ΟΡΘΟΡΕΞΙΕΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΠΕΤΑΛΙΕΣ

Γενικά, χωρίς ακόμη να έχω εντοπίσει τον λόγο τσαντίζομαι απίστευτα όταν οι συζητήσεις πάνε προς την υγιεινή διατροφή, την γυμναστική, τον τρόπο ζωής, τα βλαβερά του καπνίσματος. Οκ, κατέχουν ένα κομματάκι στο κεφάλι μου αλλά συνήθως τα άτομα που συζητάνε τέτοιου είδους θέματα κολλάνε άσχημα. Και νοιώθω πολύ πιεσμένη όταν μου μιλάνε γι΄αυτά. Όχι απαραίτητα επειδή δεν γυμνάζομαι- τρεις- φορές- την- εβδομάδα- για- μια- ώρα, αλλά επειδή οι άνθρωποι που ασχολούνται, σχεδόν πάντα γίνονται πολύ πιεστικοί.

Υπάρχουν πράγματα τελικά που δεν με πείθουν για σωστά. Ήδη, ως προς την υγιεινή διατροφή αν και το φανταζόμουν, επιβεβαιώθηκα (αρκεί να είχα προλάβει να βρω πρώτη ένα καλύτερο όνομα -γμτ). Ίσως να υπάρχει ανάλογος όρος και για τους κολλημένους με την γυμναστική. Ίσως ευθυγυμνασία. Δεν είναι υγιής αθλητισμός αυτό το κόλλημα, δεν είναι χόμπυ. Όταν κάτι που υποτίθεται έχει σκοπό να σου βελτιώσει την ζωή (ή έστω να διασκεδάσεις), σου την μετατρέπει σε μαρτύριο, όταν επιστρατεύεις την ψυχολογία και την ιατρική για να πείσεις για το πώς πρέπει να νοιώθει κάποιος απέναντι ας πούμε, σε ένα ταψί μουσακά ή σε μια γκόμενα που τον αποσπά όταν δουλεύει γάμπες (sic), όταν και οι συναναστροφές σου ακόμη έχουν κοινό σημείο αυτήν την ενασχόληση, κάτι έχει πάει στραβά.

Μπορεί να κάνω λάθος αλλά όταν κάτι περιλαμβάνει τις φράσεις «αλλαγή φιλοσοφίας», «διαφορετική στάση ζωής», «καινούργιος κόσμος, καινούργια ζωή», «υγιής στάση», «νους υγιής εν σώματι…», «πάρτε τη ζωή σας στα χέρια σας», εμένα μου μοιάζει πολύ με την θρησκεία και τρομάζω.

ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ

Η παρέα μου ποτέ δεν αποτελείτο από επαρκή αριθμό γυναικών, με αποτέλεσμα να είμαστε πάντα υποχρεωμένες να ακούμε πολύωρες αθλητικές αναλύσεις. Λέγαμε και τίποτε κουτσομπολιά αλλά πάντα θα υπήρχε μια γαμημένη λεξούλα που θα παρέπεμπε σε αθλητικά για να καταστρέψει την όλη συζήτηση.

-Καλά, είδα μια ταινιάρα χθες το βράδι…

-Όχι ρε! Και δεν είδατε τον Θρύλο που σάρωσε;

-Μπλα μπλα μπλα…

Μαρτύριο. Μες στην συζήτηση πεταγόμουν και το ΄σωζα.

-Η Α. αρραβωνιάστηκε!

-Ποιόν;

-Τον Β. Τον θυμάσαι απ΄το Λύκειο;

-Ναι μωρέ. Αυτός ο μαλάκας που έπαιζε μπάσκετ και είχε τις καλύτερες γκόμενες.

-Θυμάσαι εκείνο το τρίποντο που έριξε στον τελικό με το 3ο Λύκειο;

-Μπλα μπλα μπλα…

Σκατά! Αλλάζαμε λοιπόν θέσεις όπως στα παλιά τα χρόνια, χωριζόμασταν σε γυναίκες και άντρες και το ρίχναμε στην μπιρίμπα. Πού και πού μας θυμούνταν για κάνα φιλάκι ή για να μας δείξουν πώς παίρνουν πιο γρήγορα το μπιριμπάκι. Πάλι σκατά. Στο τέλος τους παρατάγαμε τα χαρτιά μας και το συνέχιζαν μόνοι τους καπάκια με το στάνταρ μπλα… ο Καρεμπέ…μπλα… γαμιέται ο Πάο…. μπλα…βυζάρες…. μπλα…σκάστε θα μας ακούσουν… μπλα…

Ο Σωκράτης με έσωσε. Δεν πήγαν τσάμπα βλέπετε τόσα χρόνια στα Πανεπιστήμια. Έσπειρα λοιπόν «καινά δαιμόνια». Βασικά τα δικά μου δαιμόνια ήταν κακά και όχι καινά αλλά η μόρφωσή μου ήταν τέτοια που μου επέτρεπε να κάνω την Γνώση ότι γούσταρα. Άλλωστε το μυαλό μου δεν έπασχε ποτέ από δυσπαρεύνεια. Βούταγε την Γνώση, την γλίστραγε μέσα, την επεξεργαζόταν και την έβγαζε τζάααααμι.

-Ρε συ, τί έχεις στο πρόσωπό σου;

-Τί έχω; -Είναι πολύ μουντό. Έχεις ξηροδερμία;

-Τί είναι αυτό;

-Φοράς ενυδατική; Άσε που οι ρυτίδες έκφρασης τείνουν να γίνουν γήρατος.

-Λες ε;

-Εγώ; Πώς είναι το δικό μου πρόσωπο;

-Για έλα στο φως…πω πω, χάλια! Μαύρα στίγματα, πανάδες, χέστα. Έχεις κάνει ποτέ καθαρισμό;

-Όχι…κακό ε;

-Καλά χέστε με, με τις φάτσες σας βαριέμαι τώρα. Που λέτε κορίτσια, βγήκε μια μάσκα φανταστική. Την απλώνεις στη μούρη, στεγνώνει και βγαίνουν όλα τα μαύρα στίγματα. Άσχετο, τον είδατε τον Μπέκαμ; Τί μάναρος!

-Πότε θα μου κάνεις καθαρισμό;

-Μπα, βαριέμαι. Που λέτε κορίτσια, ο Γεωργάτος…μπλα μπλα μπλα.

ΧΑ!