ΟΥΦ!!!

Για πόσο ακόμα θα μας περνάνε για μαλάκες, δεν ξέρω. Κουράστηκα σας λέω. Στο τσακ είμαι να αρχίσω να βάζω γκαζάκια (αν με παρακολουθείτε κυρ’ πράκτορες, στο πάνω στενό έχει κάτι γαμάτες τυροπιτούλες και πείνασα λιγάκι – μπορεί και να αυτοκτονήσω - μην πάω νηστική - δεν κάνει). Μου ΄χουν σπάσει κυριολεκτικά τα νεύρα. Πόσο ρε γαμώτο να δουλέψει κανείς παραπάνω; Πόσες γαμημένες ώρες να χωρέσεις μέσα στην μέρα για να βγάλεις τα βασικά; Και λέγοντας «βασικά» δεν εννοώ αυτά που εννοούν οι περισσότεροι βασικά. Εννοώ αυτά που μου τα σβερκώσανε για βασικά. Από αυτά που δεν θέλεις να τα πληρώσεις με τίποτα, αλλά είναι πακετάκι με το «ενήλικας».

Δεν θα ΄χα καμμιά αντίρρηση να τα πληρώσω όλα αυτά με χαρά, αρκεί να είχα ρε γαμώτο. Και μαζεύονται το ένα πάνω στ΄άλλο τόσο γρήγορα, που φτάνει ο καινούργιος μήνας και αντί να χαρώ σκέφτομαι τα «βασικά» επί δύο, επί τρία, επί τέσσερα. Σκατά μήνας. Άει στο διάολο πια. Υποχρεώσεις και δικαιώματα πάνε μαζί, μου έλεγε ο πατέρας μου. Έχω γαμηθεί στις υποχρεώσεις και δεν έχω ένα τόσο δα δικαιωματάκι να ηρεμήσει λίγο το κεφάλι μου. Γκρινιάζω πάλι, αλλά χέστηκα. Δικό μου είναι το μπλογκ, του βάζω και μολότωφ άμα λάχει. Θα σκάσω αν δεν τα πω.

Έρχονται και μου λένε ανά καιρούς διάφοροι ότι πληρώνουν τους λογαριασμούς και δεν μένει τίποτε. Αυτό ρε μάγκα, είναι άθλος. Εμένα ποτέ δεν μου έχει συμβεί. Ποτέ δεν έχω πληρώσει όλους τους λογαριασμούς. Στην δική μου περίπτωση ένας (στην καλύτερη) λογαριασμός πάει υπέρ πίστεως και πατρίδας, μπας και τα βγάλω πέρα μέχρι τον επόμενο. Και ξανά μανά. Και μετά μου λένε ότι οι Έλληνες έχουν ξεσκιστεί στα δάνεια και στις πιστωτικές. Δεν ξέρω κανέναν ρε ΄σεις που έβγαλε πιστωτική ή δάνειο για να πάει για σόπινγκ θέραπι και αηδίες. Οι περισσότεροι να επιβιώσουν προσπαθούν με όλα αυτά τα δανεικά.

Έτσι μου ΄ρχεται να φύγω μακριά. Κάποτε είχαμε αποφασίσει με τον άντρα μου να μεταναστεύσουμε. Λίγο πριν κάνουμε την απόπειρα με το μαγαζί. Είχαμε επιλέξει να πάμε Ιρλανδία, στο Δουβλίνο. Στείλαμε βιογραφικά και αμέσως μας βρήκαν δουλειά. Εγώ το ΄χω πει, έπρεπε να είχαμε φύγει αλλά τα ενοίκια ήταν ψιλοακριβά και μετά κοτέψαμε. Πιο πολύ φοβόμασταν την μοναξιά. Λες και όσο είμαστε εδώ βλέπουμε τους φίλους μας. Τέλος πάντων. Μας βρήκαν λοιπόν δουλειές που δεν είχαν καμμία σχέση με τα βιογραφικά αλλά τα λεφτά ήταν υπεργαμάτα. Θα μας έκαναν βοσκούς. Χεστήκαμε στο γέλιο. Βέβαια, τα γέλια κόπηκαν με την μία όταν είδαμε τους μισθούς. Πενθήμερο, οχτάωρο, πέντε χιλιάρικα την ώρα. Τουτέστιν, οχτακόσια χιλιάρικα ο καθένας μας για να βόσκει πρόβατα.

