COMMON PEOPLE

«I want to live like common people,

I want to do whatever common people do»

Δεν ξέρω τα όνειρα των υπολοίπων ανθρώπων γύρω μου, τις φιλοδοξίες, τους στόχους τους. Όμως όλο και πιο πολύ νοιώθω ότι αρχίζουμε και συγκλίνουμε. Σε μια πόλη σαν την δική μου, δεν τολμάς να σηκώσεις το κεφάλι να κοιτάξεις πιο ψηλά. Το γνωρίζεις πια ότι η ζωή δεν είναι ένα fame story και δεν σε ενδιαφέρει άλλωστε. Οι πιο απλοί άνθρωποι που περιστοιχίζουν την δική μου ζωή είναι πολύ περήφανοι για να ζητήσουν και να κυνηγήσουν το οτιδήποτε. Προτιμούν να μείνουν αφανείς για πάντα, αλλά με την πεποίθηση ότι αν αξίζεις αρκετά θα σου δοθεί.

Και φτάνει η στιγμή που χάνουν ακόμη και αυτά τα λίγα. Η στιγμή που όλοι γύρω μου παύουν να είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Κατεβαίνουν καθημερινά δέκα δέκα τα σκαλιά, αρχίζουν απελπισμένα να ζητούν, να οφείλουν, να κυνηγούν. Θυσιάζουν την ακεραιότητά τους με μοναδικό όνειρο να ξαναγίνουν απλοί καθημερινοί άνθρωποι. Πράγματα δεδομένα ως τώρα, γίνονται ακατόρθωτα. Όλοι γύρω μου έχουν αλλάξει.

Γνωρίζω ανθρώπους και την επόμενη στιγμή μαθαίνω ότι βρίσκονται στην φυλακή για κλοπές. Άνθρωποι που παλιότερα δούλευαν, ήταν αξιοπρεπείς, είχαν οικογένεια. Άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά για πάνω από δέκα μήνες με τρία παιδιά και καμμία πίστωση πια από τα μαγαζιά της γειτονιάς. Και σκέφτομαι πόσο μακριά και πόσο κοντά είμαστε όλοι σε όλα αυτά. Δεν γίνονται σε άλλο πλανήτη, γίνονται ακριβώς δίπλα μας, δίπλα στα αστραφτερά αυτοκίνητά μας, δίπλα στις καινούργιες μας πολυκατοικίες. Και αρνούμαστε να τα δούμε μέχρι να ‘ρθει η στιγμή που θα χρειαστεί όλοι μας να παλέψουμε για να γίνουμε απλοί καθημερινοί άνθρωποι.

Είστε ίσως πολύ μακριά από όλα αυτά και προφανώς να μην χρειαστεί ποτέ να τα αντιμετωπίσετε. Σκεφτείτε όμως ότι και η παραμικρή στιγμή της ημέρας σας, ακόμη και η πιο μικρή σας απόλαυση, είναι ένα άπιαστο όνειρο για το μεγαλύτερο μέρος του απλού κόσμου. Του κόσμου που ζει μακριά από υπολογιστές, μπλογκ και ακαδημαικές συζητήσεις. Μακριά από ανθρώπινα δικαιώματα και ατέλειωτους σχεδιασμούς για την ιδανική κοινωνία, έξω όμως από την πραγματική. Ίσως αυτοί οι στίχοι ενός από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια να σας βοηθήσουν να καταλάβετε πόσο μακριά είστε από όλα αυτά :

I said pretend you’ve got no money,

she just laughed and said, “Oh you’re so funny.”

I said “yeah? Well I can’t see anyone else smiling in here.

Are you sure you want to live like common people,

you want to see whatever common people see,

you want to sleep with common people,

you want to sleep with common people, like me.”

But she didn’t understand, she just smiled and held my hand.

Rent a flat above a shop, cut your hair and get a job.

Smoke some fags and play some pool,

pretend you never went to school.

But still you’ll never get it right,

cos when you’re laid in bed at night,

watching roaches climb the wall,

if you call your Dad he could stop it all.