ΡΟΖ ΠΛΑΝΗΤΑΚΙ ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ

Μανούλα και μωράκι ΤΕΛΕΙΑ!!!!!

 

Πατερούλης και παππούδες, χεσμένοι!

 

2,650 ολόκληρα κιλά.

 

Ουφ, μοιάζει στην μανούλα

 

Να είσαι ευτυχισμένο αγάπη μου.

 

 

Η θείτσα. : )))))))))))

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ

Τρίτη Λυκείου. Εκείνη την ώρα είχαμε τον Μπίλια. Παρατσούκλι. Μαθηματικά. Αυτός και ο διευθυντής του φροντιστηρίου είχαν ξεκινήσει έναν άτυπο αγώνα. Ο ένας προσπαθούσε να εντυπωσιάσει τον άλλο με περίεργες και πανδύσκολες ασκήσεις. Σχολάγαμε απ΄το μάθημα, πηγαίναμε φροντιστήριο και δείχναμε απελπισμένοι τις ασκήσεις. Τις έπαιρνε ο διευθυντής, τις έλυνε και μας έδινε ακόμα πιο δύσκολες. Σχολάγαμε απ΄το φροντιστήριο, πηγαίναμε σχολείο, δείχναμε τις ασκήσεις (ουφ). Τις έπαιρνε ο Μπίλιας, τις έλυνε και μας έδινε πιο δύσκολες.

Είχαμε γίνει τα βαποράκια τους. Καταντήσανε σε λίγους μήνες να έχουν τελειώσει τα μαθηματικά της Δέσμης και να κοντράρονται σε ασκήσεις πέντε Πανεπιστήμια πιο πάνω. Αν δεν τελείωνε η χρονιά δηλαδή, θα είχαν πάρει αμπάριζα αστροφυσικές, μαύρες τρύπες, κβαντομηχανικές και ότι τέλος πάντων έχουν χεσμένο οι απλοί άνθρωποι. Πόσο μάλλον οι μαθητές.

Φυσικά μόνο κάτι φύτουκλες μπορούσαν να παρακολουθήσουν. Όχι βέβαια να λύσουν τις ασκήσεις, αλλά τέλος πάντων να κάνουν ότι κατάλαβαν τον συνειρμό τους ή να γλείφουν και τους δύο ασύστολα. Εγώ κρυβόμουν πίσω από κάτι πλαταράδες. Σε λίγο καιρό, είχαν ξεφύγει τελείως : «πείτε στον μαλάκα σας (κανένα τακτ) στο φροντιστήριο, ότι θα κάτσω να με γαμήσει αν την λύσει αυτήν την άσκηση. Τσάμπα λεφτά του δίνετε». Με μεγάλη μας χαρά τα μεταφέραμε επακριβώς και παίζαμε χαρτιά μέχρι να φέρει ο διευθυντής την άσκηση λυμένη. «Πείτε στο αρχίδι τον Μπίλια, να έρθει να του κάνω φροντιστήριο. Άμα λύσει αυτήν την άσκηση, θα κάτσω εγώ να με γαμήσει». Μια χαρά περνάγαμε. Ήταν από τα πιο ξεκούραστα μαθήματα, αν εξαιρέσεις τις βρισιές που έπρεπε να μεταφέρουμε με μεγάλη ακρίβεια, μην υπάρξει και καμμιά παρεξήγηση δηλαδή.

Οι δυό αυτοί ογκόλιθοι της γνώσης, δεν είχαν ποτέ συναντηθεί. Μου μοιάζανε σαν δύο προαιώνιοι εχθροί, που κάτι είχε κάνει κάποτε ο ένας στην μάνα του άλλου και τώρα ξιφομαχούσαν με ασκήσεις. Εμείς, είμασταν η κερκίδα. Όταν έβρισκαν λίγο χρόνο, ο ένας εκθείαζε τα φροντιστήρια και ο άλλος τα έθαβε. Εμείς πάλι, αόρατοι. Η χρονιά τελείωσε. Ήρθε η μέρα που θα δίναμε Μαθηματικά στις Πανελλήνιες. Έξω στο προαύλιο και οι δύο ογκόλιθοι σίγουροι για τις γνώσεις μας. Δύο διαφορετικά πηγαδάκια και εμείς να μοιραζόμαστε πότε στο έναν, πότε στον άλλον που ρητόρευαν χωρίς σταματημό. Ούτε ματιά δεν αντάλλαξαν.

Μόλις γράψαμε, τα ίδια πηγαδάκια. Ήταν εκείνη η χρονιά που σφάξανε κόσμο στα Μαθηματικά. Να φανταστείτε, ακόμα και εγώ με τέτοια μυαλουδάρα, πήρα ένα ξερό πέντε. Σιγά σιγά, αμυνόμενοι οι εχθροί ένωσαν τα πηγαδάκια σε ένα. Οι δύο αντίπαλοι σχεδόν αγκαλιασμένοι και εμβρόντητοι, μας παρηγορούσαν για την κακή μας τύχη.