Και τελικά, προτιμήσαμε να μείνουμε εδώ και να κάνουμε εμείς τα πρόβατα.

ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟ ΑΔΥΝΑΤΙΣΜΑ

Είχε γίνει της πουτάνας τότε με αυτά τα μηχανήματα. Έμοιαζαν σαν διαστημικές ατομικές κάψουλες, από αυτές που έβλεπες στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, με τις οποίες ταξίδευαν σε άλλους πλανήτες. Εξ΄ου και το ντεκόρ στα διαφημιστικά φυλλάδια με αστράκια και ουρανούς καθώς και τα σλόγκαν όπως «διαστημικό αδυνάτισμα». Το κάθε υποκατάστημα είχε από μια διαστημοθεραπεία και οι εξωγήινες πλήρωναν γύρω στα σαράντα χιλιάρικα την επίσκεψη.

Είμασταν το πιο πρωτοποριακό ινστιντούτο τότε. Μας ενημέρωσαν ότι αυτό το μηχάνημα κάνει πολλά εκατομμύρια και γι΄αυτό έχουμε μόνο ένα. Ότι λειτουργεί βάσει θερμότητος και απελευθερώνει «υπερβαρυντικό οξυγόνο» με θεαματικά αποτελέσματα. Το ΄χα μάθει απ΄έξω το ποιηματάκι και καμμιά ποτέ δεν ρώτησε τί είναι το «υπερβαρυντικό οξυγόνο». Ευτυχώς, δηλαδή. Η χρήση του ήταν απλή. Σήκωνες το καπάκι, ξάπλωνε η εξωγήινη, έκλεινες το καπάκι, πάταγες το κουμπί της θερμοκρασίας, έβαζες χρονόμετρο για 30 λεπτά και πήγαινες για τσιγάρο. Το οξυγόνο ήταν λέει, αυτόματο. Ούτε πασαλείματα, ούτε μασάζ, ούτε ταλαιπωρία. Είχαμε ξεκουραστεί αρκετά εκείνο τον καιρό, ειδικά όταν ο κυρ-Μήτσος (θυρωρός, ηλεκτρολόγος, σοφός, υδραυλικός, σόουμαν) κόλλησε στο πλάι του ένα ραδιάκι και όλες άκουγαν «σώμα μου φτιαγμένο από πηλό», «μπαμ και κάτω» και τα τέτοια.

Κάπου εκεί, άρχισαν τα ρουσφέτια :

-Άσε με δέκα λεπτούλια παραπάνω στο οξυγόνο.

-Μα, βάσει του κατασκευαστή αυτό δεν επιτρέπεται. Άλλωστε την δουλειά του, είναι προγραμματισμένο να την κάνει στα τριάντα λεπτά. Μετά δεν προσφέρει κάτι παραπάνω.

-Η ξαδέλφη μου η Κίτσα μου είπε ότι χθες την αφήσατε 40 λεπτά.

-Λάθος θα έκανε. Αφού τα ραντεβού είναι ανά μισάωρο. Δεν υπήρχε περίπτωση να προλάβουμε.

-Καλά, καλά…πάντως τώρα, δεν έχετε άλλο ραντεβού.

-Πού το ξέρετε;

-Ρώτησα στην ρεσεψιόν και μου είπαν ότι η επόμενη έχει περίοδο και δεν θα ΄ρθει. Πάντως αν δεν με αφήσεις παραπάνω θα πάω και θα κάνω φασαρία στην προισταμένη.

-%^&*….καλά.

Μετά, άρχισαν τα φιλοδωρήματα. Άλλες μας έδιναν λεφτά, άλλες μας έφερναν κέικ, φαγητό, κολώνιες, σεμεδάκια. Είχαμε θησαυρίσει. Και όλο αυτό για πέντε-δέκα παραπάνω λεπτά στο «οξυγόνο».

