FAKELOFOBIA

Οι μαστρωποί πηγαίνουν και έρχονται στην ζωή μου. Απαιτούν από εμένα πράγματα δύσκολα, επίπονα και ακατόρθωτα. Παίρνουν περίεργες ονομασίες και κρύβουν αυτά που ζητούν πίσω από ακρωνύμια, πίσω από δύσκολες λέξεις και σε αντάλλαγμα ζητούν την ψυχή μου. Πρέπει να είσαι λίγο νομικός, λίγο επαναστάτης, λίγο λιγότερο άνθρωπος για να ανταπεξέλθεις αλλά σπάνια τα καταφέρνεις. Και αυτοί οι μαστρωποί δεν σταματούν να πολλαπλασιάζονται.

Άλλοι μου ζητούν την ψήφο μου, άλλοι την σιωπηρή συναίνεσή μου, άλλοι να με εντάξουν στην «πολιτισμένη» κοινωνία μας που απαιτεί να έχεις θέρμανση, ηλεκτρικό, νερό, ασφάλεια και όλα αυτά που χρειάζονται για να θεωρείσαι μέλος της. Είναι τόσα πολλά πια. Τόσα πολλά που πλέον πάσχω από μια ψυχολογική ασθένεια που πρόσφατα της έδωσα και όνομα : «φακελλοφοβία». Είναι αυτή η περίεργη κατάσταση κατά την οποία δεν υπάρχει καμμία περίπτωση στον κόσμο να ξανανοίξω φάκελλο με λογαριασμό. Καμμία όμως.

Οι ψυχολόγοι συνιστούν, όταν φοβάσαι κάτι πάρα πολύ να το αντιμετωπίσεις για να το ξεπεράσεις. Η δική μου όμως ασθένεια, δεν προέρχεται από απλό φόβο για κάτι που ίσως συμβεί στο μέλλον (π.χ. πνιγμός ή πυρκαγιά), αλλά για ένα τέρας με το οποίο συμβίωνα σχεδόν σε όλη μου τη ζωή και πλέον αρνούμαι να το ξαναδώ. Ίσως να υπάρχουν ειδικά χάπια με τα οποία όλο χαρά, θα παίρνεις τον φάκελλο, θα τον σκίζεις με τα δόντια, θα ξετυλίγεις το χαρτί και θα ψοφάς στα γέλια. Βέβαια, την τελευταία φορά που άνοιξα φάκελλο γέλασα με την ψυχή μου, αλλά είναι μερικοί από δαύτους που μια χαρά γελάω και χωρίς να τους ακουμπήσω, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να τους ανοίξω. Έτσι, η χαρά μου κρατάει πιο πολύ.

Σήμερα είναι η τέταρτη μέρα που δεν έχω ανοίξει φάκελλο. Τους έχω κρύψει πίσω από την συρταροθήκη μόνο και μόνο για να μην γελάω πολύ. Τέσσερις μέρες αποχή.

Είμαι η Κωσταντίνα και είμαι καλά.