ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

Δεν ξέρω τα χαρακτηριστικά μιας μεταβατικής εποχής. Το επάγγελμά μου όμως και η συνεχώς φθίνουσα οικονομική πορεία των γύρω μου, μου δίνει κάποια δείγματα. Δεν ξέρω αν αυτά τα δείγματα είναι ικανά να κάνουν την διαφορά αλλά θεώρησα σκόπιμο να τα παραθέσω. Όχι, δεν θα είναι ένα κείμενο πολιτικής ανάλυσης ή μια αναφορά σε πρότερα παρόμοια ιστορικά δεδομένα. Θα είναι μονάχα αυτό που βλέπω και καταστάσεις παράξενες για μένα τουλάχιστον, αλλά καθοριστικές.

Είχα μια επαφή με μεσίτες. Από αυτούς που σε όλες τις αγγελίες θα δείτε να τους αναφέρουν ως «αποκλείονται μεσίτες». Ως αντιδραστικό στοιχείο και αντίθετη με κάθε είδους προκατάληψη, θεώρησα σωστό να κάνω μια επαφή και να κρίνω από μόνη μου. Άλλωστε μια επαγγελματική δουλειά πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένους ανθρώπους και δεν έχω καμμιά αντίρρηση να πληρωθούν γι΄αυτό. Προφανώς σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους συμπολίτες μου που θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα μόνοι τους και ότι οι επαγγελματίες είναι κλέφτες, λωποδύτες και αεριτζήδες. Και είχαν άδικο.

Η συζήτηση πήγε γύρω από τα μεσιτικά γραφεία και την επέκτασή τους στην πώληση επιχειρήσεων. Με ενημέρωσαν ότι πλέον όλοι οι μεσίτες έχουν στραφεί προς τις μικρές επιχειρήσεις του κλάδου μου. Σε αυτό συντελεί η οικονομική μας κατάρρευση και το ευπώλητο μιας πλέον πολύ φτηνής επιχείρησης από χρέη που έχουν συσσωρευτεί λόγω της εχθρικής προς εμάς πολιτικής τακτικής. Καθώς και την «τάση» που επικρατεί τον τελευταίο χρόνο να αγοράζουν αυτά τα μαγαζιά μόνο μετανάστες. Έχουν αποκλειστικούς πελάτες μόνο «ξένους» και με πληροφόρησαν ότι σε λίγα χρόνια θα γίνουμε «Αγγλία». Οι Έλληνες θα απασχολούνται σε «κανονικές» δουλειές και οι μετανάστες σε χειρονακτικές ή τέλος πάντων, σε εργασίες που θεωρούμε απαξιωτικές ή κοπιαστικές.

Αυτή η εποχή όπως με πληροφόρησαν, είναι η εποχή των μεσιτικών γραφείων. Αν κρίνω από την ευρύτερη περιοχή του δικού μου καταστήματος, αυτό έχει ήδη γίνει σε τρία μαγαζιά σαν το δικό μου. Έρχονταν στην αρχή πελάτες που έμεναν δέκα στενά πιο πάνω, μόνο και μόνο για να μην ψωνίσουν από τους «κωλοΑλβανούς». Ήταν εξαγριωμένοι. Μου μετέφεραν ό,τι ρατσιστική μαλακία μπορείτε να φανταστείτε και μεγάλο μίσος γιατί ο προηγούμενος ιδιοκτήτης είχε πουλήσει το μαγαζί του για πενταροδεκάρες. Αλλά κανείς τους δεν θα ενδιαφερόταν φυσικά να το αγοράσει για κείνον ή το παιδί του. Τα πράγματα στην πορεία εξομαλύνθηκαν. Αναγνώρισαν πια οι πελάτες την θέση των μεταναστών στην κοινωνία μας. Οι Πακιστανοί και οι Αλβανοί συνάδελφοι είναι μια χαρά άνθρωποι όπως διαπίστωσαν οι πελάτες στην πορεία : «αφού την 28η Οκτωβρίου, έβαλαν ελληνικές σημαίες και πανηγύρισαν για την Παπαρίζου στην Eurovision». Ναι, ας έκαναν και αλλιώς οι άνθρωποι.

Που λέτε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτή είναι μια άκρως μεταβατική εποχή. Επιτέλους κάναμε λίγο χώρο για τους μετανάστες μας και τους τοποθετήσαμε ακριβώς στην θέση που τους αρμόζει, αποδεχόμενοι την άθλια αλλά χρήσιμη πλέον ύπαρξή τους. Μόνο που για να γίνουμε εντελώς «Αγγλία», οι «ξένοι» είναι υποχρεωμένοι καθημερινά να αποδεικνύουν ότι κουράζονται περισσότερο από εμάς και χαίρονται περισσότερο από εμάς στις χαρές μας.

Έτσι, από ΄δω και στο εξής δεν θα μας απασχολεί η εχθρική κυβερνητική πολιτική προς τα μικρομάγαζα και επιτέλους είμαστε ελεύθεροι να γίνουμε όλοι διανοούμενοι.