HELP?

Καιρός λοιπόν να βοηθήσετε έμπρακτα ένα εργαζόμενο κορίτσι. Έλαβα κάποια mail και αδυνατώ να απαντήσω σε όλες τις ερωτήσεις. Θα σας παραθέσω το πιο χαρακτηριστικό και ελπίζω να προσθέσετε το λιθαράκι σας ως σοφοί blogers και να με αποσυμφορήσετε λιγάκι, μπας και σφουγγαρίσω αυτό το έρμο το μαγαζάκι.

Δεν έχω αλλάξει τίποτε από αυτό το mail, απλά από greeklish το έγραψα στα ελληνικά για να διαβάζεται ευκολότερα. Και εννοείται δεν αναφέρω το όνομα του παιδιού που το ΄στειλε. Άλλωστε τα περισσότερα mail, ρωτάνε περίπου τα ίδια.

«Καλησπέρα. Έχω κάποιες απορίες για τα blogs.

-Πώς μπορώ να κάνω πιο γνωστό το blog μου;

-Υπάρχει κάποια τακτική ή απλώς περιμένω να με βρούνε;

-Πώς μπορώ να ψάξω ελληνόφωνα blogs;

-Στο blog σου υπάρχει μια στήλη που ανταλλάσετε μηνύματα. Πώς μπορώ να αφήσω μήνυμα σε αυτή και πώς μπορώ να δημιουργήσω και εγώ τέτοια στήλη;

-Όλα αυτά τα ονόματα που υπάρχουν στο blog σου, τί είναι;

-Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός;

-Ποιός ο λόγος που υπάρχουμε;

Ευχαριστώ προκαταβολικά και sorry για τις ηλίθιες ερωτήσεις…»

Πάω για σφουγγάρισμα…

ΓΕΡΝΑΩ ΜΑΜΑ

Η μέση μου επιμένει να σουβλίζει όντας παρατημένη σε μια καρέκλα για τόσες ώρες κάθε μέρα. Όταν χρειάζεται πια να περπατήσω δυό βήματα παραπάνω, αρχίζει και σουβλίζει περισσότερο. Κάθε κίνηση είναι και πιο δύσκολη, ενώ αρχίζω να πιστεύω πως γερνάω. Ή επιβάλλω το γήρας στο σώμα μου με αυτόν τον τρόπο ζωής. Θα τον αλλάξω. Δεν έχω κουράγιο ακριβώς τώρα αλλά θα το κάνω.

Όπως παλιά. Πολύ παλιά. Τότε που όλοι νόμιζαν πως γεννήθηκα χωρίς αρθρώσεις, τότε που αυτά που τώρα με τρομάζουν, ήταν παιχνιδάκι. Είναι περίεργο όταν βλέπω τόσες αλλαγές μέσα μου, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτά τα τρία χρόνια στο μαγαζί μεγάλωσα πολύ. Ψυχικά και σωματικά. Ήταν αναγκαστικό αυτό το μεγάλωμα, δεν το ήθελα, δεν είναι από τα πράγματα για τα οποία περηφανεύεσαι.

Το φανταζόμουν λιγάκι διαφορετικά. Όταν μέσα από δίνες και παθήματα ατσαλεύεις και πεισμώνεις και γίνεσαι ένας σούπερμαν και σκοτώνεις τους κακούς και μετά κάθεσαι περήφανος και ασπρομάλλης και λες ιστορίες. Κάπως έτσι. Το δικό μου μεγάλωμα ήταν πιο παθητικό. Από αυτά που κάθεσαι και τα βλέπεις να συμβαίνουν και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, αλλά δεν έχεις και το κουράγιο να τα σταματήσεις ούτε να επέμβεις.

Φτάνει η στιγμή που ψάχνεις μια θεσούλα στην καρέκλα που να μην πονάει, ψάχνεις κάτι να γράψεις που να μην καίει, ψάχνεις στα μάτια των ανθρώπων σου να καταλάβεις αν σε βλέπουν με την ίδια ματιά. Όπως παλιά. Είμαι απίστευτα κουρασμένη. Ίσως το βράδι στο κρεβάτι, να μην σκεφτώ τίποτε για πρώτη φορά, ίσως αύριο το πρωί η μέση μου να μην πονάει, τα δάχτυλά μου να μην είναι πρησμένα, τα μάτια μου να μην τσούζουν.

Ίσως αυτό που συμβαίνει τώρα να είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει σε όλους όσους μεγαλώνουν και να μην το έχω καταλάβει. Καληνύχτα.

ΟΥΓΚ

Αν υπάρχει κάτι που μου την σπάει άγρια, είναι η δύσκολη γλώσσα. Όχι οι επιστημονικοί όροι και η φιλοσοφία αλλά η δύσκολη γλώσσα του κώλου, έτσι για εφέ.