-Είδες φίλε μου, οι άχρηστοι στο Υπουργείο;

-Ναι φίλε μου, ούτε που ξέρουν την ύλη των παιδιών.

-Τους κατέστρεψαν το μέλλον τους.

-Ναι φίλε μου…

ΣΥΝΟΡΑ

Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές νοιώθω πολύ αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν εννοώ φυσικά τους ανθρώπους που γνωρίζω αλλά κυριολεκτικά όλο τον κόσμο. Θα ήθελα πολύ για παράδειγμα να διαβάσω βιβλία από χώρες που ούτε έχω ξανακούσει ή να συνομιλήσω με έναν άνθρωπο που μένει στο πιο απομακρυσμένο άκρο της γης. Θα ήθελα πολύ να δω τηλεοπτικές εκπομπές της Β.Κορέας ή να διαβάσω κινέζικα blogs. Με τα λίγα μου αγγλικά, κάτι κουτσοκαταφέρνω αλλά νοιώθω ότι πέρα από τα σύνορά μας με τις υπόλοιπες χώρες, υπάρχουν άλλα μεγαλύτερα σύνορα.

Εν μέρει αυτός ο αποκλεισμός περιορίστηκε με το internet. Κάποιες περιέργειές μου ικανοποιήθηκαν, αλλά κάποιες άλλες μεγιστοποιήθηκαν. Η γλώσσα του κάθε άνθρωπου είναι ένα τεράστιο σύνορο δύκολα προσπελάσιμο. Αλλά τελικά όλα είναι στο κεφάλι μας. Σε ανάλογες συζητήσεις, έχω κατηγορηθεί ακόμα και για Χίτλερ αλλά θα ήθελα να το αναπτύξω λιγάκι παραπάνω.

Φανταστείτε η επόμενη γενιά όλου του πλανήτη να εκπαιδευτεί σε μία εννιαία γλώσσα. Να διαλέξουμε δηλαδή την γλώσσα που μιλάει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και να την μάθουμε όλοι. Βέβαια, αυτό προυποθέτει να ξεχάσουμε σταδιακά την γλώσσα μας και την αυθεντική μορφή περίφημων γραπτών τόσων αιώνων αλλά έχει έναν σκοπό. Όλα τα βιβλία να μεταφραστούν σε αυτή τη γλώσσα και να καταλαβαίνουμε τα ΠΑΝΤΑ.

<>Φανταστείτε να ανοίγετε τον υπολογιστή σας και συνδεόμενοι με όλο τον κόσμο, να συνομιλείτε με τους πάντες και να μαθαίνετε κάτι καινούργιο από τον κάθε πολιτισμό. Το πιο σημαντικό, να έχετε πρόσβαση σε όλα τα βιβλία του κόσμου, σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν μεταφραστεί στην γλώσσα σας. Φανταστείτε να μπορούσατε να συνομιλήσετε το ίδιο καλά, με όλους τους γιατρούς του κόσμου για μια ασθένεια που αντιμετωπίζετε.Φανταστείτε να μπορείτε να παρακολουθήσετε μαθήματα σε όποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου θέλετε.

<>Κάποτε διάβαζα μια ιατρική μελέτη για τους δίγλωσσους και γενικά για τους ανθρώπους που ξέρουν από δύο γλώσσες και πάνω. Υποστήριζαν λοιπόν, ότι παρόλο που η πολυγλωσσία απαιτεί μεγάλο κόπο και οικονομική άνεση (και ενώ θα βοηθήσει ένα παιδί ως προς την ικανότητα μάθησης και προσαρμοστικότητας και ένα σωρό άλλα καλά πράγματα) ουσιαστικά όμως, το κάνει πιο έξυπνο μόνο και μόνο γιατί θα έχει μεγαλύτερη πρόσβαση στην γνώση (υπήρχαν και στατιστικές για όλα αυτά, αλλά δεν το έχω εύκαιρο).

<>Θα είναι βέβαια λιγάκι σκληρό για αυτούς που έχουν λατρεία με την γλώσσα τους, συνδέοντάς την με τον δικό τους πολιτισμό ή για την δική μας γενιά που έχουμε διαφορετική μητρική γλώσσα. Αλλά είναι ο μόνος τρόπος για περισσότερη μάθηση και γνώση. Ειδικά για τις επόμενες γενιές και για τους οικονομικά αδύνατους που η περιορισμένη τους γλωσσομάθεια, τους κλείνει αναγκαστικά μέσα σε σύνορα, σε κοινωνικές τάξεις και συγκεκριμένα κομμάτια γης. Η τριβή που θα προκληθεί μεταξύ των λαών, η απεριόριστη πρόσβαση στην γνώση και η ανταλλαγή απόψεων, θεωρώ ότι μόνο μπροστά θα μας πάει.

<>(just a thought)