ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ

Η στιγμή που μετακόμισα από το πατρικό μου για το πρώτο μου σπίτι, ήταν μαγική. Υπέροχο συναίσθημα. Έγινε ύπουλα μετά από τον γάμο μου. Οι γονείς μου με τίποτε δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι θα έφευγα χωρίς να κάνω τον «καλό» τον γάμο. Τους κάθισα στο σαλόνι και είπα να τους το φέρω γλυκά. Η μάνα μου θα ήταν εύκολη, αλλά ο πατέρας μου θα ήταν ανένδοτος. Θα το έφτανα στα άκρα «κύριοι, είμαι μεγάλη γυναίκα πια και άλλωστε πολύ γρήγορα θα τον κάνουμε τον γάμο». Αν δεν συμφωνούσαν, θα έβαζα σε λειτουργία τα μεγάλα όπλα. Θα πάταγα τα κλάμματα, μετά θα με αγκαλιάζανε και μετά θα πέρναγε το δικό μου. Πανεύκολο.

Τα πράγματα έγιναν λιγάκι διαφορετικά. Τους έκατσα στο σαλόνι, τους έκανα έναν μεγάαααλο πρόλογο μέχρι να πάρω θάρρος να πετάξω την κουρμούτσα και τους την έριξα κανονικά. Οι αντιδράσεις απίστευτες .

Ο πατέρας μου : «Μπράβο παιδιά μου. Να είστε αγαπημένοι και ευτυχισμένοι και εμείς θα βοηθήσουμε όπως μπορούμε».

Η μητέρα μου : «Ιγναντάκι μου, το παιδί μας φεύγει!» Και ταβλιάστηκε. Και μετά συνήρθε. Και ξαναταβλιάστηκε. Η μάνα μου, ταβλιάζεται συχνά όποτε συμβεί κάτι πολύ μεγάλο. Όπως με τον μεγάλο σεισμό. Με το που ένοιωσε το πρώτο τράνταγμα, φώναξε «Ιγνάτιεεεεε, βγάλε το τηγάνι απ΄την φωτιά και βγάλε έξω τα παιδιά, εγώ λιποθυμάωωωω» και ταβλιάστηκε. Α, ναι, μας προειδοποιεί κιόλας. Συνήθως δεν συνέρχεται αμέσως αλλά το στάνταρ είναι ότι θα ξαναταβλιαστεί αμέσως μετά.

Τέλος πάντων, εκείνη τη μέρα και όσο η μάνα μου ήταν λιπόθυμη, μου είπε ο πατέρας μου «άστον τον μουρλιάπα (οικογενειακός μας χαρακτηρισμός), θα τον αναλάβω εγώ. Εσείς πηγαίντε να βρείτε σπίτι και βάλτε μου κι ένα ντιβάνι εύκαιρο γιατί δεν θα την αντέξω μέχρι τα γεράματα». Ότι θα είχα τέτοια υποστήριξη από τον πατέρα μου ήταν κάτι που δεν το περίμενα. Βέβαια μετά από χρόνια ξεκαθάρισε στον άντρα μου ότι δεν δέχεται επιστροφές οπότε το παζλ συμπληρώθηκε πλήρως. Με ξεφορτώθηκε κανονικότατα.

Οι πρώτες μέρες ήταν ένας φοβερός πανικός. Τρεις καραβιές προίκες μου έστειλε η πεθερά μου και δυό η μάνα μου. Ο γαμπρός είχε πιο μεγάλη προίκα από τη νύφη αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Είχαν βάλει οι αθεόφοβες μέσα στις βαλίτσες ρύζια και κουφέτα. Πατινάζ κάναμε στο σπίτι για βδομάδες. Άσε που δεν είχαμε πού να τα στρώσουμε. Τα έπιπλά μας ήταν ένα γραφείο, ένας καναπές και ένα στρώμα στο πάτωμα. Πού να το στρώσεις το κοφτό και το σεμεδάκι. Για τραπεζάκια χρησιμοποιούσαμε χαρτόκουτα που τα γεμίζαμε με εφημερίδες για να μην βουλιάζουν οι καφέδες. Έρχονταν οι γνωστοί και άρχιζαν τα παράπονα «καλά ρε παιδιά, γιατί δεν παίρνετε ένα σαλονάκι για να καθόμαστε;» Τί να απαντήσεις…

Με τον καιρό το ψιλογεμίσαμε. Πήραμε και καρέκλες για να κάθονται οι παραπονιάρηδες, πήραμε και τραπεζάκια. Μας ήρθε και η κρεβατάρα, βάλαμε το στρώμα, ήρθε και το δεύτερο σετ της προίκας από την πεθερά μου. Είχε ράψει σε όλες τις πετσέτες δαντέλες και κοφτά και είχε κεντήσει πάνω με κόκκινη κλωστή «θρύλε θεέ μου ολυμπιακέ μου». Εγώ, την ψιλιάστηκα από πριν για τις πετσέτες.

Με πήρε ένα πρωί στο άσχετο και με ρώτησε :

-Το «θεέ μου», πώς γράφεται;

-Όπως τ΄ακούς…

-Δηλαδή δύο έψιλον…δεν πάει. Να το γράψω με έψιλον γιώτα;

Βασικά, αν ήμουν καμμιά κακιά νύφη, θα την άφηνα να την κάνει την μαλακία και να γράψει «θρύλε θείε μου ολυμπιακέ μου», αλλά κρατήθηκα.

