ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ

Στα blogs.gr έχει γίνει της τρελλής με τον Χριστιανισμό και τα θαύματα. Και να κάτσεις να τα εξηγήσεις, θα υπάρχει πάντα η αντίθετη άποψη που απλά «πιστεύει», πέρα από λογικά επιχειρήματα. Καμμία αντίρρηση.

Πριν αρκετά χρόνια, προτού βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα για τον Χριστιανισμό, ήθελα να βρω κάτι που να με κάνει να πιστέψω κι εγώ. Όλοι γύρω μου πίστευαν και αναρρωτιώμουν γιατί όχι εγώ. Ήταν άδικο. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμη, αλλά τώρα με βεβαιότητα μπορώ να πω, ότι υπάρχουν πράγματα που το δικό μου μυαλό αρνείται πεισματικά, πέρα από ρομαντικές και μαγικές θεωρήσεις, αν δεν μου δοθούν αποδείξεις.

Ψάχνοντας, βρήκα μερικά κατατοπιστικότατα στοιχεία από άλλους ερευνητές. Πάρτε για παράδειγμα το Άγιο Φως. Μέχρι τον ένατο αιώνα κανείς δεν είχε αναφερθεί στον Πανάγιο Τάφο και στο Άγιο Φως. Δεν τα είχαν εφεύρει ακόμα. Αφήστε για την ημερομηνία αφής του, που είναι παντελώς λάθος. Τον ανασταίνουμε κάθε χρόνο 13 μέρες νωρίτερα, αλλά παρόλα αυτά το Άγιο Φως, συναινεί. Να μιλήσουμε για το τίμιο ξύλο; Στον Γολγοθά οι σταυρώσεις ήταν χιλιάδες. Καταφέραμε δηλαδή και βρήκαμε τον τίμιο σταυρό που προφανώς έμεινε στην ίδια θέση για τριακόσια ολόκληρα χρόνια; Δεν είναι περίεργο; Και μάλιστα τον ξεχωρίσαμε από τους άλλους δύο που ήταν των λήστών. Μάλλον κάποιος μας δουλεύει άσχημα.

Ακόμα πιο αξιοπερίεργο, είναι το πότε αρχίζουν οι αναφορές για τον Χριστιανισμό. Όλος ο πρώτος αιώνας, που διδαχτήκαμε ότι άνθιζε ο Χριστιανισμός, δεν έχει ούτε μια τόση δα αναφορούλα για την πάρτη του. Τον δεύτερο αιώνα ξεκινάνε οι αναφορές. Μετά από αυτά και άλλα πολλά, γνωρίζω ότι τα βασικότερα πειστήρια του Χριστιανισμού είναι κατασκευασμένα. Μετά άρχισαν οι υστερίες με τις εικόνες, οι παππάδες, τα θαύματα.

Από την άλλη, έχεις την επιστήμη και σου εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Βρήκαν για παράδειγμα, ως μία πιθανή λύση για το Άγιο Φως, ότι αν χρησιμοποιήσεις διάλυμα του φωσφόρου στον διθειάνθρακα και εμποτίσεις ένα φιτίλι κεριού, αυτό σε λίγα λεπτά θα ανάψει. Κανείς όμως δεν το πήγε παραπέρα. Κανέναν δεν συμφέρει να απογυμνωθεί ένα τέτοιο πανηγύρι. Μεταξύ μας, ούτε κι εμένα. Δεν μου αρέσει να γκρεμίζω πράγματα που βοηθούν ανθρώπους να ξεπεράσουν όλα αυτά τα άσχημα, που βλέπω γύρω μου καθημερινά.

Προτιμώ να το βλέπω περισσότερο ως ανάγκη, ως ένα διέξοδο. Δείτε το λιγάκι διαφορετικά. Υποθέστε ότι σε λίγα χρόνια θα πεθάνετε και θα σας φάνε τα σκουλίκια χωρίς να έχετε καμμία εναλλακτική. Ότι μετά δεν θα υπάρχετε ούτε ως ύλη, ούτε ως πνεύμα, ούτε καν ως σκονίτσα πάνω στο μάρμαρο που θα σας πλακώσει. Μηδέν. Τίποτε. Μαύρο. Ναι, είναι πολύ σκληρό.

Βασικά, αν ήταν στο χέρι μου χιλιάδες χρόνια πριν, όταν τα πράγματα ήταν τρισχειρότερα για τον απλό κόσμο, η θρησκεία που θα επινοούσα θα ήταν εκατομμύρια φορές πιο εντυπωσιακή απ΄την σημερινή. Θα είχα βάλει πέντε παραδείσους, καμμία εντολή, καμμία κόλαση, γύρω στις πενήντα θεότητες και πολύ φαί για τον επάνω κόσμο. Ίσως, αν τα πράγματα ήταν κάπως έτσι, το κείμενο αυτό να μην υπήρχε στην εποχή μας και εγώ να ήμουν μια χαρούμενη και άδολη πιστή.

