Η ΦΥΣΗ ΟΛΑ ΕΝ ΣΟΦΙΑ ΕΠΟΙΗΣΕ

Καταλαβαίνετε ότι με έτρωγαν τα δαχτυλάκια μου πάλι. Ρε γαμώτο, πολύ τους γουστάρω τους αρχαίους, αλλά το έχεσαν σε μερικές φάσεις. Εντάξει, αν ήμουν και εγώ αρχαία και έβλεπα ας πούμε κάθε μέρα, μια χρυσή σφαίρα να κάνει κύκλους πάνω απ΄το κεφάλι μου, ορίζοντας την μέρα και τη νύχτα, ναι το ίδιο θα έλεγα. Πόσο μάλλον να ανακάλυπτα σιγά σιγά τα σκατζοχοιράκια, τη βαρύτητα,τα μαμουνάκια, την άνωση, τους δούλους και άλλα θαυμαστά έργα της φύσης. Τί λέω, τούμπες θα ΄κανα. Τώρα όμως, μετά από γνώσεις χιλιάδων ετών στο κεφάλι μου, έχω τις αντιρρησούλες μου. Να σκάσω; Δεν γίνεται ρε σεις, αφού με ξέρετε πια. Τσάμπα σπούδαζα, λέμε;

Πείτε μου σας παρακαλώ πού βλέπετε τη σοφία γύρω σας. Τα βασικά, τα παραδέχομαι. Α, εγώ είμαι πάντα αντικειμενικιά. Αυτό το «όλα» είναι που με στραβώνει. Να το δούμε απ΄την αρχή; Ωραία, έχεις έναν πλανήτη τη γη. Του βάζεις λάμπα για τη μέρα και λάμπα ρομαντικιά για τη νύχτα. Του βάζεις και νεράκι να πίνουν τα ζωντανά, του βάζεις φαγάκι, του βάζεις και λίγα ανθρωπάκια να το παίζεις έξυπνος. Για να μην σου ερημώσει τέτοια πλανητάρα, τους δίνεις και σεξάκι και έχεις καβάντζα καινούργια ζωντανά. Ξέρετε, κύκλος της ζωής και τα τέτοια. Όλα εν σοφία.

Αν τα πάρεις όλα αυτά και τα κάνεις κομματάκια τόσο μικρά που δεν τα πιάνει το μάτι, παντού θα δεις ισσοροπία και σοφία. Απ΄το πιο μικρό κυτταράκι μέχρι τον πιο μικρό οργανισμό στον κόσμο. Στους μεγάλους οργανισμούς έγινε η μαλακία. Και εντάξει, οι αρχαίοι δικαιολογούνται. Τόσα είδαν τόσα έλεγαν. Αλλά εγώ θα σκάσω αν δεν τα πω.

Πας και δίνεις στους ελέφαντες τις αφτάρες και στην vodafone τους κοριούς; Στέκει; Πας και δίνεις στις κωλοφωτιές τσάμπα φως και στην Δεη φωτιά και λαύρα; Είσαι καλά; Πας και δίνεις ολόκληρους ωκεανούς στα ψάρια και στην Αθήνα ούτε ένα parking; Και εντάξει όλα αυτά, τα συνήθισα. Αλλά το άλλο;

Απ΄όλα τα ζωντανά της γης πας ρε συ και δίνεις νοημοσύνη στον άνθρωπο; Και μετά μου λες για ισσοροπία και σοφία; Λοτταρία τράβηξες; Πώς σου΄ρθε τέτοια μαλακία ρε γαμώτο; Ούτε εγώ δεν θα το ΄κανα.