ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ

(στο βρακί σου)

Η μέρα απ΄το πρωί φαίνεται, λένε. Μαλακία. Εγώ λέω ότι η μέρα απ΄το βρακί φαίνεται. Ειδικά αν έχεις βάλει ένα απ΄αυτά τα μικροσκοπικά και-καλά-βρακιά για μισοκωλάκια. Αυτά που σου κάνουνε καμάκι όλη μέρα. Σου μπαίνουν στον κώλο και άντε να κάτσεις, άντε να σκεφτείς. Όλη σου η μέρα πάει στράφι. Όλες σου οι σκέψεις έχουν μία και μόνο κατάληξη. Να καταφέρεις να το βρεις, να το γραπώσεις και να το κάνεις χίλια κομμάτια.

Στριφογυρίζεις στην καρέκλα, ξεσπάς στο πληκτρολόγιο και άντε μετά να εξηγήσεις πώς στο διάολο σου βγήκε ένα τέτοιο κείμενο. Και πας να κάνεις την φιλοσοφημένη για να τα μπουρδουκλώσεις. Πού να σκεφτεί ο άλλος ότι για όλα φταίει το βρακί. Αναπτύσσεις θεωρείες, βγάζεις λογίδρια, κάνεις αναφορές σε αυθεντίες – προφανώς σφιχτοβρακωμένες - και βγαίνεις κι από πάνω. Μέχρι να βρεθεί ένας ομοιοπαθής. Απ΄αυτούς που φοράνε τα σλιπ τα Μινέρβα. Μόνο που δεν του είπανε να μην το πλένει στους ογδόντα βαθμούς, του κακομοίρη. Και του ΄χει κάνει τα αρχίδια λακέρδα. Βρίσκει λοιπόν ο πιταρχίδας το κείμενό σου μπας και τα ανακουφίσει λιγάκι. Μέσα από τις λέξεις καταλαβαίνεις ότι σου γράφει σχεδόν όρθιος, κάθιδρος και σφιχτοκωλιασμένος. Λες και του ΄χεις πιάσει εσύ το λάστιχο απ΄το βρακί και το τραβάς όλη μέρα.

Τίποτε απ΄όλα αυτά δεν θα γινόταν αν έβαζες το σωστό βρακί. Ίσως απλά να αρκούσε την επόμενη φορά πριν ψωνίσεις βρακιά, να κοιτάξεις καλά τον κώλο σου και αντί να τον κολακέψεις, να φροντίσεις να τον ντύσεις σε όλα του τα τετραγωνικά. «Απ΄έξω εμφάνιση και από μέσα άνεση» - μαλάκες ήταν αυτοί που το σκέφτηκαν; Έτσι είναι. Αρκεί να πάρεις χαμπάρι ότι όταν σε φωνάζουν κωλάρα, κυριολεκτούν. Δεν είναι ντόπερμαν να τον δέσεις με κορδόνια μη σου φύγει. Άσε που δεν φιμώνεται κιόλας. Δαγκώνει λέμε και θα στην κάνει κώλο όλη τη μέρα.

Μπορώ ευκολότατα να καταλάβω τί βρακί φοράνε μερικά κείμενα. Υπάρχουν κείμενα που είμαι σίγουρη ότι έχουν μόνιμα ένα στρινγκ στον κώλο και άλλα που ευχαρίστως θα τους χάριζα τρία βρακιά απ΄αυτά τα μακό, τα ντεκαβλέ. Η γιαγιά μου που τα φοράει μια χαρά άνθρωπος είναι. Και δεν έχει και μπλογκ.

Όσο για μένα μια χαρά γράφω, δεν θέλω ηλίθιους συνειρμούς. Για σας το ΄γραψα.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Κυρίες και κύριοι, μου πηδήξανε την διάθεση. Μια χαρά μαυρίλα είχα πρωί πρωί και είπα να το κάνω ποστ. Εσείς έχετε όλο τον χώρο και τον χρόνο να δείτε χιόνι, να μαλακιστείτε, να βουτηχτείτε στην αυτολύπηση. Εγώ έχω μια σκατοβιτρινούλα. Κι αν σκεφτείς τον τρόπο που κάθομαι στην καρέκλα, χμμ… εννοώ που ξαπλάρω, ίσα που φαίνεται το κεφάλι μου απ΄τον πάγκο. Καμμιά φορά αν θέλω να γλιτώσω απ΄τα ατέλειωτα πήγαιν΄έλα και τα κουτσομπολιά της γειτονιάς, γλιστράω κι άλλο στην καρέκλα και νομίζουν ότι λείπω. Τί έχω λοιπόν ; Ένα τόσο δα κομματάκι τζαμιού να μιζεριάσω και ΄γω.