Γράφει ο χλεχλές μια ασυνάρτητη μαλακία, πιάνεται ο άλλος χλεχλές και κάθονται και σου αναλύουν πράγματα που δεν υπάρχουν. Στ΄αλήθεια δεν υπάρχουν. Το ξέρω ότι είμαι περιορισμένης ευθύνης (δε λέω ξανθιά, είναι αργά πια), όμως το προσπάθησα σας λέω και άκρη δε βγάνω.

Περιπλανιέμαι σε χώρους υψηλής αισθητικής και χαμηλής ευκρίνειας και μονίμως μένω μαλάκας. Όχι, πείτε μου πού τα μάθατε αυτά, να πάω να τα σπουδάσω. Γιατί αν υπάρχει Πανεπιστήμιο που τα διδάσκει και βρήκατε και δουλειά, εγώ θα κάτσω να με χέσετε. Θέλεις ρε άνθρωπα να πεις κέρατο; Είναι τόσο δύσκολο να πεις κέρατο; Πρέπει δηλαδή να με γανιάσεις με «μαύρα πέπλα στο κορμί του ελαφιού» και μετά από «εκατό χρόνια μοναξιάς» να καταλάβω ότι σε κεράτωσε;

Κι εσύ ρε φίλε, πού είδες τη συσχέτιση με το εκκρεμές του Φουκώ και πας και το κοτσάρεις; Α, για να μας πεις ότι το διάβασες…ε, κι εγώ διάβασα χθες το pink woman αλλά δεν πάω να το πω στου κρεμασμένου το σπίτι - που είχε και ένα γαμάτο άρθρο για κέρατο και πολύ καλό θα ΄σου κανε όλο αυτό αλλά ας το ΄λεγες ότι θες να μιλήσουμε και όχι να ζωγραφίσουμε τη Γκουέρνικα!

Πάει η άλλη και γράφει για «κόκκινη θύελλα, της προσμονής μουράγιο». Όχι, πείτε μου τί θα σκεφτόσασταν. Εμένα πήγε το μυαλό μου στον γαύρο που περιμένει να σηκώσει την κούπα. Αλλά εντάξει είπα, αν θέλει να το παίξει ποιήτρια μέσα και με χίλια εγώ. Μπράβο και χίλια μπράβο. Και στα δικά μας. Λες ένα «τί θε να πει ο ποιητής», δίνεις την ερμηνεία που σου γκάβλωσε και όλα καλά. Ότι όλο αυτό όμως θα ήταν γιατί της ήρθε περίοδος;;; E, άει στο διάολο σιχαμένη!

Έχουν παίξει τα νεύρα μου σας λέω. Αλλά δεν θα κατονομάσω, δεν είναι του χαρακτήρος μου αυτά τα πράγματα.

Θα σας πω μονάχα αυτό : η κατάκλισις του λευκού περιστεριού εν μέσω εαρινής νυχτός, μαντάτο μύχιο θα ξεδιπλώσει κατακρυμνίζοντας στα βράχια της ζωής, το ασύνειδο ψύχος.

ΑΝ

Όταν θέλω να περάσει η ώρα, πάω και χώνω ένα «αν» στο πρώτο πράγμα που θα μου κατέβει στο κεφάλι και φτιάχνω σενάρια. Παντού το κολλάω. Τα πιο ενδιαφέροντα, αστεία και συγκλονιστικά πράγματα τα έχω φτιάξει με ένα «αν».

Βέβαια, πολλές φορές με έφερε σε χοντρούς μπελάδες αυτό το «αν» (βλέπε : τί θα γινόταν αν άνοιγα ψιλικατζίδικο - ναι, να το προσέχετε, είναι λιγάκι επικίνδυνο).

Ότι και να μου ΄ρθει στο κεφάλι που λέτε, το κάνω έναν φοβερό αχταρμά. Αν π.χ. είχε κάνει ένα τοσοδούλι λαθάκι η φύση σε εμάς και αντί για δέρμα είχαμε ας πούμε, αγκάθια όπως οι αχινοί τί θα γινόταν; Και δεν μιλάω για σεξ διεστραμμένοι (καλά αφού με ξέρετε, θα το αναλύσω κι αυτό αλλά όχι ακόμη).

Αν δεν είχαμε εννοώ, καθόλου χέρια και πόδια και περπατούσαμε με τα αγκάθια. Δηλαδή τί να περπατούσαμε, αν κατρακυλούσαμε όπως οι αχινοί. Θα είχαμε χιλιάδες παπουτσάκια για να προστατέψουμε τα αγκαθάκια μας και τα αυτοκίνητα θα αντέγραφαν την φυσική μας κίνηση : κουτρουβάλα. Τα κουτρουβαλάκια, θα κατέκλυζαν τους δρόμους κινούμενα με κουτρουβαλοζίνη και οι αερόσακοι θα ήταν ολόσωμα αφρολέξ (αυτά με τις φουσκάλες).

