ΑΥΤΟΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΑ

Είναι ευνόητο ότι μετά από τόσους μήνες κειμένων, αρχίζω και αυτολογοκρίνομαι άσχημα. Όχι τόσο σε προσωπικές ιστορίες, άλλωστε ένας πολύ συχνός χαρακτηρισμός από τους φίλους μου για μένα, είναι «ανοιχτό βιβλίο» (όσο άσχημα κι αν μου ακούγεται αυτό κάθε μα κάθε φορά). Καμμία διαφορά λοιπόν τα κείμενά μου, από αυτά που θα δει ή θα ακούσει κάποιος αν με ξέρει. Καλά, μην το πάρετε αυτό και τοις μετρητοίς. Κάποιες θεούσες θείες μου θα με σκότωναν αλλά δεν θέλω να το σκεφτώ ακριβώς αυτή τη στιγμή.

Η αυτολογοκρισία έχει να κάνει με οτιδήποτε μπορεί να μου ξεφύγει ως συμβουλή. Και δη, για πράγματα που (νομίζω ότι) γνωρίζω. Βλέπω αρκετά εξειδικευμένα μπλογκ και αρχίζω να τρομάζω. Ειδικά όταν αυτά έχουν ως αντικείμενο παιδιά, ιατρικά θέματα και γενικά οτιδήποτε σε μορφή συμβουλής που μπορεί με μία λάθος διατύπωση, με μία λάθος γνώση ή με ελλειπή πληροφόρηση να δημιουργήσει πρόβλημα. Ειδικά πίσω από ένα μπλογκ. Είμαι συχνά αφελής και εύπιστη, αλλά δεν παύω να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι τα μπλογκ είναι ότι θέλουμε να είναι. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να έχει μπλογκ και να γράφει ότι γουστάρει ή να ισχυρίζεται το οτιδήποτε για τον εαυτό του και τις γνώσεις του. Κατά την γνώμη μου, καλώς.

Το θέμα που με έχει προβληματίσει αρκετά όμως, είναι το εξής. Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους στον έξω κόσμο που θα έδιναν και την ψυχή τους για να γίνουν π.χ. γιατροί. Κάνουν τους γνώστες, δίνουν φάρμακα στην γειτονιά, παίρνουν την πίεση και έτσι ψιλοβγάζουν τα απωθημένα τους στους άσχετους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους «διαιτολόγους» και τις άπειρες δίαιτες πασπαρτού που μοιράζονται από χέρι σε χέρι στο μαγαζί μου. Αν σε αυτούς τους ανθρώπους δώσεις ένα μπλογκ την γάμησες. Θα μου πείτε, να έχουμε κρίση. Ναι έχω κρίση για πράγματα που γνωρίζω. Για πράγματα που δεν γνωρίζω, ψάχνω, διαισθάνομαι, ρωτάω. Αλλά έχω παρασυρθεί πολλές φορές.

Είχα σκεφτεί κάποτε να ανοίξω ένα μπλογκ με συμβουλές αισθητικής. Όχι τόσο για την χρησιμότητα που θα είχε, αλλά ως αφορμή για να γράψω ιστοριούλες πάνω στο αντικείμενο. Και μετά θυμήθηκα όλες αυτές τις πελάτισσες που είχαν πάθει αλλεργίες, μολύνσεις και προβλήματα, ακόμη και από τις πιο συνηθισμένες πρακτικές αισθητικής. Και μετά φοβήθηκα. Θα έπρεπε για κάθετί που θα έγραφα, να ανέφερα και το ανάλογο αντιισταμινικό, την κατάλληλη σύνδεση με ιατρική ιστοσελίδα, στατιστικές κ.τ.λ., για να νοιώθω καλά. Και μετά το μετάνοιωσα. Θα ήταν αδύνατο να νοιώθω ήσυχη, σκεπτόμενη ότι μπορεί ένα δεκαεξάχρονο παιδί να δει τα κείμενά μου, να αγνοήσει τις συνδέσεις και να παρερμηνεύσει αυτά που θα διαβάσει. Το άφησα για τους ειδικούς. Προτίμησα να γράφω χαζομάρες.

Ναι, τελικά θεωρώ ότι ένα μπλογκ πρέπει να έχει όρια.