ΓΟΥΡΟΥΝΕΣ ΚΑΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

Είμαι μερικές φορές πολύ αντιεμπορική. Αλλά σε μερικά πράγματα είμαι φασισταριό σκέτο. Άρχισαν βλέπετε τα πιτσιρίκια και μου ζητάνε δυναμιτάκια. Εκτός από τίποτε «σκορδάκια», «πεταλούδες» και αυτά τα στικάκια που βγάζουν αστράκια δεν έχω φέρει ποτέ, τίποτε πιο βαρβάτο στο μαγαζί. Και μιλάμε για απίστευτο κέρδος. Η κούτα με τα 24 δυναμιτάκια κοστίζει 20 ευρώ και τα πουλάς 5 ευρώ το ένα. Πουλάς περίπου μία με δύο κούτες τη μέρα, από τις Απόκριες μέχρι το Πάσχα. Βέβαια αν σε πιάσουν, την γάμησες. Πέρσι έκλεισαν τον διπλανό μου και έφαγε και ένα σκασμό πρόστιμο.

Έρχονται κάθε τρεις και λίγο κάτι ύποπτοι τύποι και με ρωτάνε κρυφά αν θέλω να μου φέρουν «γουρούνες» και τα συναφή. Μου δείχνουν κάτι πολυκαιρισμένα κουτιά Μινέρβα που έχουν κρυμμένα στα σακάκια τους. Τους διώχνω. Κάποιοι επιμένουν να το συζητήσουμε. Όσο κι αν τους δείχνω απέναντι το Δημοτικό, όσο κι αν τους εξηγώ ότι δεν με νοιάζει αν τα πουλάνε ΟΛΟΙ, ότι δεν κολλάω στο ότι μπορεί να με πιάσουν, κ.τ.λ., αυτοί επιμένουν. Μου λένε «μην είσαι χαζή, κρύψτα κάτω από τον πάγκο και δίνε μόνο σε μεγάλους και σε γνωστούς». Λες και ένας «μεγάλος» έχει περισσότερο μυαλό από ένα πιτσιρίκι. Λες και ένας «γνωστός» δεν θα στην κάνει άμα πάθει ζημιά. Λες και αν κάποιος πάθει κάτι και δεν την πληρώσεις εσύ, όλα θα είναι μια χαρά μετά.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, πάντα το είχα απορία. Καλά ρε μαλάκες αφού πουλάτε τέτοιες αηδίες κρυφά και χωρίς καθόλου προδιαγραφές (για τόσο επικίνδυνο εμπόρευμα) μόνο και μόνο για τα λεφτά, γιατί δεν πουλάτε ναρκωτικά καλύτερα; Πιο πολύ κέρδος, λιγότεροι κίνδυνοι, μη εποχιακή πελατεία και άμα σας πιάσουν, ε δεν τρέχει και τίποτα. Με τέτοιο κατεστραμμένο εγκέφαλο, θα τους πείσετε άνετα ότι τα είχατε για προσωπική χρήση.

Πετάγομαι σαν την τρελλή κάθε τρεις και λίγο μέσα στο μαγαζί. Πονοκεφάλιασα. Είναι κάτι σαν «μόδα» αυτές τις μέρες τα δυναμιτάκια στα πιτσιρίκια της γειτονιάς. Μου ζητάνε σπίρτα και δεν τους πουλάω. Τα ρωτάω αν το ξέρουν οι γονείς τους. Φεύγουν φοβισμένα μην τα καταδώσω. Τα ξενέρωσα τελείως. Σύντομα την βρίσκουν την λύση. Έρχεται ο πατέρας ενός παιδιού, αγοράζει δέκα κουτιά σπίρτα, τους τα μοιράζει και μπαίνει πάλι ήσυχος στο καφενείο. Έχω μείνει να κοιτάω σαν μαλάκας.

SXOUREAL.ISXNMOSX

NMOY E/PESXE KAFESX SXTO /PL.HKTROL.OGIO KAI TA KANME /POUTANMA OL.AL

EISXE MNESXA \ZASXARH GANMOTO KAI TORA DENM ESXO OINMO/PNMEYNMA NMA TO KATHARISXOL AL.L.A DENM THA NME FINMOSXETE GOUROUNMIA