Θα πατάγαμε φρένο απότομα, θα εκτοξευόταν το αφρολέξ και θα την γλιτώναμε με ηχητικά εφέ. Κλατςςςς. Οι άντρες θα ήταν οι πιο ευτυχισμένοι από όλους. Θα μπορούσαν να έχουν όσα τηλεκοντρόλ γουστάρουν και να τα πατάνε ταυτόχρονα ενώ οι γυναίκες θα γλίτωναν από πολύωρες αποτριχώσεις και ραντεβού στα κομμωτήρια. Τί θα είχαμε εφεύρει για να ξεχωρίζουμε και να είμαστε μοδάτοι και όμορφοι; Εντάξει, κομμωτήρια ξεχάστε τα. Θα είχαμε φτιάξει αγκαθωτήρια όπου θα γυαλίζαμε τις αγκαθάρες.

Λακ και ζελέ τέλος, ενώ οι βαφές μαλλιών θα ήταν σε σπρέι. Οι γκραφιτάδες θα ήταν πρώτοι ίματζ μέικερς. Τα σεξουαλικά βοηθήματα, δεν θα ΄χαν διασκεδαστικό χαρακτήρα ή την έννοια της ποικιλίας. Θα ήταν στ΄αλήθεια βοηθητικά και αναγκαία. Κάτι σαν κουτάκια πρώτων βοηθειών.

Κόλλα στιγμής για σπασμένα αγκάθια, τεράστιες τούφες βαμβάκι για ανώδυνη επαφή, ενώ λέγοντας «ασφαλές σεξ» θα εννοούσαμε το προφανές. Οι σαδομαζό, δεν θα είχαν όλα αυτά τα αξεσουάρ. Θα ήταν το πιο εύκολο και φυσικό σεξ. Γιατί η φύση μας θα ήταν σαδομαζό. Οι φυσιολογικοί, θα ήταν οι ανώμαλοι αφού το ανώδυνο σεξ θα ήταν kinky. Τί να τα κάνεις τα μαστίγια και τις χειροπέδες άμα είσαι υποχρεωμένος να χτυπιέσαι με καρφίτσες κάθε τρεις και λίγο…

Το πιο σημαντικό απ΄όλα, θα ήταν η κοσμοθεωρία μας που θα γύρναγε τούμπα. Σοφά ρητά ανά τους αιώνες, θρησκείες, τραγούδια, παροιμίες και τόσα άλλα θα είχαν γραφτεί τελείως διαφορετικά. Για σκεφτείτε το λιγάκι…

-Θρησκεία : «καθ΄εικόνα και ομοίωσιν» …ο θεός αχινός!

-Άσματα : «shake that ass» , «I touch myself»…

-Λαική σοφία : «άμα πετύχει η μαλακία…» : ο αυνανισμός βασικά ΟΝΤΩΣ θα έκανε κακό.

-Παροιμίες : «από αγκάθι βγαίνει ρόδο κι από ρόδο αγκάθι» , «αν έχεις νύχια, ξύνεσαι»… και άλλα ανατριχιαστικά.

-Ιστορικά ντοκουμέντα «Η κάθοδος των Μυρίων»…μάλλον η κουτρουβάλα θα ΄ταν…

-Υπαρξιακά : «Ευφυής σχεδιασμός»… α πα πα πα πα!!!

Μόνο ο Ηράκλειτος θα ήταν και πολύ μάγκας : «τα πάντα ρει…»!

Και ένα σωρό άλλες ασυναρτησίες που σκέφτομαι όταν γύρω γύρω είναι Κυριακή κι εδώ μέσα Δευτέρα…κλαψ…

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

-Καλημέρα.Ένα Καρέλια.

-Καλημέρα.Μάλιστα.

-Και έναν αναπτήρα.

-Ναι.

-Γιατί αυτά πάνε μαζί. Γίνεται το ένα χωρίς το άλλο;

-Όχι, βέβαια.

-Κάποτε… (εξιστόρηση 23 λεπτά).

—————————

-Δώσε μου τον φίλαθλο.

-Μάλιστα.

-Τί dvd έχουμε σήμερα;

-Ρίξτε μια ματιά…

-Αυτή η ταινία… (ανάλυση 17 λεπτά)

—————————-

-Καλημέρα.

-Καλημέρα….τί θα θέλατε;

-Άσε να κοιτάξω.

-Βεβαίως.

-…….(δέκα λεπτά «κοίταγμα»).

-Να βοηθήσω;

-Μπα, δεν θα πάρω τίποτε. Πώς πάει το μαγαζί;

-Καλά.

-Είχα και ΄γω κάποτε τέτοιο μαγαζί… (αφήγηση 20 λεπτά)

Η επικοινωνία είναι φύση. Ακόμη κι αν δεν έχεις κανέναν, θα εφεύρεις τρόπους για να βγάλεις πράγματα από μέσα σου που πρέπει να βγουν. Είναι λιγάκι σαν τα όνειρα. Τότε που ο εγκέφαλος ξεσκαρτάρει και το υποσυνείδητο ακόμη και σε μερικά λεπτάκια ύπνου, τακτοποιεί πληροφορίες και προβάλλει ασυνάρτητες εικόνες. Ό,τι έχουμε μέσα μας θα βρει τρόπους να βγει, είτε το θέλουμε είτε όχι.

