ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

Μια λέξη η οποία με κυνηγάει χρόνια (με απόδοση σε ελεύθερη μετάφραση : μαλακισμένη, ηλίθια, βλήτο, κ.τ.λ). Μια λέξη, βασικό γνώρισμα των ανθρώπων που διάλεγα να είναι δίπλα μου, μια λέξη που μου έχει σταθεί εμπόδιο σε πολλά πράγματα και με έχει βάλει σε χίλιους δυό μπελάδες. Αλλά δεν είναι ένα κομματάκι του χαρακτήρα σου που το παίρνεις, το πετάς και τέλειωσε. Δεν είναι καθόλου έτσι. Απλά το έχεις, και το κρύβεις όσο μπορείς γιατί δεν θεωρείται ιδιαίτερο προσόν στις μέρες μας.

Ακούω γύρω μου πολλούς ανθρώπους να λένε «ξέρεις εγώ πού θα ΄μουνα τώρα;», «ξέρεις τί τύχες πέταξα», «ξέρεις πόσα λεφτά θα είχα;». Ένα σωρό υποθετικά πράγματα που δεν είμαι σίγουρη αν ισχύουν όπως τα ακούω. Μου θυμίζει κάποιες κακάσχημες πελάτισσες στα ινστιντούτα που μου εκθείαζαν τους εαυτούς τους στο παρελθόν «ξέρεις τί κουκλάρα ήμουν εγώ;», «ξέρεις πόσο αδύνατη ήμουν εγώ;» και όταν σου έδειχναν φωτογραφία έβλεπες τα ίδια σκατά και χειρότερα αλλά δεν σε έπαιρνε να μιλήσεις.

Θα μπορούσα να σας φτιάξω χιλιάδες τέτοιες προτάσεις για τον εαυτό μου, του στυλ «ξέρεις…», αλλά είναι απίστευτα άκυρο. Ήταν επιλογές μου και δεν αλλάζουν. Άλλωστε δεν θα τις άλλαζα ακόμη και τώρα. Δεν έχει να κάνει με την ηλικία μου το ότι δεν θα ενέδιδα π.χ., ποτέ σε κάτι που δεν γούσταρα μόνο και μόνο για λεφτά. Ότι κι αν είναι αυτό το «κάτι» για το δικό μου χαζό μυαλό είναι πουτανιά. Και είναι βλακεία τώρα να το μεταφράσω «ξέρεις εγώ τί τύχες πέταξα», γιατί εκτός από δυστυχισμένα λεφτά δεν πέταξα καμμία τύχη. Μια χαρά ευτυχισμένη είμαι.

Μου την σπάει τρομερά όταν ακούω από διάφορους αυτές τις σιχαμένες ατάκες. Και μάλιστα, καθημερινά. Ένας πραγματικά περήφανος και αξιοπρεπής άνθρωπος δεν επεξηγεί, δεν μετανοιώνει, μονάχα ζει τις επιλογές του. Ακόμη κι αν αυτές είναι δύσκολες. Σε όλες αυτές που μου πετάνε τέτοιες ατάκες, δεν έχω πλέον υπομονή. Ξέρετε κυρίες μου, μπορείτε να διορθώσετε ακόμη και τώρα την ζωή σας αν δεν είστε ευχαριστημένες. Πάντα υπάρχει ζήτηση για πρόθυμες πουτάνες.