Το προσέχαμε πολύ λοιπόν, αυτό το μηχάνημα. Τα ραντεβού είχαν πιτώσει άσχημα και δούλευε από το πρωί ως το βράδι ασταμάτητα. Ήταν λογικό ότι σύντομα θα άρχιζε τα προβλήματα. Ένα πρωί νέκρωσε. Μόνο το ραδιάκι δούλευε. Αμέσως ειδοποιήσαμε τον κατασκευαστή και η μόνη λύση ήταν να φύγει το μηχάνημα για Ιταλία, να φτιαχτεί και να επιστρέψει σε ένα μήνα. Καταστροφή. Ο κυρ Μήτσος επέμενε : «Ρε αφήστε με να το πασπατέψω, θα σας το φτιάξω αμέσως». Η Διεύθυνση ανένδοτη : «Τί λες κυρ Μήτσο, τί νομίζεις ότι είναι; Καφετιέρα; Τόσα εκατομμύρια δώσαμε και θα στο εμπιστευτούμε έτσι απλά;»

Οι εξωγήινες, παρόλο που τις ενημερώναμε τηλεφωνικά για την καταστροφή, έρχονταν να δουν από κοντά. Νόμιζαν ότι λέμε ψέμματα και ότι κάνουμε διακρίσεις στους πελάτες. Φωνές, διαμαρτυρίες, ποδοπατήματα. Ο κυρ Μήτσος κρυφά πήρε την ευθύνη. «Έλα», μου είπε. «Αν δεν το κάνω να πετάξει, να μην με λένε Μήτσο». Κρυφά, πήγαμε στο δωμάτιο και ξεβίδωσε το κουτί. «Για αυτό δώσανε εκατομμύρια; Το είχα φανταστεί. Ένα κουτί είναι με μια αντίσταση και ένα ανεμιστηράκι. Να, ορίστε, αλλάζω την αντίσταση και έτοιμο. Άσε που δεν βλέπω πουθενά φιάλη οξυγόνου. Καλά σας παραμυθιάσανε και εσάς μορφωμένες κοπέλες; Ούτε σαράντα χιλιάρικα δεν κάνει όλο μαζί».

Ο κυρ Μήτσος, κορδώθηκε και πήγε στην Διεύθυνση να πει τα καθέκαστα. Άφωνοι όλοι. Αρχίσαμε να ξαναπρογραμματίζουμε ραντεβού. Οι πελάτισσες αντί να χαρούν άρχισαν να φωνάζουν : «Καλά, για χαζές μας περνάτε; Πότε το πήγατε στην Ιταλία; Εγώ σε χαλασμένο μηχάνημα δεν μπαίνω». Άρχισαν να ζητάνε τα λεφτά τους πίσω και εμείς δεν ξέραμε τί να κάνουμε. Στο συμβούλιο, προσπαθούσαμε να βρούμε λύση. Όπως πάντα, ο κυρ Μήτσος παρών. Έκανε ότι έφτιαχνε πρίζες και λάμπες αλλά ήταν πρώτη κουτσομπόλα. Εκείνη την ημέρα δεν άντεξε. Μπήκε στην μέση και μας τάπωσε.

«Πληρώστε με υπερωρία και θα κάτσω το βράδι να το βάψω. Θα του αλλάξουμε και όνομα, αλλάξτε και τα φυλλάδια και θα το πασάρετε για κανούργιο. Όλες θα νομίζουν ότι αγοράσατε καινούργιο. Μόνο πείτε μου το καινούργιο όνομα και τί χρώμα θέλετε».

Η λύση ήταν γαμάτη, μόνο που το παραχέσανε. Το μηχάνημα από τότε, βαφόταν και άλλαζε όνομα κάθε εξάμηνο. Μεγάλος μάστορας ο κυρ Μήτσος. Κάθε εξάμηνο είχαμε να παρουσιάσουμε και μία νέα ακριβότερη θεραπεία περίπου για μια διετία. Μετά άρχιζε και ξεφλούδιζε και το προσγειώσαμε στην αποθήκη. Πήραμε κι άλλα βέβαια, αλλά τα ονομάζαμε όπως έπρεπε : «ατομικές σάουνες».