Nature will find it’s way.

Ακόμη και σε ένα ψιλικατζίδικο, ακόμη και σε ένα blog.

ΕΦΗΒΕΙΑ

Περνούσα ατέλειωτες ώρες κάποτε στο δωμάτιό μου. Αλλά ποτέ δεν διάβαζα τα μαθήματά μου και ποτέ δεν έτρωγα. Η ψυχή ενός έφηβου είναι τελικά πολύ βράστα. Ήμουν ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος. Δεν είχα δυσκολίες, επαναστάσεις, εκρήξεις. Είχα εσωστρέφεια και ρομαντισμό. Καλά, ήμουν ερωτευμένη κάθε τρεις και λίγο, αλλά λες και η ερωτική μου ζωή καθόριζε το ποιά είμαι. Τελείως όμως. Είχα γίνει ένα με τις σχέσεις μου.

Αν ήμουν στα πάνω με την σχέση μου, ζωγράφιζα καρδούλες και δοκίμαζα τα ρούχα και τα εσώρουχα της μαμάς. Αν έπεφτε κάνας χωρισμός ή κάνας καυγάς, διάβαζα Καβάφη και άκουγα Κατσιμιχαίους. Και στις δύο περιπτώσεις έκλαιγα ασταμάτητα. Και στις δύο περιπτώσεις δεν κατέβαινε μπουκιά. Δεν μπορούσα με τίποτε να διαχωρίσω εμένα από τα γκομενιακά μου. Δεν μπορούσα ας πούμε, να πω ότι τώρα θα διαβάσω και να είμαι χωρισμένη. Με τίποτα. Επίσης δεν μπορούσα να πω, ότι τώρα θα διαβάσω και να είμαι καλά με γκόμενο. Πάλι με τίποτα. Διάβαζα και έτρωγα μόνο στα εντωμεταξύ. Δηλαδή μεταξύ γκόμενων. Δηλαδή ποτέ.

Α, διάβαζα και μαζί με τον γκόμενο. Ή τέλος πάντων έτσι έλεγα στην μάνα μου και τον γκόμενο. Γαμώ τα διαβάσματα έκανα τότε. Μου ΄χε κάτσει μια φορά ένα τυπάκι στο Γυμνάσιο που ήταν καλός στην Φυσική. Βρήκα πάτημα εγώ και έκλεισα ραντεβουδάκι για «διάβασμα». Μόνο που αυτός το εννοούσε. Αυτός έλεγε για ροπές και νόμους κι εγώ μετάνοιωνα που δεν διαβάζαμε ανατομίες και φυσιολογίες. Τουλάχιστον θα είχα ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Ξενέρωμα ο μικρός. Τον έστειλα.

Ο πιο απίστευτος γκόμενος που είχα ποτέ, ήταν τελείως αντίθετος από εμένα. Πέρναγε την εφηβεία του με επαναστάσεις, εκρήξεις και κόντρες. Μια απίστευτη φασαρία ήταν αυτό το παιδί. Έτρωγε ακόμα και μπροστά μου (φανταστείτε αναισθησία δηλαδή) και κάπνιζε κιόλας. Ήταν τελείως στ΄αρχίδια του τα γκομενιακά του. Τα ΄κλεινε όποτε γούσταρε σε ένα κουτάκι και έκανε τη ζωή του. Μόλις του έλεγα καληνύχτα, καρδούλες και Καβάφη εγώ, μπουρδελότσαρκες και κολλητάρια αυτός.

Μόλις με έβλεπε άνοιγε το κουτάκι, έλεγε καμμιά ερωτευμενιά, χάιδευε ότι προλάβαινε και ξανά το ίδιο βιολί. Και μετά με χώρισε κιόλας. Και μετά το μετάνοιωσε. Και μετά με παντρεύτηκε. Τώρα τρώω κι εγώ μπροστά του. Έτσι για να μάθει.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

Ένας καλός πολιτικός πρέπει να ξέρει να διαβάζει τ΄άστρα. Εσείς τί λέτε;

-«Σήμερα, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες αισθάνονται ότι η Χώρα βρίσκεται, πράγματι, σε μια νέα περίοδο, σε μια νέα τροχιά. Διαπιστώνουν ότι μπήκε σε τροχιά σταθερότητας και ανάπτυξης. Γνωρίζουν ότι χτίζουμε στέρεες βάσεις για το αύριο».

-«Ο μήνας Φεβρουάριος θα αρχίσει με σημαντικές επαγγελματικές αποφάσεις για τις οποίες θα προτιμούσατε να είχατε περισσότερο χρόνο στη διάθεση σας. Θα εργαστείτε δημιουργικά και αποτελεσματικά κατά τη διάρκεια του μήνα και κατά την τρίτη εβδομάδα του μήνα, θα καταφέρετε να δημιουργήσετε τις κατάλληλες συνθήκες για να πραγματοποιήσετε τους στόχους και τα σχέδια που αφορούν το άμεσο μέλλον σας».

