ΜΙΑ ΕΥΧΗ

Καμμιά φορά, παρακαλάω για μερικές στιγμές δικές μου. Μόνο δικές μου όμως. Το να σηκωθώ και να εξυπηρετήσω ακόμη και τον πιο ευγενικό άνθρωπο, είναι μερικές φορές πολύ δύσκολο. Όχι σωματικά. Η ψυχή μου είναι πια κουρασμένη. Και όταν η ψυχή κουράζεται, το σώμα δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα.

Την μουσική πια δεν την αντέχω. Το ίδιο και την τηλεόραση. Θέλω απέραντη ησυχία και χρόνο να σκεφτώ, να γράψω, να θυμηθώ, να αποφασίσω. Πρέπει να βρω δύναμη να μπω κι εγώ στο εορταστικό κλίμα. Να ανάψω τα λαμπάκια της καρδιάς μου και να βάλω πολύχρωμες γιρλάντες στην ψυχή μου. Πρέπει να στολιστώ καλά γι΄αυτές τις γιορτές. Αντίθετα απ΄τα προηγούμενα χρόνια που το φως έβγαινε μόνο του και δεν χρειαζόμουν στολίδια, τώρα πια χρειάζομαι αμέτρητα από δαύτα.

Θα ήθελα οι γιορτές να εξαρτώνται από εμάς. Από την διάθεσή μας. Όχι από το ημερολόγιο. Θα ήθελα να αποφασίζω μόνη μου πότε θέλω να είναι Χριστούγεννα, πότε θα προυπαντήσω τον νέο χρόνο. Θα ήθελα γενικώς να ορίζω τον χρόνο, να τον παρατείνω όταν είμαι ευτυχισμένη και να τον περιορίζω σε ένα τόσο δα δευτερολεπτάκι σε δύσκολες στιγμές. Αλλά έχω καταφέρει το αντίθετο.

Για όσους από εσάς αυτή είναι μια ευτυχισμένη εποχή, εύχομαι να κρατήσει για όσο επιθυμείτε. Εγώ με ξέρετε πια τί τρελλή είμαι, γρήγορα πάλι θα είμαι καλά. Απλά ελπίζω να κρατήσει λιγάκι παραπάνω.

Καλά Χριστούγεννα.