ΑΝΑΓΚΕΣ

Ως άνθρωπος, θέλεις τον χρόνο σου και τον χώρο σου. Θέλεις δυό στιγμές μέσα στην ημέρα να γελάσεις, να φωνάξεις, να κλάψεις ή να τα κάνεις όλα αυτά μαζί, δυνατά. Πολύ δυνατά όμως. Η εποχή μας, δεν σου επιτρέπει να παραμείνεις άνθρωπος. Δουλεύοντας όλη μέρα, εκτίθεσαι διαρκώς, χωρίς ούτε ένα δευτερόλεπτο για τον εαυτό σου. Αν φερθείς ανθρώπινα, είσαι παράταιρος, είσαι υστερικός, είσαι αντικείμενο οίκτου και χλεύης. Πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου, να θέλει να είναι λιγάκι άνθρωπος. Να ξεχάσω για λίγο τα «καλημέρα», τα «ευχαριστώ», τα «παρακαλώ». Να σηκωθώ όρθια και να ουρλιάξω. Αλλά απαγορεύεται, γιατί δεν είμαι πια άνθρωπος.

Είμαι μόνο μια παραγωγική μηχανή, με προκαθορισμένους διαλόγους, με προκαθορισμένες κινήσεις, με κανένα περιθώριο απόκλισης, αν θέλω να παραμείνω ενταγμένη στην όμορφη κοινωνία μας. Οι στιγμές οι απόλυτα δικές μου, είναι λίγο πριν κοιμηθώ με τον άνθρωπό μου. Τότε γινόμαστε πιο άνθρωποι απ΄ότι πρέπει και προσπαθούμε να χωρέσουμε σ΄αυτόν τον λίγο χρόνο ότι προλάβουμε. Αλλά ποτέ δεν προλαβαίνουμε. Σιγά σιγά, ο πλασματικός άνθρωπος, μας τρώει σιγά σιγά, ξεχνάμε να αισθανθούμε, ξεχνάμε να λειτουργήσουμε και κινούμαστε το ίδιο μηχανικά.

Δεν ξέρω, αν σε λίγο καιρό όλα αυτά, θα πάψουν να με ενοχλούν. Ίσως κάποιοι από εμάς, έχουμε αυτά τα γαμημένα γονίδια που δεν μας αφήνουν να αφομοιωθούμε πλήρως από ένα τόσο αποτελεσματικό σύστημα. Ίσως δεν υπάρχει όριο ηλικίας. Κάποιοι απανθρωπίζονται στα είκοσι, κάποιοι στα τριάντα, κάποιοι ποτέ. Θα ήθελα να ανήκω στους τυχερούς που ποτέ δεν τα σκέφτηκαν όλα αυτά, που ποτέ δεν τους χρειάστηκε να ουρλιάξουν. Ή πάλι, ας ήμουν απ΄αυτούς που τα κάνουν όλα αυτά, όσο γουστάρουν, όποτε γουστάρουν, αλλά είναι τόσο τυχεροί που δεν χρειάζονται το σύστημά μας, για να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Προς το παρόν, είμαι ένα αποτυχημένο πείραμα απανθρωπισμού. Θα ήθελα να ξέρω γιατί. Θα ήθελα να μου δώσουν κι εμένα την μυστική συνταγή, αυτό το κόκκινο χαπάκι, να ξεχάσω τα πάντα, να μην σκέφτομαι, να είμαι ευτυχισμένη με το απόλυτο τίποτα.