ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ
Δημοσιεύθηκε από x-psilikatzoy στο Ιανουάριος 19, 2006
(ασυμβατότητες)
Σαν άνθρωποι, έχουμε κάποιες απόψεις και ιδεολογίες με τις οποίες ενίοτε συγκλίνουμε. Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων από την άλλη, που προωθούν αυτές τις ιδεολογίες και τις υποστηρίζουν. Μεταξύ όμως της ιδεολογικής σύγκλισης και της προώθησης μιας ιδεολογίας υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα. Ένα χάσμα που πολλοί παραβλέπουν και που διακρίνω έντονα εδώ και πολλά χρόνια. Ένας άνθρωπος ο οποίος ιδεολογικά τείνει προς τον Κομμουνισμό για παράδειγμα, έχει τεράστια διαφορά από έναν άνθρωπο που είναι ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος. Ο πρώτος, δεν είναι σε τίποτε δεσμευμένος και έχει την ευχέρεια να διαφωνήσει ως προς τα κακώς κείμενα του Κομμουνισμού. Ο δεύτερος, ακόμα κι αν πει τις ιδέες του, ακόμα κι αν διαφωνήσει, είναι πάντα εντός κάποιων ορίων που δεν του επιτρέπουν να αποκλίνει όσο ίσως πραγματικά θα ήθελε. Δεν του επιτρέπουν να εξελιχθεί.
Αυτό είναι ανελευθερία δεν είναι ιδεολογία. Όσο κι αν σέβομαι ανθρώπους που παλεύουν για την ιδεολογία τους, που είναι ενεργοί και θυσιάζουν ακόμη και την ζωή τους για τα πιστεύω τους, νομίζω ότι έχουν χάσει την αντικειμενικότητά τους. Ένα πράγμα που με εκνευρίζει απίστευτα, είναι η επιλεκτική μνήμη και η εμμονή σε πράγματα που δεν έχουν καμμία βάση στην εποχή μας. Όπως και η αναφορά γεγονότων (επαναλαμβάνω, γεγονότων) με διαστρεβλωμένα στοιχεία. Το αν ο Χίτλερ έκανε περισσότερο κακό από τον Στάλιν, δεν θα ΄πρεπε καν να είναι αντικείμενο συζήτησης. Είναι άτοπο και απάνθρωπο να μετράμε χαμένες ψυχές για να αποφανθούμε αν η ιδεολογία μας στέκει περισσότερο από του παραδίπλα.
Πολλές φορές έχω κατηγορηθεί για δειλία επειδή προτιμώ να είμαι κάτι ενδιάμεσο κρίνοντας τα κακώς κείμενα όλων. Το να αποδεχθώ πλήρως την πολιτική ενός κόμματος ή μιας ιδεολογίας αν θέλετε, δεν το θεωρώ γενναίο. Το θεωρώ αδύνατο. Αυτό, γιατί οι ιδεολογίες που υπάρχουν δεν εξελίσσονται. Είναι συγκεκριμένες για πολλά χρόνια, αρνούνται να παραδεχτούν το οποιοδήποτε μειονέκτημα, αρνούνται να συμβαδίσουν με την εποχή μου και αντιπροσωπεύονται από αστείους ανθρώπους. Ίσως σε μια δεδομένη στιγμή να παραταχθώ με κάποια ιδεολογία, αλλά είναι αδύνατο για έναν λογικό άνθρωπο να πιστεύει τα ίδια πράγματα για όλη του την ζωή, ειδικά όταν αυτή τρέχει σε ρυθμούς πιο γρήγορους από εμάς. Είναι φοβερά άτοπο.
Ίσως όλα αυτά, να είναι παιδικά. Ίσως ο Απόστολος Γλέτσος και η δεσποινίδα Ράπτη, να το ΄χουν φιλοσοφήσει καλύτερα από εμένα. Τουλάχιστον όμως εγώ δεν καλούμαι να υπερασπιστώ τον Στάλιν, την Αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ, τον Χριστόδουλο, τον Μπους. Δεν έχω συνεργάτες την Παπαρήγα, τον Καρατζαφέρη, τους Μητσοτακέους. Δεν συμβουλεύομαι κανέναν για να πω την γνώμη μου, δεν τρέμω μήπως γράψω κάτι που δεν πρέπει, μήπως φορέσω κάτι που αντιτίθεται στην ιδεολογία μου, μήπως τα όρια της ιδεολογίας μου στενέψουν τόσο που δεν θα με χωράνε.
Για το μόνο που τρέμω, είναι μονάχα η στιγμή που θα ψηφίσω. Για τότε που δεν θα υπάρχει κανείς να μου μοιάζει, κανείς να ξέρει ποιά είμαι και κανείς να θέλει στ΄αλήθεια να δει εμένα και όχι τον σταυρό μου στο ψηφοδέλτιο.
Δημοσιεύθηκε στο POLITICS | 18 σχόλια »