-«Φαίνεται ξεκάθαρα, πια, ότι κάτι καινούριο γεννιέται. Διασφαλίζεται μια νέα προοπτική. Βεβαίως, υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες μπροστά μας».

-«Αντιμετωπίστε με καλή διάθεση τις επαγγελματικές προκλήσεις και τις ευθύνες που έρχονται. Προσπαθήστε να διώξετε μακριά την πίεση που νοιώθετε γιατί θα σας οδηγήσει σε λανθασμένες αποφάσεις. Αν δεν προσέξετε, στα μέσα του μήνα, θα δαπανήσετε μεγάλο μέρος των χρημάτων σας σε άσκοπες αγορές. Γι αυτό προσπαθήστε να τακτοποιήσετε βασικές σας οικονομικές υποχρεώσεις για να μην κινδυνέψετε να χαρακτηρισθείτε ασυνεπείς».

-«Είναι γεγονός ότι η Χώρα έχει, για ένα ακόμη διάστημα, ανηφορικό δρόμο. Όμως! Ακόμη πιο σίγουρο, είναι ότι βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες ευκαιρίες. Ακούμε προβληματισμούς. Συνθέτουμε απόψεις. Έχουμε διαρκή επικοινωνία με όλους τους πολίτες, σε όλη την Ελλάδα. Διεκδικούμε το μέλλον δυναμικά».

Αυτά τα αποσπάσματα είναι κομμάτια πολιτικών λόγων και αστρολογικών προβλέψεων. Αρκεί να αλλάξεις το πρόσωπο που απευθύνονται και να τα κοτσάρεις στους ανθρώπους που έχεις απέναντί σου. Με συγκεκριμένες λέξεις και εκφράσεις είτε κυβερνάς, είτε συντάσσεις αστρολογικό χάρτη.

Μόνο που όλο αυτό δεν λέγεται ούτε πολιτική ούτε αστρολογία. Λέγεται ΨΥΧΡΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ : «Ο χειραγωγός ξέρει ότι ο στόχος του έχει την τάση να προσπαθεί να βγάζει νόημα απ’ οτιδήποτε του λένε, ασχέτως πόσο απίθανο και τραβηγμένο είναι αυτό. Ξέρει επίσης ότι οι άνθρωποι είναι γενικά εγωκεντρικοί, ότι τείνουμε να έχουμε μη-ρεαλιστικές απόψεις για τους εαυτούς μας και ότι γενικά αποδεχόμαστε ισχυρισμούς για το άτομο μας, όχι με βάση το πως πραγματικά είμαστε ή πως πραγματικά πιστεύουμε ότι είμαστε, αλλά με βάση το πως θα θέλαμε να είμαστε ή το πως θα έπρεπε να είμαστε». Από το λεξικό του Σκεπτικιστή.

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ

(και παρεξηγήσεις)

Βασικά κυρίες και κύριοι αυτή η γιορτή είναι για να φάτε κρέας. Κυριολεκτικά όμως, μη μπερδεύεστε. Μπριζολίδια, σουβλακοειδή και τα τέτοια.

Άντε, γιατί μου έχετε τσακίσει τα νεύρα με τα προφυλακτικά από το πρωί!

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αν σημαίνει αυτό που νομίζετε ότι σημαίνει, αυτό το «τσικνοπέμπτη» είναι πολύ σιχαμένο.

p.s. Να το θυμάστε αυτό και την πρωτομαγιά.

Το μαγιόξυλο πιάνουμε κορίτσια, αλλιώς ενημερώστε με από πριν, να έχω καβάτζα μαγιοξυλοσκουφάκια.

ΓΟΥΡΟΥΝΕΣ ΚΑΙ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

Είμαι μερικές φορές πολύ αντιεμπορική. Αλλά σε μερικά πράγματα είμαι φασισταριό σκέτο. Άρχισαν βλέπετε τα πιτσιρίκια και μου ζητάνε δυναμιτάκια. Εκτός από τίποτε «σκορδάκια», «πεταλούδες» και αυτά τα στικάκια που βγάζουν αστράκια δεν έχω φέρει ποτέ, τίποτε πιο βαρβάτο στο μαγαζί. Και μιλάμε για απίστευτο κέρδος. Η κούτα με τα 24 δυναμιτάκια κοστίζει 20 ευρώ και τα πουλάς 5 ευρώ το ένα. Πουλάς περίπου μία με δύο κούτες τη μέρα, από τις Απόκριες μέχρι το Πάσχα. Βέβαια αν σε πιάσουν, την γάμησες. Πέρσι έκλεισαν τον διπλανό μου και έφαγε και ένα σκασμό πρόστιμο.

