλήματα στην οικονομία.

Γιατί βλέπετε οι γυναίκες δεν είναι ίσες ακριβώς με τους άντρες. Και αυτό επαναλαμβάνω, δεν είναι ρατσιστικό, είναι καλοί άνθρωποι αυτοί που τα λένε και τους καταλαβαίνω. Εδώ, μιλάει η βιολογία. Σου λέει, είσαι γυναίκα; Εντάξει, έχει και τα κακά του το φύλο σου αλλά κατά τ΄άλλα θα έχεις παραπάνω δικαιώματα. Εκεί που ο άντρας πάει στην δουλειά του βρέξει - χιονίσει, εσύ θα την σκαπουλάρεις και λιγάκι παραπάνω.

<>Οι δικαιολογίες ότι και καλά για εφτά μέρες τον μήνα αιμορραγείς και ψοφάς στον πόνο και λιποθυμάς, θα πιάνουν μια χαρά. Δεν θα δουλεύεις σαν τους άντρες. Δεν θα είσαι υποχρεωμένη αυτές τις μέρες να είσαι ήρεμη, χαμογελαστή και εργατική. Έπειτα βρε κουτό, όλο αυτό το γαμημένο μαρτύριο το τραβάς για να γίνεις μάνα. Εσύ πρέπει να διαιωνίσεις το είδος.Βέβαια, όχι ακριβώς στην ηλικία που το θέλεις, μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας.

<>Γιατί αν σ΄αφήσουμε ελεύθερη, θα γεννοβολάς συνέχεια και θα τεμπελιάζεις στο σπίτι κάνοντας ότι υποφέρεις και άντε να πάνε μπροστά οι εταιρείες μετά. Αλλά καμμιά μας δεν άκουσε. Όλες ήθελαν από δυό και τρία παιδιά, άδειες θηλασμού, άδειες περιόδου, άδειες τοκετού.

<>Τα πήραν στο κρανίο οι εταιρείες μαζί με τους άντρες και μας έστειλαν να τεμπελιάσουμε στο σπίτι μας γιατί κουράστηκαν με τα δυσανάλογα δικαιώματα. Σου λέει, άδεια πατέρα δεν υπάρχει. Σερβιέτα με φτερά και ταμπόν για άντρες δεν υπάρχει. Άδεια ποδοσφαίρου δεν υπάρχει. Και αυτές οι κάργιες τα ΄χουν όλα δικά τους και εσύ πληρώνεις τα μούλικα.

<>Και μην εξάπτεσαι κύριε άντρα. Δεν λέω για τα δικά σου μούλικα. Για των άλλων λέω. Λοιπόν μία λύση μας χρειάζεται. Πρέπει να καταργήσουμε τις λέξεις «γάμος», «πατέρας», «μητέρα» και «οικογένεια». Κάτι τέτοιες μαλακίες πάτε και μας φυτεύετε στο κεφάλι και παίρνουν τα μυαλά μας αέρα.

<>Θες κυρά μου παιδιά, οικογένειες και ότι προπαγάνδα σου σέρβιραν; Βρες έναν μαλάκα να τα πληρώσει, γιατί εμείς ξυπνήσαμε. Συγνώμη, ε;