ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΣ : ΣΚΑΤΑ

Μετά από τρία σχεδόν χρόνια, έγινε χθες ο πρώτος μου υγειονομικός έλεγχος στο μαγαζί. Η πελάτισσα που εξυπηρετούσα εκείνη τη στιγμή, δαγκώθηκε και έφυγε τρέχοντας. Συνήθως ψιλοτρέμω με τους ελέγχους, γι΄αυτό φροντίζω να είμαι γραφειοκρατικώς άψογη. Είχα ακούσει τα απίστευτα. Κανονικά θα έπρεπε να φοβάμαι πολύ γιατί «όλο και κάτι θα βρουν». Αλλά το πήρα τελείως πατριωτικά.

Ειδικά όσο σκεφτόμουν τις εξετάσεις που έκανα για να βγάλω το κωλοβιβλιάριο υγείας, τόσο φούντωνα. Όταν δε, ανακάλυψα ότι μια από τις εξετάσεις ήταν τεστ κοπράνων, εκεί τα ΄παιξα. Πήρα τηλέφωνο έξαλλη στο υγειονομικό να μου πουν τί εννοούν και φρίκαρα. Ήθελαν λέει, δείγμα κοπράνων για να το αναλύσουν για παράσιτα. Όσο κι αν τους διαβεβαίωνα ότι τα κακάκια μου ήταν αψογότατα, αυτοί εκεί. Ήταν λέει, απαραίτητο.

Πήγα με βαριά καρδιά στο φαρμακείο, και ζήτησα έναν σκατοσυλλέκτη. Ο φαρμακοποιός γονάτισε απ΄τα γέλια. Μου εξήγησε ότι είτε για ούρα, είτε για κόπρανα είναι το ίδιο ποτηράκι. Ο ουροσυλλέκτης. Έχετε δει ουροσυλλέκτη; Μπορεί δηλαδή φυσιολογικός άνθρωπος να χέσει μέσα σε αυτό το ποτηράκι; Άντε να το προσπαθούσα, αλλά ρε μαλάκες πώς κεντράρεις ακριβώς το ποτηράκι για να μην χέσεις το χέρι σου; Και πώς στο διάολο υπολογίζεις την κουράδα σου να μην ξεχειλίσει; Τί να την κάνω δηλαδή, να την κόψω στα δύο για να κλείσει το καπάκι ή να την πάω ολόκληρη μη τυχόν και χαλάσει το δείγμα; Αυτά και άλλα ερωτήματα με είχαν καταρρακώσει. Χρειάστηκα τρεις μέρες για να προετοιμαστώ ψυχολογικά. Και ακόμα τρεις για να έχω έμπνευση. Δεν μου ερχόταν με τίποτα. Δεν το συνεχίζω, θα ξεράσω.

Και αφού όλα τα βασανιστήρια τελείωσαν και ενώ είχα πληρώσει καμμιά εβδομηνταριά ευρώ για όλες τις εξετάσεις, έμαθα ότι θα μπορούσα να είχα το βιβλιάριο στο σπίτι σε δύο μέρες, με πενήντα ευρώ χωρίς καμμία εξέταση. Και εκεί, το πήρα πατριωτικά. Μπορεί να έδωσα είκοσι ευρώ παραπάνω αλλά τους έχεσα κανονικότατα.

Ήρθαν που λέτε οι κύριοι και μου ζήτησαν άδειες, βιβλιάρια και ότι άλλη χαρτούρα. Μια χαρά άνθρωποι ήταν. Ευγενικότατοι και μάλιστα όταν είδαν όλα τα χαρτιά τακτοποιημένα σε ντοσιέ και τα προιόντα σωστά (π.χ. όχι απορρυπαντικά δίπλα σε τρόφιμα κ.τ.λ.), ενθουσιάστηκαν. Εγώ, πήρα θάρρος. Ο ένας μπήκε στην τουαλέτα και με ρώτησε αν δουλεύει το καζανάκι. Τί λε ρε θηρίο; Εδώ μας μάθατε να χέζουμε σε ποτηράκια, τί να το κάνουμε το καζανάκι, αλλά κρατήθηκα. Μάλιστα τον προέτρεψα να το δοκιμάσει, αλλά ντρεπόταν φαίνεται να χέσει ξένο μαγαζί. Μέτρησαν τα θερμόμετρα στα ψυγεία, μου είπαν ότι πουλάω κάποια πράγματα που δεν είναι στην άδεια – τη γάμησα, σκέφτηκα - έλεγξαν τις ημερομηνίες λήξεως στα σποράκια και αυτό ήταν. Υπέγραψα, μου είπαν συγχαρητήρια και πέρασαν στο δεύτερο κομμάτι της επισκέψεως.

Μου είχαν πει, ότι πρέπει σε τέτοιες περιπτώσεις να κάνω ένα «δωράκι». Εγώ αυτά δεν τα μπορώ. Οι ελεγκτές την έπεσαν στα περιοδικά. Άρχισαν τα πόσο κάνει αυτό, και πόσο κάνει εκείνο, αλλά εγώ βράχος. Τόσο κύριοι. Στο τέλος τους έβαλα και πλήρωσαν κανονικότατα, μου είπαν πάλι συγχαρητήρια και έφυγαν. Αυτό ήταν. Πλάκωσε μετά η γειτονιά. «Τί έγινε;», «πόσα έφαγες», « πάνω από πεντακοσάρα;», «έχω έναν γνωστό που θα στα σβήσει» κ.τ.λ. Όσες φορές κι αν τους είπα ότι δεν μου έκοψαν πρόστιμο, δεν έλεγαν να το πιστέψουν.

Πάει και τελείωσε, τέρμα τα στερεότυπα. Άμα φτάσεις στο σημείο να καταφέρεις να χέσεις σε ένα ποτηράκι ΚΑΝΕΝΑΣ δεν μπορεί να σε ακουμπήσει.