FAR FROM REALITY

Οι μέρες αυτές κυλούν πολύ ήσυχα. Τόσο, που νομίζεις ότι η καταστροφή βρίσκεται λίγα μέτρα πιο πέρα και θα σκάσει όπου να ΄ναι. Αλλά δεν σε νοιάζει. Προς το παρόν. Το μωρό μου έχει άδεια, πράγμα που σημαίνει ότι ζούμε λιγάκι πιο ανθρώπινα. Ξενυχτάμε, μαγειρεύουμε, κοιμόμαστε και μάλιστα τα περισσότερα τα κάνουμε μαζί. Πράγμα που ως τώρα ήταν αρκετά σπάνιο.

Τα βράδια μας, είναι οι πιο όμορφες ώρες. Μου έκανε έκπληξη πριν τις γιορτές και στόλισε το πελώριο δέντρο που είχαμε κλείσει για χρόνια στο πατάρι. Το γέμισε χιλιάδες λευκά λαμπάκια και κόκκινα μικρά φιογκάκια. Δεν το ΄χω σβήσει εδώ και δύο βδομάδες. Έβαλε τον υπολογιστή του και το macaki πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, έστρωσε το χαλί και γέμισε το πάτωμα μαξιλάρες.

Κάθε βράδι καθόμαστε στις μαξιλάρες και γεμίζουμε το τραπεζάκι φαγητά και ότι χαζομάρες βρούμε και ξενυχτάμε όσο μας πάρει. Το μόνο πρόβλημα είναι, ποιός θα σηκωθεί να ξαναγεμίσει τα πιάτα. Συνήθως σηκώνομαι εγώ. Πεινάω πιο συχνά μάλλον. Το κρασί το κόψαμε. Στα τρία λεπτά γινόμαστε κοτόπουλα απ΄την νύστα. Το φραπεδάκι είναι ότι πρέπει.

Άρχισα ξαφνικά και αναρρωτιέμαι για πράγματα που είχα πολύ καιρό να προβληματιστώ. Τί φαγητό θα μαγειρέψω, τί πολεμοφόδια θα χρειαστούμε για την σημερινή βραδιά, πόσες αγκαλιές θα προλάβω να μαζέψω και αν θα μου φτάσουν για όλο τον χρόνο. Για όταν ξεστολιστεί το δέντρο, για όταν θα λέμε δυό λέξεις όλες κι όλες, για όταν όλο αυτό το όνειρο τελειώσει και θα μείνω πάλι με ένα άδειο σπίτι.

Άδειο από λαμπάκια, φιογκάκια, ζέστη και το φιλαράκι μου θα γίνει πάλι ένας άλλος άνθρωπος. Ένας ταλαιπωρημένος, αγχωμένος και κουρασμένος άνθρωπος. Όπως κι εγώ.