Έρχονται κάθε τρεις και λίγο κάτι ύποπτοι τύποι και με ρωτάνε κρυφά αν θέλω να μου φέρουν «γουρούνες» και τα συναφή. Μου δείχνουν κάτι πολυκαιρισμένα κουτιά Μινέρβα που έχουν κρυμμένα στα σακάκια τους. Τους διώχνω. Κάποιοι επιμένουν να το συζητήσουμε. Όσο κι αν τους δείχνω απέναντι το Δημοτικό, όσο κι αν τους εξηγώ ότι δεν με νοιάζει αν τα πουλάνε ΟΛΟΙ, ότι δεν κολλάω στο ότι μπορεί να με πιάσουν, κ.τ.λ., αυτοί επιμένουν. Μου λένε «μην είσαι χαζή, κρύψτα κάτω από τον πάγκο και δίνε μόνο σε μεγάλους και σε γνωστούς». Λες και ένας «μεγάλος» έχει περισσότερο μυαλό από ένα πιτσιρίκι. Λες και ένας «γνωστός» δεν θα στην κάνει άμα πάθει ζημιά. Λες και αν κάποιος πάθει κάτι και δεν την πληρώσεις εσύ, όλα θα είναι μια χαρά μετά.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, πάντα το είχα απορία. Καλά ρε μαλάκες αφού πουλάτε τέτοιες αηδίες κρυφά και χωρίς καθόλου προδιαγραφές (για τόσο επικίνδυνο εμπόρευμα) μόνο και μόνο για τα λεφτά, γιατί δεν πουλάτε ναρκωτικά καλύτερα; Πιο πολύ κέρδος, λιγότεροι κίνδυνοι, μη εποχιακή πελατεία και άμα σας πιάσουν, ε δεν τρέχει και τίποτα. Με τέτοιο κατεστραμμένο εγκέφαλο, θα τους πείσετε άνετα ότι τα είχατε για προσωπική χρήση.

Πετάγομαι σαν την τρελλή κάθε τρεις και λίγο μέσα στο μαγαζί. Πονοκεφάλιασα. Είναι κάτι σαν «μόδα» αυτές τις μέρες τα δυναμιτάκια στα πιτσιρίκια της γειτονιάς. Μου ζητάνε σπίρτα και δεν τους πουλάω. Τα ρωτάω αν το ξέρουν οι γονείς τους. Φεύγουν φοβισμένα μην τα καταδώσω. Τα ξενέρωσα τελείως. Σύντομα την βρίσκουν την λύση. Έρχεται ο πατέρας ενός παιδιού, αγοράζει δέκα κουτιά σπίρτα, τους τα μοιράζει και μπαίνει πάλι ήσυχος στο καφενείο. Έχω μείνει να κοιτάω σαν μαλάκας.

SXOUREAL.ISXNMOSX

NMOY E/PESXE KAFESX SXTO /PL.HKTROL.OGIO KAI TA KANME /POUTANMA OL.AL

EISXE MNESXA \ZASXARH GANMOTO KAI TORA DENM ESXO OINMO/PNMEYNMA NMA TO KATHARISXOL AL.L.A DENM THA NME FINMOSXETE GOUROUNMIA

OL.A AFTA ESXOUNM /POL.Y VBATHITERO NMOHNMA A/PO OTI NMONMI\ZETE AGRANMATOI KAI ASXESXTOI VBL.OGGERS

X

GIA TA VBATHITERA NMOHNMATA /POU GRAFO TORA C, /PATE SXTONM L.AO NMA SXASX TA ESXHGHSXEIL

AFTOSX NMONMO TA KATAL.AVBEL

OSXI DENM /PAIRNMO L.IGNMENMA

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Έψαχνα εδώ και μέρες να βρω δηλώσεις πολιτικών και αποδεδειγμένα ψέμματα. Κάτι που κάποιος είπε προεκλογικά και μετά το πήρε πίσω. Κάτι που κάποιος πρέσβευε κάποτε και τώρα το γύρισε τούμπα. Γέμισα τρεις σελίδες δηλώσεις. Από όλους. Απογοητεύτηκα. Ήθελα βγάλω κάτι αστείο και μου απέδειξα ότι σε αυτή την περίπτωση έχω ένα τόσο δα δικαιωματάκι να τσουβαλιάσω. Το χρειάζομαι αυτό. Το χρειάζομαι όχι για να μείνω στις τετριμμένες κατηγορίες και να βρίσω ή να εκτονωθώ. Το χρειάζομαι για να συνεχίσω να ψάχνω για ανθρώπους. Μπας και τα καταφέρω. Μπας και βρω την εξαίρεση του κανόνα. Του αποδεδειγμένου κανόνα πια.

Απ΄όλο αυτό το σκουπιδαριό δηλώσεων που βρήκα ανά τα χρόνια, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι επώνυμες κατηγορίες για απάτες και αδικήματα. Και μετά τίποτε. Δηλαδή να βγω εγώ, να πω δημοσίως ότι ο κύριος τάδε ταδόπουλος είναι κλέφτης και απατεώνας και μετά να κάνω τουμπεκί. Και να είμαι και κυβέρνηση. Και μετά να βρίζω τους νταβατζήδες. Πόσο μαλάκας είμαι; Και να με βλέπετε παρέα με τον ταδόπουλο να τα πίνουμε στον Μπαιρακτάρη ή να φωνάζουμε ο ένας πάνω στον άλλον σε ένα πανελάκι. Και μετά να ψηφίζετε εμένα ή τον ταδόπουλο.

