ΕΛΛΕΙΨΕΙ ΙΔΕΩΝ

Μην τρελλαίνεστε. Έχω και παραέχω ιδέες. Απλά μπάφιασα. Κάποτε, είχες ένα δελτίο ειδήσεων, έλεγε εκεί για έναν δολοφόνο, έναν ληστή, κάνα δυό αξιοσέβαστους πολιτικούς με τις δηλώσεις τους και τέλος. Τα άκουγες, τα συζήταγες, έφτυνες τον κόρφο σου, έλεγες «Σικάγο γίναμε», κλείδωνες την πόρτα και ήσουν ασφαλής. Αν ήθελες να το παίξεις ψαγμενιά, ψώνιζες ένα -ότι να’ναι- περιοδικό, μια εφημερίδα, ένα βιβλίο κάποιου «ξένου» και είχες να πεις δυό πράγματα παραπάνω, να κάνεις και το κομμάτι σου στην γκόμενα. Πέταγες εκεί έναν Μάρξ, έναν Έκο, έναν Σμιθ ή έναν Καντ στα δύσκολα και καθάριζες. Ήξερες πού βρισκόσουν και πού πάταγες ρε παιδί μου. Όλοι ήξεραν αυτόν τον έναν δολοφόνο, αυτόν τον έναν ληστή, αυτή την δήλωση του πολιτικού. Στα πηγαδάκια υπήρχε ένα θέμα, άντε δύο και μετά πολιτική, ποδόσφαιρο, κοινωνικός σχολιασμός, γκομενιακά. Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος.

Μέχρι που όλα γίνανε σκατά. Δεν λέω, και πριν χαμός γινόταν από δολοφόνους, κλέφτες και δηλώσεις. Αλλά στα δίνανε με το σταγονόμετρο. Ήταν πιο brain-friendly τότενες ο κόσμος. Να κάτσεις, να τ’ ακούσεις, να τα χωνέψεις και να χέ.. να βγάλεις τέλος πάντων τα συμπεράσματά σου, τις ιδέες σου. Τώρα μέχρι να καταφέρεις να τα διαβάσεις, έχουν υπάρξει χιλιάδες άλλα. Μέχρι να τα καταλάβεις, έχεις φάει τα νιάτα σου. Μέχρι να τα χωνέψεις, σου παρεμβάλλονται άλλα τόσα να αντιπαραθέσεις. Και μετά κουτσά στραβά πας να βγάλεις την ιδέα σου. Την γνώμη σου ρε παιδί μου, το κατιτίς σου σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, για να νοιώθεις λιγουλάκι ενεργός ως εγκέφαλος.

Φτάνει η μεγάλη στιγμή, το διαμορφώνεις, το φέρνεις εκεί που το θες, του δίνεις δομή, αρχή μέση και τέλος, ψοφάς απ΄την χαρά σου και το παρουσιάζεις. Και έρχονται οι ντομάτες από παντού. Πρέπει να είσαι μεγάλος μαλάκας για πεις ιδέα στην εποχή μας. Καταρχήν ρε βλήτο, σίγουρα κάποιος άλλος το ΄χει σκεφτεί. Οκ λες και τί έγινε. Εγώ θα το τεκμηριώσω και θα πειστούνε για την αυθεντικότητά μου. Έλα μου ντε, που πάντα θα υπάρχει κάποιος που το ΄χει ξανακούσει. Και όχι μόνο αυτό. Εκτός δηλαδή ότι πρέπει να αποδείξεις ότι το σκέφτηκες εντελώς καταμόνος σου, έχεις να κάτσεις να του βρεις και όνομα της προκοπής. Γιατί το άλλο σαίνι που το σκέφτηκε, πήγε και του βρήκε ένα τέτοιο γαμάτο όνομα που κάνει μπαμ από μακριά ότι θα σε κατατροπώσει. Πήγε και το ονόμασε ας πούμε «επίκληση στην αυθεντία». Δεν πα να χτυπάς τον κώλο σου κάτω και να θες να το ονομάσεις «το ΄πε, το ΄πε ο παπαγάλος» που είχε κάνει και σουξέ…τέλος φίλε μου. Σε πρόλαβαν.

Άσε που θα καρατσεκάρουν το μπαγκράουντ σου και το σιβί σου για σε λάβουν στα υπ΄όψιν. Μεγάλη μαλακία οι ιδέες στην εποχή μας, σας λέω. Ο διαβασμένος στην εποχή μας για να λέγεται διαβασμένος δεν πρέπει ούτε να τρώει, ούτε να βγαίνει, ούτε να γαμεί.

Σκέφτομαι (τολμάω δηλαδή), ότι τα καλύτερα πράγματα τα είπαμε ως Έλληνες όταν κοπροσκυλιάζαμε, οργιάζαμε ασύστολα και είχαμε δούλους. Όταν ο τάδε κλέφτης, αν έκλεβε όξω απ΄την ρούγα μας, δεν υπήρχε στο μυαλό μας. Όταν δεν είχαμε πληροφορίες, τηλεοράσεις και βιβλιοπόλεμο. Όταν δεν υπήρχε περίπτωση να σκεφτείς μια μαλακία και να στην προλάβει άλλος. Είχες ρε γαμώτο το κίνητρο της πρωτοτυπίας ανάμεσα στο κοπροσκύλιασμα, το οργίασμα και τις δουλάρες.

Έτσι, σκέφτηκα να πρωτοτυπήσω. Θα κάνω την ανήξερη. Θα κοπροσκυλιάζω, θα οργιάζω, θα βρω δούλους και θα σκέεεεεεεφτομαι. Ίσως να μπω σε ένα πυθάρι και να κάνω την κυνικιά. Ίσως πάλι, να ιδρύσω μια σχολή και να διδάσκω μέσω της μούγκας. Να γίνω μια Πλατωνατζού και να απαγορέψω οποιαδήποτε ομιλία για εφτά χρόνια. Τίποτε. Ούτε εφημερίδες, ούτε περιοδικά, ούτε ίντερνετ. Και μετά να τους αμολύσω. Και μετά να δείτε αρχιδάτες ιδέες.