HELP?

Καιρός λοιπόν να βοηθήσετε έμπρακτα ένα εργαζόμενο κορίτσι. Έλαβα κάποια mail και αδυνατώ να απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις. Θα σας παραθέσω το πιο χαρακτηριστικό και ελπίζω να προσθέσετε το λιθαράκι σας ως σοφοί blogers και να με αποσυμφορήσετε λιγάκι, μπας και σφουγγαρίσω αυτό το έρμο το μαγαζάκι.

Δεν έχω αλλάξει τίποτε από αυτό το mail, απλά από greeklish το έγραψα στα ελληνικά για να διαβάζεται ευκολότερα. Και εννοείται δεν αναφέρω το όνομα του παιδιού που το ΄στειλε. Άλλωστε τα περισσότερα mail, ρωτάνε περίπου τα ίδια.

«Καλησπέρα. Έχω κάποιες απορίες για τα blogs.

-Πώς μπορώ να κάνω πιο γνωστό το blog μου;

-Υπάρχει κάποια τακτική ή απλώς περιμένω να με βρούνε;

-Πώς μπορώ να ψάξω ελληνόφωνα blogs;

-Στο blog σου υπάρχει μια στήλη που ανταλλάσετε μηνύματα. Πώς μπορώ να αφήσω μήνυμα σε αυτή και πώς μπορώ να δημιουργήσω και εγώ τέτοια στήλη;

-Όλα αυτά τα ονόματα που υπάρχουν στο blog σου, τί είναι;

-Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός;

-Ποιός ο λόγος που υπάρχουμε;

Ευχαριστώ προκαταβολικά και sorry για τις ηλίθιες ερωτήσεις…»

Πάω για σφουγγάρισμα…

ΓΕΡΝΑΩ ΜΑΜΑ

Η μέση μου επιμένει να σουβλίζει όντας παρατημένη σε μια καρέκλα για τόσες ώρες κάθε μέρα. Όταν χρειάζεται πια να περπατήσω δυό βήματα παραπάνω, αρχίζει και σουβλίζει περισσότερο. Κάθε κίνηση είναι και πιο δύσκολη, ενώ αρχίζω να πιστεύω πως γερνάω. Ή επιβάλλω το γήρας στο σώμα μου με αυτόν τον τρόπο ζωής. Θα τον αλλάξω. Δεν έχω κουράγιο ακριβώς τώρα αλλά θα το κάνω.

Όπως παλιά. Πολύ παλιά. Τότε που όλοι νόμιζαν πως γεννήθηκα χωρίς αρθρώσεις, τότε που αυτά που τώρα με τρομάζουν, ήταν παιχνιδάκι. Είναι περίεργο όταν βλέπω τόσες αλλαγές μέσα μου, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτά τα τρία χρόνια στο μαγαζί μεγάλωσα πολύ. Ψυχικά και σωματικά. Ήταν αναγκαστικό αυτό το μεγάλωμα, δεν το ήθελα, δεν είναι από τα πράγματα για τα οποία περηφανεύεσαι.

Το φανταζόμουν λιγάκι διαφορετικά. Όταν μέσα από δίνες και παθήματα ατσαλεύεις και πεισμώνεις και γίνεσαι ένας σούπερμαν και σκοτώνεις τους κακούς και μετά κάθεσαι περήφανος και ασπρομάλλης και λες ιστορίες. Κάπως έτσι. Το δικό μου μεγάλωμα ήταν πιο παθητικό. Από αυτά που κάθεσαι και τα βλέπεις να συμβαίνουν και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, αλλά δεν έχεις και το κουράγιο να τα σταματήσεις ούτε να επέμβεις.

Φτάνει η στιγμή που ψάχνεις μια θεσούλα στην καρέκλα που να μην πονάει, ψάχνεις κάτι να γράψεις που να μην καίει, ψάχνεις στα μάτια των ανθρώπων σου να καταλάβεις αν σε βλέπουν με την ίδια ματιά. Όπως παλιά. Είμαι απίστευτα κουρασμένη. Ίσως το βράδι στο κρεβάτι, να μην σκεφτώ τίποτε για πρώτη φορά, ίσως αύριο το πρωί η μέση μου να μην πονάει, τα δάχτυλά μου να μην είναι πρησμένα, τα μάτια μου να μην τσούζουν.

Ίσως αυτό που συμβαίνει τώρα να είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε όλους όσους μεγαλώνουν και να μην το έχω καταλάβει. Καληνύχτα.