Απέναντι ο μεγάλος κίτρινος τοίχος που με πλακώνει μια χαρά, δυό ψωρόδεντρα και κάνα δυό σαραβαλάκια παρκαρισμένα. Α, και το κλειδωμένο ψυγείο με τα παγωτά. Αυτό που το βρίσκω το πρωί χιλιοκατουρημένο. Αλλά θα τον πετύχω τον μαλάκα που φέρνει το κοπρόσκυλο να μου κατουρήσει το δέλτα μου. Τί λέγαμε; Α, ναι. Τί έχω λοιπόν; Μια κλανιά τοπίο έχω. Σ΄αυτήν λοιπόν την κλανίτσα, πάνω στα σαραβαλάκια και τα ψωρόδεντρα, είχε μια ιδέα χιονάκι. Ωραία λέω θα έχω έμπνευση για κλαψομούνιασμα σήμερα.

Και μετά ντριν. Και μετά σχολάνε τα κωλόπαιδα. Και μετά τα γαμήσανε όλα. Ήθελα να ΄ξερα τί καταλάβανε. Βουτήξανε το χιόνι μου, κλάσανε στο γέλιο και παρασύρανε και τον άντρα μου. Καλά ρε φίλε, αυτά είναι μαλακισμένα, εσύ πού πας ολόκληρος μαντράχαλος; Παράτησε τις δουλειές, ξέχασε τις μαυρίλες του και αρχίσανε να καραφλιάζουνε σιγά σιγά το τοπίο μου. Ο τσίφτης μου έγινε πάλι κοκκινορόζ και η μηχανούλα μας μαύρη. Αλλά όχι, δεν τους έφτανε. Εγώ τους έλειπα. Άρχισαν να πετάνε τις χιονόμπαλλες στην βιτρίνα για να με τρομάξουν. Και μετά μπήκαν και μέσα. Μουνί το μαγαζί. Και έπρεπε να γελάσω κιόλας. Πελατάκια μου είναι, έκανα την χαρούμενη.

Η μαυρίλα μου πήγε τελείως περίπατο, όταν πάτησε τις αγριοφωνάρες ο δίπλα. Αυτός ο μαλάκας που γυαλίζει το αυτοκίνητο κυρίως όταν βρέχει. Είχε πάει ο σαίνης και είχε βάλει συναγερμό στην κούρσα. Καλά ρε χλέμπουρα φοβόσουν μην σου κλέψουν το χιόνι σου; Να φωνάζει το ζώο και να τρώει δέκα δέκα τις χιονόμπαλλες απ΄τα μαλακισμένα. Άντε μετά να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να γράψω ένα αξιοπρεπές ταξικό ποστ. Αρχίζω όμως και συνέρχομαι σιγά σιγά. Άντε, να την κάνω την προσπάθεια.

Ο χειμώνας που λέτε, εκτός από ταξικός είναι και…. ωχ πελατάκι. Μισό.

-Γειά σου Κωσταντίνα.

-Γειά σου Παντελή.

-Θέλω ένα κρουασάν.

-Πάρε ρε μωρό μου.

-Είναι ψηλά σου λέω, δεν φτάνω.

-Καλά έρχομαι.

-Ωχ, κάτι έχεις στο κεφάλι σου.

-Τί ρε Παντελή;

-Σκύψε ντε! - (ω ναι, έσκυψα το ζώον)

- ΦΑΤΗΝ !!!

Η μύτη μου είναι έτοιμη να ξεκολλήσει απ΄την χιονόμπαλλα και το πάτωμα μες στην λάσπη. Ο Παντελής δεν πήρε κρουασάν. Πήρε και την τελευταία ρανιδίτσα κακής διάθεσης που μου είχε απομείνει. Άντε τώρα να κάνεις την σοβαρή μπλόγκερ.

Ντριιιιιινν. Μισό παιδιά, τηλέφωνο.

-Έλα μωρό μου.

-Έλα ρε…

-Βάλε sport fm. Ένα σου λέω : Μπάμπης – Λεάνης!

-Όχι, ρε γαμώτο!!!

Κυρίες και κύριοι, διαμαρτύρομαι. Με πηδήξανε κανονικότατα σήμερα. Παγέτε αλλού για σοβαρότητες. Αύριο, σας υπόσχομαι, θα το σώσω.