Έπαθα σοκ προχθές. Τεράστιο σοκ. Είχαμε μείνει με τον Τάσο άφωνοι για κάνα πεντάλεπτο. Αγνοώντας τις πολιτικές εκπομπές, είπαμε να δούμε λίγο Θέμο να το ελαφρύνουμε. Πέφτει βιντεάκι με Παπαντωνίου και Κανέλλη. Μετά από λογομαχία και προσωπικές κοντρίτσες, η Κανέλλη κόβει την κοντρίτσα ως εξής : «Άντε, να μην βγάλω στην φόρα το διαζύγιό σου». Κολώνα ο Παπαντωνίου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πολιτικοί με επίπεδο, γνώσεις, κουλτούρα, προσωπικότητα, ιδεολογία και άποψη. Και εγώ πολίτης και τους ψηφίζω. Και καταδικάζουμε σύσσωμοι τα reality.

Επιμένω να ψάχνω για ανθρώπους, αλλά αρχίζω και δεν πιστεύω στην λογική ενός «κόμματος». Ένα κόμμα αποτελείται από πολλούς ανθρώπους που θα αναλάβουν καθήκοντα. Είναι άτοπο να είναι όλοι σωστοί ή να λειτουργούν μη αυτόνομα. Χίλιες φορές να ψηφίζουμε πέντε υποψήφιους συγκεντρωτικούς βασιλιάδες, παρά συμμορίες.

Γνωρίζω ότι η πολιτική είναι διπλωματία. Ευελιξία, προσαρμοστικότητα και ρητορία. Άλλο όμως διπλωματία και άλλο ψέμα. Άλλο ευελιξία και άλλο απάτη. Άλλο προσαρμοστικότητα και άλλο ξερό συμφέρον. Άλλο ρητορία και άλλο δημαγωγία.

Κύριοι, έχουμε ίντερνετ πια. Ότι λέτε καταγράφεται και κρίνεται. Δεν είμαστε στην τηλεόραση, ούτε στο ραδιόφωνο για να λέτε ότι μπαρούφα σας κατέβει ανεξέλεγκτα. Να ξέρετε ότι τώρα πια υπάρχουν άνθρωποι που τα ψάχνουν αυτά. Κι αν όχι, υπάρχω και εγώ. Αυτές οι τρεις σελίδες μεγαλώνουν κάθε μέρα και θα φιγουράρουν σε όλα τα blogs ακριβώς όταν έρθει η στιγμή να σας κρίνουμε.

ΜΑΛΑΚΟΜΑΓΝΗΤΗΣ

Ή ένας πολύ ωραίος τρόπος για να γλιτώσεις την αυτοκριτική.

Γιατί η λέξη είναι σύνθετη απλά κανείς δεν την κάνει νιανιά για να καταλάβει ότι αυτοβρίζεται. Μαλάκας & μαγνήτης. Όπου μαλάκας βάλε «δεν μου κάνει», όπου μαγνήτης «εγώ». Όχι ο δίπλα, «εγώ». Δηλαδή είμαι «ο έλκων τον μαλάκα». Το θέμα είναι, τί έλκει έναν μαλάκα. Μαλακίες, θα πω εγώ.

Έχεις χριστιανέ μου μαλακομαγνήτη; Δηλαδή ας πούμε εσύ στέλνεις τα σωστά σήματα αλλά τα λαμβάνουν λάθος άνθρωποι; Και το αναγνωρίζεις κιόλας; Και τί κάνεις γι΄αυτό; Μήπως, λέω μήπως, εσύ στέλνεις τα λάθος σήματα και τα λαμβάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτοί που πρέπει;

Έχω ένα φιλαράκι με αυτό το πρόβλημα. Μετά την κάθε σχέση βρίζει την τύχη του και τον μαλακομαγνήτη του. Με μια μικρή διαφορά. Πριν την σχέση, η κάθε υποψήφια ξέρει ότι θα έχει ένα χαλάκι στα πόδια της, πιστότατο και αφοσιωμένο. Είναι πεπεισμένος γαρ, ότι δεν αξίζει μία. Το κάνει σαφές πριν αρχίσει να στέλνει σήματα. Με αποτέλεσμα ακόμα και να μην δουλέψει ο μαλακομαγνήτης, εκείνος φέρεται σαν να δούλεψε μια χαρά. Γίνεται ακόμη πιο χαλί. Και οι κοπέλες κατατρομάζουν και ακόμη τρέχουν.

