ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Πάντα το θεωρούσα ωραίο, αλλά τώρα νομίζω ότι με έχει καταγοητεύσει. Δώστε μου οποιαδήποτε θέση και άποψη, οποιοδήποτε θέμα, επιλέξτε σε ποιό στρατόπεδο θέλετε να είμαι και θα σας φτιάξω τα επιχειρήματα για να υποστηρίξω την θέση μου. Δεν είναι θέμα γνώσεων ή ευφυίας, είναι απλά θέμα εποχής (λόγω πληροφόρησης) και μπορεί να το κάνει ο καθένας μας. Περίπου κάπως έτσι δουλεύουν και οι ομάδες debate. Έχουμε και εθνική ομάδα debate. Λαμπρά πιτσιρίκια απ΄ότι έμαθα. Φανταστείτε λοιπόν, να είμασταν αναγκασμένοι να το κάνουμε για το κάθε τι που υποστηρίζουμε.

Φανταστείτε να μας υποχρέωνε κάποιος, για να αποφασίσουμε κάποια πράγματα στην ζωή μας, να έπρεπε να φτιάξουμε ολόκληρη επιχειρηματολογία εναντίον στην άποψή μας. Μόνοι μας όμως, όχι έτοιμες επιχειρηματολογίες άλλων. Ή ακόμη να υπήρχε τέτοιο μάθημα στο σχολείο. Θα έπαιζα την ιστορία στα δάχτυλα. Τώρα δεν με παίζει εκείνη. Ο δικηγόρος του διαβόλου λαμβάνει πια τεράστια θέση στο κεφάλι μου. Θέλω διαρκώς να παίζω αυτό το παιχνίδι και μου αρέσει υπερβολικά. Όταν δηλαδή δεν είμαι σίγουρη για κάποια πράγματα, πριν αποφασίσω, γίνομαι η σπασαρχίδω του εαυτού μου.

Το ΄κανα πρόσφατα με τον Μπους. Μόνο μπουνίδια που δεν μου έριξα. Εντάξει, παίζει ρόλο και η συναισθηματική φόρτιση, αλλά δεν πρέπει καθόλου να την εμπλέκουμε. Προσπαθούσα να ξεχάσω την φωτογραφία του και όλα πήγαν ρολόι. Αποτέλεσμα : Τον σιχαίνομαι τον Μπους (με τέτοια φάτσα πού πάει ο μαλάκας). Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν, πήρα τον εαυτό μου, τον άδειασα από απόψεις και τον ξανααποφάσισα απ΄την αρχή.

Για παράδειγμα, τώρα πια είμαι κατασίγουρα και με αρχιδάτα επιχειρήματα υπέρ των πλυντηρίων πιάτων, κατά της φριτέζας, υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης, κατά όλων των γεύσεων παγωτού εκτός σοκολάτας, κατά των ταινιών φρίκης, υπέρ των wonderbra, κατά του φεμινισμού, υπέρ της άσπρης γούνινης παντόφλας με ροζ αφτιά, κατά της θανατικής ποινής, υπέρ της χάρτινης λίμας και κατά του χαρτιού υγείας με κυψέλες. Τελεία και παύλα. Και πάντα με επιχειρήματα.

ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ

-Γειά σου Κωσταντίνα.

-Γειά σου Νικολή.

-Πού είναι οι σοκοφρέτες;

-Έλα ρε Νικόλα, αφού ξέρεις.

-Μα δεν έχει στο ράφι. Ωχ, το κουτί έχει μόνο μία.

-Άστην κάτω,η τελευταία είναι δική μου.

-Μα θα σε πληρώσω.

-Είπα, είναι η τελευταία και είναι δική μου!

-θέλεις όλο το ευρώ;

-Όχι, θέλω τη σοκοφρέτα μου.

-Θα το πω στην μαμά μου.

-Πες το. Η σοκοφρέτα είναι δικιά μου και την κάνω ότι θέλω.

Την βούτηξε και έτρεξε γρήγορα έξω γελώντας. Άλλωστε, θα του τη χάριζα, απλά είχα κέφια. Σήμερα ήρθε με την μαμά του. Της έκλεισα το μάτι και άρχισα το δούλεμα.

-Νίκο έφερες μαζί σου πιτζάμες;

-Όχι (γέλια).

-Καλά θα πάει να σου φέρει η μητέρα σου. Στην φυλακή ξέρεις, δεν σου δίνουν πιτζάμες.

-Φυλακή; (του κόπηκαν αμέσως τα γέλια)

-Ναι, η κάμερα σε κατέγραψε να κλέβεις μια σοκοφρέτα.

-Αφού δεν μου την έδινες (σοβαρός). Καλά, πάρε ολόκληρο το ευρώ.

-Τώρα είναι αργά. Θα το εξηγήσεις στο περιπολικό. Μόνο ένα πράγμα μπορείς να κάνεις.

-Τί; (έντρομος με κατακόκκινα αφτιά)

-Να μου κάνεις κάθε βδομάδα μια ζωγραφιά…και να μου δώσεις κι ένα φιλάκι.

-Εντάξει.

Αααχ…το πήρα πάλι το φιλάκι μου.