ODDISNEY

Ένας θείος μου όταν ήμουν πολύ μικρή, έκανε ένα σπουδαίο επάγγελμα. Είχε ένα τρίκυκλο και πουλούσε Μίκι Μάους και κόμικ στις γειτονιές. Είχε ένα μεγάφωνο και φώναζε κάθε πρωί «Μικι Μάους, Σπάιντερμαν, Τιραμόλας, Ντόναααααλντ». Σ΄αυτό το σπουδαίο μαγαζί, μπορούσες να κάνεις παζάρια ή ακόμη και να ανταλλάξεις παλιά κόμικ με καινούργια. Μάλλον, όχι και τόσο καινούργια, αλλά τέλος πάντων με κόμικ που δεν είχες ξαναδιαβάσει.

Ήμουν πάντα σε πλεονεκτικότερη θέση από τους υπόλοιπους πελάτες, καθ΄ότι θείος μου. Περίμενα να σχολάσει και πήγαινα στο τρίκυκλο, ανέβαινα στην καρότσα και χωμένη στα εκατοντάδες κόμικ κάτω απ΄τον μουσαμά, διάβαζα με τις ώρες κρυφά. Αυτό το «κρυφά» με έκανε να διαβάζω όλο και περισσότερο, σε σημείο να θυμάμαι λεπτομέρειες απίστευτες. Με έπαιρναν συνήθως χαμπάρι απ΄τα γέλια που ακούγονταν κάτω από τον μουσαμά. Όμως το «κρυφά» δεν ήταν από τον θείο μου. Εκείνος ποτέ δεν μου χαλούσε χατήρι. Το «κρυφά» ήταν από την γιαγιά μου. Της είχαν απαγορέψει ρητά οι γονείς μου απ΄την Γερμανία να διαβάζω Μίκι Μάους. Θεωρούσαν ότι οι αξίες που περνούσαν αυτά τα κόμικ ήταν απαράδεκτες. Η τεμπελιά του Ντόναλντ και η φιλαργυρία του Σκρουτζ, απογορευόταν να είναι μόνο αστεία. Απαραίτητα για τους γονείς μου, θα μου δίδασκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Γι΄αυτό και τα διάβαζα όλα μανιωδώς.

Οι πελάτες του θείου μου δεν ήταν μόνο πιτσιρίκια. Ή μάλλον, σπάνια ήταν πιτσιρίκια. Ήταν ως επί το πλείστον μεγάλοι. Και ήταν τελείως αστείο το θέαμα να μαλλώνουν δυό ενήλικες γιατί ήθελαν το ίδιο κόμικ. Ο κόσμος του Ντίσνευ δεν υπήρχε τότε στις τηλεοράσεις. Ήταν τυπωμένος σε πολύ κακής ποιότητας χαρτί, σωριασμένος σε μια καρότσα που τριγυρνούσε στην γειτονιά μου. Τώρα ο κόσμος αυτός έχει κυριαρχήσει παντού. Ταινίες, ειδικά καταστήματα, ολόκληρες πολιτείες με τις ιστορίες του. Πάντα όταν άκουγα την λέξη Ντίσνευ, μια γλυκιά ζέστη με πλημμύριζε. Όχι πια.

Τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει δραματικά. Το παιδί πλέον η Ντίσνευ, το αντιμετωπίζει τελείως διαφορετικά. Προσπαθεί ξαφνικά, να το εντάξει απότομα στον κόσμο των μεγάλων με φοβερά άκομψο τρόπο. Σε λίγο καιρό θα λανσαριστεί το πρώτο παιδικό κινητό τηλέφωνο Ντίσνευ. Το παιδί είναι ένα καταναλωτικό κοινό, που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει η αγοραστική αξία του από τον κόσμο των μεγάλων. Καιρός να το κάνει λοιπόν αγνοώντας ηλικίες, ψυχισμούς και κινδύνους. Ας επιβάλλει στους γονείς να εντάξουν τα παιδιά τους, γρηγορότερα στον κόσμο μας.

Κύριοι της Ντίσνευ όμως, δεν το σκεφτήκατε καλά. Δεν μπορείς να δίνεις μισά πράγματα στα πιτσιρίκια. Είναι πολύ έξυπνα και απαιτητικά πια. Πάντα μαζί με αυτά και πάντα προσπαθώντας να τα βάλετε επιτυχώς στον ενήλικο κόσμο, θα πρέπει να φτιάξετε και ένα γρήγορο αυτοκίνητο «Γρανάζης ο πύραυλος» και να εκδίδετε πιστωτικές κάρτες «Ντόναλντ». Θα μπορούσατε να φτιάξετε ολόκληρη σειρά μακιγιάζ και περιποίησης παιδικών ρυτίδων «Χιονάτη», καθώς και μεγεθυντή πέους «Πινόκιο». Απαραίτητο συμπλήρωμα, εσώρουχα «Κλάραμπελ» και δονητές «Όλιβ» σετάκι με λιπαντικά «Όλιβ όιλ». Α, και μην ξεχάσετε να βγάλετε ξυστό «Γκαστόνε» και παιδικό πορνοsite «O Χιούι, o Λιούι και o Ντιούι, σε παρτούζα με τη Νταίζη».