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Προσπαθώντας να προσδιορίσω τον εαυτό μου, έπεσα σε πολλές παγίδες. Τον εαυτό του ο καθένας μας τον βλέπει από χίλιες διαφορετικές γωνιές. Ωστόσο υπάρχουν κάποιοι κωλοσούρτες εκτός από τον καθρέφτη, που ακόμα κι αν δεν έχεις ιδέα για το ποιός είσαι μαθαίνεις αρκετά.

Το πρώτο hint έρχεται από τους διαιτολόγους : Είμαστε ότι τρώμε. Βάσει αυτής της φιλοσοφικής προσέγγισης, τις τελευταίες μέρες πρέπει να είμαι κάτι ανάμεσα σε μακαρόνια με τυρί, γιουβαρλάκια, κέικ κεράσι και τρία πιτόγυρα χωρίς κρεμμύδι. Μην είστε τόσο επιφανειακοί. Η προσέγγιση αυτή είναι καθαρά φιλοσοφική. Αρκεί να την αποκωδικοποιήσεις σωστά. Πάρτε λοιπόν τα στοιχεία του κάθε γεύματος και προσαρμόστε τα στον εαυτό σας. Εγώ για παράδειγμα, έχω την κορμοστασιά και την ευλυγισία ενός μακαρονιού, την ικανότητα να βουτάω άτσαλα στην ζωή αλλά να επιπλέω όπως ένα γιουβαρλάκι, την έφεση να ενδίδω σε αμαρτίες όπως ένα κέικ και την ιδιότητα της ποικιλίας των συστατικών όπως ενός παραγεμισμένου σουβλακίου που όμως αν το φας επί τρία, πας στο νοσοκομείο με τυμπανισμό. Definitely me!

Το δεύτερο hint έρχεται από τους γιατρούς : Είμαστε οι ορμόνες μας. Αυτή η προσέγγιση, είναι πιο σαφής. Αν πάσχεις από κατάθλιψη, έχεις χαμηλά ποσοστά σεροτονίνης. Αν έχεις καραφλίτσα, έχεις πολλά ανδρογόνα, αν δεν έχεις προλακτίνη δεν κατεβάζεις γάλα. Έτσι μετά από ένα γρήγορο τεστάκι στον εαυτό μου έβγαλα αρκετά συμπεράσματα. Έχοντας μια ελαφριά υπερλειτουργία του θυροειδή, σε μένα όλα κινούνται γρήγορα αφού επηρρεάζει όλες τις ορμόνες μου. Μου άρεσε πολύ αυτή η ανάλυση. Μιλάω γρήγορα, γράφω γρήγορα, τρώω πολύ πολύ γρήγορα και το καλυτερότερο σκέφτομαι γρήγορα. Οι γιατροί είναι γαμάτοι. Definitely me!

Κανονικά ένα γρήγορο μυαλό έπρεπε να μου φτάνει, αλλά μαζί με τ΄άλλα τα γρήγορα στον οργανισμό μου, έχω και μια υπερδραστήρια περιέργεια. Το συνεχίζω λοιπόν.

Το τρίτο hint της αυτογνωσίας, έρχεται από τον περίγυρο : Δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιός είσαι. Η φιλοσοφική αυτή προσέγγιση έχει μία βάση σύμφωνα με το λαικό ρητό «αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε». Οι φυσικοί και οι επιστήμονες όμως, το φτύνουν κανονικά : «τα ομώνυμα απωθούνται-τα ετερώνυμα έλκονται». Εδώ αυτοσχεδιάζεις. Αν οι φίλοι σου είναι γαμάτοι διαλέγεις την λαική ρήση, αν είναι ρεμάλια κάνεις τον επιστήμονα και επιλέγεις την άποψη των φυσικών. Εγώ, διάλεξα τους φυσικούς. Definitely me!

Το τέταρτο και τελευταίο (αλλά πιο σημαντικό) hint του δύσκολου δρόμου της αυτογνωσίας είναι τα παιδικά μας χρόνια. Τί σόι πιτσιρίκι ήσουν; Τί σόι παιδικά τραύματα έχεις; Αυτό, το πήρα κυριολεκτικά και όχι φιλοσοφικά. Η πολλή φιλοσοφία, να ξέρετε βλάφτει. Ως προς την πρώτη ερώτηση ήμουν ένα πιτσιρίκι με μία μόνο εμμονή. Να δαγκώνω ανθρώπους. Νόμιζα ότι ήμουν δρακουλάκι και δεν με πλησίαζε πιτσιρίκι στα πέντε μέτρα, ενώ οριοθετούσα τον περίγυρό μου με σημάδια - «ρολογάκια». Από παιδικά τραύματα, έχω ένα σημάδι στο αριστερό γόνατο από ταρζανιές, έχω μια ουλή στο κεφάλι από κουτουλιά και ένα κάταγμα στο μικρό δαχτυλάκι του αριστερού χεριού από μπάσκετ. Τρία παιδικά τραύματα και μία εμμονή. Not bad at all. Άρα, δαγκώνω την ζωή απ΄το λαιμό και σε όλα τα εγχειρήματά μου έχω τρείς αποτυγχημένες προσπάθειες. Στην τέταρτη σκίζω. Definitely me!

Συνοψίζοντας και για να βελτιώσω κι άλλο τον εαυτό μου, σκέφτομαι σήμερα να φάω γαύρο τηγανητό, να στείλω λουλούδια στον ενδοκρινολόγο μου, να γίνω κολλητάρι με τον Κούγια και να θυμάμαι ότι θα φάω τα μούτρα μου για άλλα δύο εγχειρήματα.

Definitely me!