ΚΟΥΣΟΥΡΙΑ

Κάποτε σε μια συζήτηση για το αν οι φίλοι μου είναι ακριβώς αυτό που θα ΄θελα, μια φίλη μου είπε το σοφότερο πράγμα που έχω ακούσει. «Ποτέ δεν θα βρεις το 100% απ΄αυτά που ψάχνεις σε κάποιον άλλο. Αν βρεις το 80%, να είσαι ευτυχισμένη. Το 100%, θα το φτάσετε στην πορεία ή όχι. Δεν έχει σημασία». Οι απαιτήσεις μου από τότε, για τους δικούς μου ανθρώπους, δεν έχουν ξεπεράσει ποτέ αυτό το 80% και ίσως στην πορεία να έπαιρνα το 100%. Μπορεί ανά καιρούς αυτές οι απαιτήσεις να άλλαζαν προς τα κάτω, αλλά ποτέ προς τα πάνω.

Η δύναμη της ανεκτικότητας είναι υποτιμημένη. Όταν κατανοείς τους ανθρώπους σου, όταν τους δίνεις αυτό το μικρό ποσοστό απόκλισης από τις δικές σου προσδοκίες και απαιτήσεις, όταν τους αφήνεις αυτό το περιθώριο που είναι μόνο δικό τους, τότε μόνο θα είναι κοντά σου. Όταν πραγματικά κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται οι δίπλα μου να με κατανοήσουν 100%, ότι αυτό το 20% είναι που με διαχωρίζει από τους άλλους, όπως και εκείνους από εμένα, έγινα λιγάκι πιο ανθρώπινη.

Στην πορεία αυτό το μικρό ποσοστό εξαλείφεται γιατί δεν υπάρχει λόγος να εξισώσεις και να εξισωθείς. Δεν έχει νόημα άλλωστε μια πλήρης σύγκλιση, μια πλήρης κατανόηση, μια πλήρης ταύτιση. Θέλεις αυτό το μικρό κομματάκι προσωπικότητας του άλλου, αυτό το μικρό κομματάκι του εαυτού σου. Θέλεις την παραξενιά, θέλεις αυτήν την μικρή συνηθειούλα που σας κάνει διαφορετικούς. Και τότε είναι που γελάς χαρούμενη, όταν στρίβει αιώνια αυτό το ταλαιπωρημένο τσουλουφάκι της στο μέτωπο, όταν τρώει τα νύχια του αδιάκοπα, όταν διαχωρίζει το κρέας της στο πιάτο ίνα-ίνα για να το μασήσει.

Όταν ήμασταν πιτσιρίκια, ο μικρός μου αδελφός ήταν το σπαστικότερο πιτσιρίκι που είχα γνωρίσει. Τραύλιζε εξωφρενικά και μάλλον ήταν κάτι κληρονομικό γιατί το είχα κι εγώ σε άλλη μορφή. Εγώ δεν μπορούσα να πω το σίγμα ενώ εκείνος κεκέδιζε. Αυτό, ήταν κάτι πολύ σπαστικό, ειδικά όταν σε λένε Ντίνα. Άκουγα καμπάνες από παντού. Ήταν κάτι σαν ουρά μου ο μικρός τότε, για να του διαβάζω παραμύθια. Ένα ατέλειωτο «Ντιν…ντιν…ντιν». Αμφιβάλλω αν από τα νεύρα μου τον είχα αφήσει ποτέ να πει όλο το όνομά μου.

Στο δικό μου τραύλισμα, τα πράγματα ήταν πιο ευχάριστα. Μιλούσα κανονικότατα, απλά όταν έλεγα κάποιες λέξεις όλοι ψόφαγαν στα γέλια. Και μετά μου έδιναν λεφτά για να τις ξαναπώ. Ειδικά εκείνο το τραγούδι που πρέπει να το είχα πει πάνω από πεντακόσιες φορές, μπας και μαζέψω κάνα σοβαρό ποσό. Θυμάμαι μόνο το ρεφραίν : «Όχι θα κάτθω να σκάθω», ή η διαφήμιση εκείνης της σιχαμένης κόλλας : «Πωθ κολλάει!» Ο μικρός από την άλλη με το κεκέδισμα, κοκκίνιζε, προσπαθούσε, τσαντιζόταν που πάντα μαντεύαμε λάθος και τα παράταγε ή έβαζε τα κλάμματα. Ο γιατρός επέμενε. Αγνοήστε το και θα φύγει. Και είχε δίκιο.

Όπως τα βλέπω τώρα τα πράγματα, όλοι μας έχουμε αυτό το μικρό «τραύλισμα». Αυτό το μικρό κουσούρι. Μόνο που στην πορεία επέλεξα να μην το αγνοήσω. Αντιθέτως το αγάπησα και το θεωρώ ευχάριστο κομμάτι των γύρω μου και του εαυτού μου.

Αρκεί ρε φιλενάδα να μην με ξαναβάλεις να βγάλω τα παπούτσια μου όταν ξανάρθω σπίτι σου. Για το δικό σου καλό δηλαδή…