ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ

Τον είδα χθες βράδι σε μια εκπομπή και είχα πολύ καιρό να κολλήσω έτσι. Με είχε κολλήσει το ίδιο άσχημα και όταν τον έβλεπα στο ριάλιτι. Πριν, δεν ήξερα ποιός ήταν, τί έκανε, αλλά ενώ όλη η Ελλάδα γελούσε με τις φωνές και τις αμφιέσεις του, εγώ είχα καταστεναχωρεθεί. Θεωρούσα άδικο ένας άνθρωπος για να περάσει κάτι διαφορετικό, σ΄αυτό το έκτρωμα που λέμε τηλεόραση, πρέπει να φωνάζει, να οδύρεται, να εξισώνεται με τους ανεγκέφαλους, με φόβο να χαρακτηριστεί καρνάβαλος. Ένοιωθα ότι είχα έναν δικό μου άνθρωπο, μέσα στο κωλοπαίχνιδο, που έστω και διωγμένος, είχε προλάβει να ξεστομίσει για την «δικτατορία της Νάνσυς», για τις αγωνίες του ως πολιτικοποιημένου ανθρώπου που όμως, εκλήφθησαν ως υστερίες μιας «αδελφής». Ήταν εύκολο να γίνει έτσι. Το δύσκολο θα ήταν, να τον καταλαβαίναμε. Το δύσκολο θα ήταν, να παραδεχτούμε ότι χιλιάδες φορές θέλουμε να σπάσουμε αυτό το γαμημένο γυαλί και να πιάσουμε απ΄το λαιμό τα λαμόγια. Το δύσκολο θα ήταν, την αμέσως επόμενη στιγμή να μην ξανανοίγαμε ποτέ το κωλόκουτο.

Χθες, μίλησε για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, για το πόσο απόμακρη είναι η τηλεόραση απ΄την πραγματικότητα. Τα είπε τόσο ωμά, όπως τα λέμε και μεταξύ μας, αλλά που ποτέ κανείς, δεν έχει τολμήσει να τα πει έτσι σε μια εκπομπή. Είπε τους πολιτικούς μαλάκες, όπως τους λέμε και εγώ και εσύ καθημερινά. Επέμενε, ότι δεν είναι κάτοικος της Ελλάδας, αλλά της γης. Ήταν απ΄τα ωραιότερα πράγματα που έχω ακούσει ποτέ. Είπε, ότι ενώ πια δεν είμαστε ξεκομένοι απ΄το Παρίσι και το Βερολίνο, όταν καιγόταν το Παρίσι, η τηλεόραση το έδειχνε μόνο για δύο λεπτά, αντίθετα με όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Και είχε δίκιο. Αλλά η τηλεόραση κύριοι, προφανώς εξυπηρετεί τις ανάγκες των Ελλήνων κατοίκων μόνο. Εσείς και εγώ άλλωστε, είμαστε το αποτέλεσμα.

Είναι γερός ο Παναγιώτης. Αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που κάνουμε, σε ανθρώπους διαφορετικούς από εμάς. Είναι τόσο προκλητικός, όσο η ελληνική κοινωνία μας, τον έκανε. Τόσο αιχμηρός, όσο οι πουριτανοί ηλίθιοι χρειάζονται. Τόσο αστείος, όσο να κολλήσει τους σοβαρούς στρέιτ που τον καταδικάζουν. Αυτό που με τρελλαίνει, είναι ότι ποτέ δεν είχε προφανώς την λέξη «άνθρωπος» να τον προσδιορίζει. Πάντα πάσχιζε γι΄αυτήν και πάντα θεωρούσαμε ότι κάτι ακόμη έλειπε. Και αυτός συνέχιζε να πασχίζει για τα δεδομένα, για αυτά που εγώ και εσύ είχαμε πάντα, αλλά ποτέ δεν θα τα δίναμε σε μια «κραγμένη αδελφή». Είναι πλέον ένας καταξιωμένος επαγγελματίας, αλλά ακόμη έχει καμμιά εκατοστή κοσμητικά επίθετα δίπλα στο όνομά του. Αλλά πια, δεν τον νοιάζει. Μας βγάζει κοροιδευτικά την γλώσσα, συστήνεται ως «αδελφή», συστήνει τον σύντροφό του ως «γκόμενο» αλλά και πάλι για μας, κάτι του λείπει. Εμένα πλέον, μου απέδειξε ότι οι λειψοί είμαστε εμείς.

ΜΕ ΠΡΗΞΑΝΕ

Ουφ, επιτέλους, τα κατάφερα. Είπα, να πάω κομμωτήριο και με πρήξανε. Δηλαδή τί κομμωτήριο, η φίλη μου που συνεργαζόμασταν με τις νύφες, είπε να κάνουμε μια μάζωξη στο σπίτι της πεθεράς μου, για αναστήλωση. Αλλά έκανα ένα ύψιστο λάθος. Ήθελα να κουρευτώ. Στις γυναίκες το κούρεμα, είναι μεγάλη υπόθεση. Πρέπει για να πείσεις την κομμώτρια και τις παριστάμενες, να έχεις σίγουρα τρία στεντόν έτοιμα με νεράκια και ένα ενδοφλέβιο αρντάν για τις πιο δύσκολες. ΜΕ ΠΡΗΞΑΝΕ.

Δεν καταλάβατε; Εννοώ ότι τα μαλλιά μου με τα ωράρια που κόβω εδώ μέσα, είχαν φτάσει στο πάτωμα και επειδή η θηλυκότητα (θα ξεράσω), είναι κάτι που απέφευγα πάντα, είπα να τα κόψω κοντά. Αλλά κοντά. Πάντα το έκανα αυτό, μαζί με ότι πιο περίεργο υπάρχει στον χρωματοκατάλογο της rilken, αλλά πάντα είχα να περάσω τον αόρατο τοίχο των αναποφάσιστων. Γενικά τα μαλλιά, ήταν κάτι που έπαιρνα πάντα στην πλάκα, αλλά όχι και οι συνκομμωτηριάζουσες. ΜΕ ΠΡΗΞΑΝΕ ΣΑΣ ΛΕΩ.

Βρέθηκα με ένα κρυόκωλο-ευτυχώς κοντό- καρεδάκι και τα μαλλιά μου κατέληξαν σε ένα αλουμινόχαρτο προσεκτικά ανά τουφίτσες, που πήρε στοργικά η κομμώτρια, σχεδόν κλαίγοντας, για τον βωμό της υποθέτω. Αυτό πάντως με τα μαλλιά, ποτέ δεν το κατάλαβα.Αφού θα ξαναμακρύνουν, αφού υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνουμε, αφού τί τα βγάλανε τόσα μπλιμπλίκια-κοκκαλάκια-αρχιδάκια, αφού είναι υπεργαμάτες οι αλλαγές, αφού ρε σεις, τώρα θα λούζομαι και στον νιπτήρα και θα με χωράει μια μικρή πετσετίτσα!

Τέλος πάντων, αν ζυγιστώ έχω ήδη χάσει δύο κιλά και δεν έχω πάει και τουαλέττα (φανταστείτε δηλαδή).

Υ.Γ. Και σταματήστε να μου στέλνετε είκοσι mail την ημέρα για να μεγαλώσω το πουλί μου. Το μέγεθος δεν κάνει την διαφορά. Το δικό μου το γουστάρω μικρό.