ΧΕΙΜΩΝΑΣ : ΜΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Ο χειμώνας θα έπρεπε να είναι η πιο αγαπημένη εποχή όλων. Τί ωραιότερο από ένα χιονισμένο τοπίο, από κάστανα στην φωτιά, από ατέλειωτες ώρες κοιτώντας τα κούτσουρα να καίγονται στο τζάκι. Πάντα αναρρωτιώμουν γιατί όλοι δεν εκτιμούν τον χειμώνα όσο εγώ. Στα μάτια ενός παιδιού που και τα χειρότερα πράγματα στον κόσμο μπορούν εύκολα να γίνουν παιχνίδι, ο χειμώνας θα έπρεπε να είναι η καλύτερη ευκαιρία για τρέλλες.

Μεγαλώνοντας, όλα αλλάζουν. Ο χειμώνας είναι μια ταξική εποχή. Είναι κάτι σαν τα όνειρά μας που βρίσκονται πάντα εκεί αλλά παγωμένα, σαν τις επιθυμίες μας που δεν θα πραγματοποιηθούν. Όπως το χιόνι που δεν επιτρέπεται να χαρούμε. Μια εποχή που διαχωρίζει τους ανθρώπους σε αυτούς που μπορούν να τον χαρούν και σε αυτούς που θα τον αντιμετωπίσουν σαν μια οδυνηρή ταλαιπωρία. Είναι η μοναδική εποχή που μπορείς να ξεχωρίσεις τους ανθρώπους γύρω σου από τον τρόπο που ντύνονται, από το πόσο κρυώνουν, από τις ανέσεις που τους λείπουν για να τον απολαύσουν.

Είναι η εποχή που πολλοί άνθρωποι αναγκάζονται να την ζήσουν κλεισμένοι μέσα από το σπίτι τους ενώ άλλοι πάνω σε χιονισμένα βουνά και ονειρεμένα καταφύγια αναψυχής. Είναι η εποχή που θα αποχαιρετήσω τον Κλάιντι και τον Αλί και θα τους ξαναδώ την άνοιξη. Είναι η εποχή που θα βλέπω μόνο την μητέρα τους να περνά βιαστικά μπροστά από το μαγαζί φορώντας ένα κοντό φθαρμένο σακκάκι με χέρια κατακόκκινα από κρύο βαστώντας σακουλάκια με φάρμακα.

Στην γειτονιά μου αγαπάμε μόνο το καλοκαίρι. Τότε που όλοι φορούν ίδια αναλογία ρούχων, τότε που όλοι έχουν δικαίωμα να απολαύσουν τον ήλιο και η χαρά μας για την εποχή αυτή δεν είναι αναλογική με τα λίτρα πετρελαίου που μπορούμε να προμηθευτούμε.