OL.A AFTA ESXOUNM /POL.Y VBATHITERO NMOHNMA A/PO OTI NMONMI\ZETE AGRANMATOI KAI ASXESXTOI VBL.OGGERS

X

GIA TA VBATHITERA NMOHNMATA /POU GRAFO TORA C, /PATE SXTONM L.AO NMA SXASX TA ESXHGHSXEIL

AFTOSX NMONMO TA KATAL.AVBEL

OSXI DENM /PAIRNMO L.IGNMENMA

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Έψαχνα εδώ και μέρες να βρω δηλώσεις πολιτικών και αποδεδειγμένα ψέμματα. Κάτι που κάποιος είπε προεκλογικά και μετά το πήρε πίσω. Κάτι που κάποιος πρέσβευε κάποτε και τώρα το γύρισε τούμπα. Γέμισα τρεις σελίδες δηλώσεις. Από όλους. Απογοητεύτηκα. Ήθελα βγάλω κάτι αστείο και μου απέδειξα ότι σε αυτή την περίπτωση έχω ένα τόσο δα δικαιωματάκι να τσουβαλιάσω. Το χρειάζομαι αυτό. Το χρειάζομαι όχι για να μείνω στις τετριμμένες κατηγορίες και να βρίσω ή να εκτονωθώ. Το χρειάζομαι για να συνεχίσω να ψάχνω για ανθρώπους. Μπας και τα καταφέρω. Μπας και βρω την εξαίρεση του κανόνα. Του αποδεδειγμένου κανόνα πια.

Απ΄όλο αυτό το σκουπιδαριό δηλώσεων που βρήκα ανά τα χρόνια, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι επώνυμες κατηγορίες για απάτες και αδικήματα. Και μετά τίποτε. Δηλαδή να βγω εγώ, να πω δημοσίως ότι ο κύριος τάδε ταδόπουλος είναι κλέφτης και απατεώνας και μετά να κάνω τουμπεκί. Και να είμαι και κυβέρνηση. Και μετά να βρίζω τους νταβατζήδες. Πόσο μαλάκας είμαι; Και να με βλέπετε παρέα με τον ταδόπουλο να τα πίνουμε στον Μπαιρακτάρη ή να φωνάζουμε ο ένας πάνω στον άλλον σε ένα πανελάκι. Και μετά να ψηφίζετε εμένα ή τον ταδόπουλο.

Έπαθα σοκ προχθές. Τεράστιο σοκ. Είχαμε μείνει με τον Τάσο άφωνοι για κάνα πεντάλεπτο. Αγνοώντας τις πολιτικές εκπομπές, είπαμε να δούμε λίγο Θέμο να το ελαφρύνουμε. Πέφτει βιντεάκι με Παπαντωνίου και Κανέλλη. Μετά από λογομαχία και προσωπικές κοντρίτσες, η Κανέλλη κόβει την κοντρίτσα ως εξής : «Άντε, να μην βγάλω στην φόρα το διαζύγιό σου». Κολώνα ο Παπαντωνίου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολιτικοί με επίπεδο, γνώσεις, κουλτούρα, προσωπικότητα, ιδεολογία και άποψη. Και εγώ πολίτης και τους ψηφίζω. Και καταδικάζουμε σύσσωμοι τα reality.

Επιμένω να ψάχνω για ανθρώπους, αλλά αρχίζω και δεν πιστεύω στην λογική ενός «κόμματος». Ένα κόμμα αποτελείται από πολλούς ανθρώπους που θα αναλάβουν καθήκοντα. Είναι άτοπο να είναι όλοι σωστοί ή να λειτουργούν μη αυτόνομα. Χίλιες φορές να ψηφίζουμε πέντε υποψήφιους συγκεντρωτικούς βασιλιάδες, παρά συμμορίες.

Γνωρίζω ότι η πολιτική είναι διπλωματία. Ευελιξία, προσαρμοστικότητα και ρητορία. Άλλο όμως διπλωματία και άλλο ψέμα. Άλλο ευελιξία και άλλο απάτη. Άλλο προσαρμοστικότητα και άλλο ξερό συμφέρον. Άλλο ρητορία και άλλο δημαγωγία.

Κύριοι, έχουμε ίντερνετ πια. Ότι λέτε καταγράφεται και κρίνεται. Δεν είμαστε στην τηλεόραση, ούτε στο ραδιόφωνο για να λέτε ότι μπαρούφα σας κατέβει ανεξέλεγκτα. Να ξέρετε ότι τώρα πια υπάρχουν άνθρωποι που τα ψάχνουν αυτά. Κι αν όχι, υπάρχω και εγώ. Αυτές οι τρεις σελίδες μεγαλώνουν κάθε μέρα και θα φιγουράρουν σε όλα τα blogs ακριβώς όταν έρθει η στιγμή να σας κρίνουμε.