Κάντε μια δοκιμή εσείς οι μαλακομαγνήτες. Προσπαθείστε να εντοπίσετε έναν μη-μαλάκα. Δύσκολο ε; Μήπως δεν υπάρχουν;

Κάντε ακόμη μια δοκιμή. Αναρρωτηθείτε κάτι απλό. Μήπως όλες οι γυναίκες (ή όλοι οι άντρες) είναι μαλάκες;

Ναι, είναι πιο εύκολο να το πιστεύεις αυτό.

ΚΤΗΤΩΡ

Είχα βρει έναν πολύ αποδοτικό τρόπο να λύνω τα γκομενιακά μου στο Δημοτικό. Δεν λέω για μετά, γιατί σύντομα το έλυσα δια παντός. Έρχονταν κάτι άσχετοι και μου «τα ζήταγαν» αλλά εγώ δεν τα ΄δινα. Πάντα ερωτευόμουν τύπους που δεν μου έδιναν σημασία. Και άντε μετά να τους πλησιάσεις. Μια φορά είχα ερωτευτεί έναν κούκλο που πήγαινε σε άλλο σχολείο κάπου στον Πειραιά. Πού να τον ξαναβρώ. Και δεν ήταν ότι δεν με ήθελαν ή είχαν άλλη, αλλά πολύ απλά, δεν με ήξεραν ντιπ για ντιπ. Τους έβλεπα στον δρόμο, στην γειτονιά, στους αγώνες μπάσκετ, την έτρωγα κατακέφαλα και άντε μετά να τους ξαναβρώ.

Είχα πέντε έξι ερωτικές απογοητεύσεις τον μήνα, βρέξει χιονίσει. Μόνη μου διέξοδος, οι κοινοί γνωστοί. Αλλά ήμουν και κωλόπαιδο. Σιγά μην κατέβαζα την μύτη μου να μάθω λεπτομέρειες ή να στείλω προξενήτρα. Όχι, εγώ το ΄θελα κανονικό. Να με έβλεπαν, να με ξεχώριζαν, να με βούταγαν και μετά «Γαλάζια Λίμνη». Εντάξει μην βαράτε, αυτό ήταν το μόνο σε ερωτικό που ΄ξερα τότε. Μας έμπασαν στην ζούλα τότε στο «Ντιάνα» με την αδελφή μου και μετά πήγε η μάνα μου να κάνει φασαρία στον κυρ Μήτσο τον σινεματζή. Αλλά ήταν αργά. Εγώ από τότε ήμουν μόνιμα ναυαγός στην νησάρα με ένα σωρό άγνωστους πιτσιρικάδες που τους άλλαζα σαν τα πουκάμισα. Δεν κόλλαγαν καθόλου βέβαια στο σκηνικό καθότι ποτέ δεν μ΄άρεσαν οι ξανθοί, αλλά δεν είχα και εναλλακτική.

Έπρεπε να βρω λύση μπας και ζήσω τη «Γαλάζια Νίκαια». Τότε ήταν πολύ διαδεδομένα τα λευκώματα. Έπαιρνες δηλαδή ένα χαζοχαρούμενο ντοσιεδάκι, το γέμιζες αρωματικές σελίδες, κόλλαγες αγαπησιάρικα αυτοκολλητάκια και έγραφες ερωτήσεις με το ψευδώνυμο «κτήτωρ». Ως εδώ καλά. Έλα μου ντε όμως που εμένα μ΄έτρωγε να μάθω για τους υποψήφιους. Έφτιαξα λοιπόν το λεύκωμά μου με τέτοιες ερωτήσεις που απευθύνονταν αποκλειστικά στους γαμπρούς. Ερωτήσεις του στυλ : «ποιά η γνώμη σας για την κτήτωρ;», «περιγράψτε μας πώς είναι το κορίτσι/αγόρι που σας αρέσει», «είστε ερωτευμένος/ερωτευμένη;» και άλλα τέτοια διερευνητικά.

Η πιο αποδοτική ερώτηση ήταν η εξής: Πήγα και κόλλησα ένα φακελάκι κλειστό σε μια σελίδα και από πάνω έγραψα «γράψε σε ένα χαρτάκι την πιο κρυφή σου επιθυμία και βάλτην στο φάκελο». Έπαιρνα λοιπόν το λεύκωμά μου και πήγαινα ντουγρού στους νυμφίους. Τους έλεγα ότι κάνω ένα είδος γκάλοπ και τους ζητούσα να απαντήσουν με ψευδώνυμο στο λεύκωμα. Αλλά βέβαια, ήξερα ποιός ήταν ποιός, αφού το έλεγχα αμέσως μετά τις απαντήσεις. Κάθε καινούργιο ψευδώνυμο ήταν και ο τελευταίος νυμφίος.

Οι πιό πολλοί αποδείχτηκαν μεγάλοι μαλάκες. Άνοιγα το φακελάκι και έβλεπα τις πιο κουφές επιθυμίες : «θέλω να γίνω Μαραντόνα», «θέλω ένα atari», «θέλω να γίνω αστροναύτης». Ξενέρα. Μέχρι που ένα απόγευμα τρέχοντας για το σπίτι, δεν άντεξα και το άνοι