ΚΩΣΤΗ ΜΟΥ,

Σ΄ευχαριστώ πολύ πολύ για το δέμα. Άκου τί έπαθα. Ανοίγω φουριόζα το μαγαζί (άφησα τον Τασούλη να κοιμηθεί λιγάκι παραπάνω), κουβαλάω εφημερίδες, το δέμα, κλειδιά κ.λ.π. Σήμερα στην γειτονιά μου, έχει λαική αγορά και πανηγύρι. Χαμός. Πάρκαρα πάνω στον πεζόδρομο, γιατί όπως πάντα, πάλι άργησα (κλήση στην ψιλικατζού δεν παίζει, κολλητάρια οι μπάτσοι) και άρχισα να ανοίγω φώτα, ταμειακές, ρολά, κρέμασα εφημερίδες, έκρυψα κρατήσεις, έβαλα καφέ και είπα να ανοίξω το δέμα. Θα σου ΄χω γράψει για τον φίλο μου τον Αλί με τα σιντάκια. Κάθε βράδι, μου αφήνει εδώ την τσάντα με τα cd και την παίρνει κάθε πρωί, για να μην τον πιάσει η αστυνομία στον δρόμο με την τσάντα.

Ήρθε λοιπόν βιαστικός, γιατί είχε ήδη χάσει το μισό νταβαντούρι (τέτοια ώρα που ήρθα) να πάρει τα πράγματά του και να πάει να στήσει τα σιντάκια στην λαική. Είχα ανοίξει το δέμα, είχα απλώσει τα cd και κοίταγα την κάρτα. Με το που μπήκε ο μικρός, έπαθε πλάκα. Είδε καμμιά ογδονταριά cd πάνω στον πάγκο και κατατρόμαξε. «Τί αυτά;» μου λέει. «Cd από φίλο στην Αμερική» του λέω. Τα βλέπει και κλείνει με τα χέρια, τα μάτια του, γελώντας πονηρά. Είχε δει τα cd με τους αντρικούς κώλους και κόλλησε (με κόλασες φιλαράκι, πρωί πρωί). «Τσόντες», μου λέει. «Πουτάνοι. Πουλάς εσύ τσόντες;» «Ναι» του λέω. «Εγώ τσόντες; Δώσε μου πουλήσω, όλα θα πουλήσω». Ο μικρός μίλαγε σοβαρά. Αν του τα ΄δινα, τα ΄χε πουλήσει σε μια ώρα. Άντε να του εξηγήσω…Πήρα ένα cd, το ΄βαλα να παίζει και κόλλησε ο μικρός. «Ωραία τραγούδια…τσόντες». Του εξήγησα σχεδόν με παντομίμα ότι δεν είναι τσόντες, είναι μόνο μουσική και τραγούδια.

«Ωραίο κώλο με τραγούδια. Μουσική με κώλο» μου λέει ξεκαρδισμένος ο μικρός. Φιλαράκι, πήρες το πρώτο κοπλιμέντο. Τα τραγούδια σου, έχουν πολύ ωραίο κώλο. Το μαγαζάκι μου, απ΄το πρωί είναι μες στις μουσικές.

Σ΄ευχαριστώ για όλα.

WHAT’S UP ?

Σ΄έναν ιδανικό κόσμο, όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Έχω χτίσει προσεκτικά την δική μου ουτοπία και κάθε μέρα, προσθέτω κι ένα κομμάτι. Ο παράλληλος κόσμος μου, είναι πολύ διαφορετικός απ΄αυτόν που ζω. Η ιδεολογία μου, δεν ξέρω πώς ονομάζεται, αλλά δεν σκάω. Της βρήκα από μόνη μου όνομα. Την ονόμασα «ευτυχισμός». Μην παρασυρθείτε απ΄το όνομα, είναι μια πολύ σοβαρή ιδεολογία. Ο παράλληλος αυτός κόσμος, είναι λιγάκι σαν τον δικό μας. Με τα ανθρωπάκια του, τα δεντράκια του, τα ζωάκια του…μόνο που συνειδητά, έχω εξαφανίσει τις ασθένειες και δεν έχω βάλει ανθρώπους μόνους. Τους έχω ζευγαρώσει όλους και μάλιστα τους έχω κάνει πολύ πολύ ευτυχισμένους. Τόσο, που όλοι μοιάζουν χαζοί, αλλά η αλήθεια είναι, ότι ζουν ένα όνειρο. Το δικό μου, αλλά δεν παύει να είναι όνειρο.

Πολλές φορές βουλιάζω στον «ευτυχισμό» μου και τον ζωγραφίζω στο μυαλό μου, τόσο ζωηρά, που λες ότι αν ανοίξω τα μάτια μου, θα είναι εκεί. Από τον μαγικό αυτό κόσμο, έχω εξαφανίσει τα ψιλικατζίδικα. Δεν θέλω κανείς άνθρωπος να ταλαιπωρείται έτσι. Έχω εξαφανίσει όλα τα δύσκολα επαγγέλματα και τον έχω γεμίσει φουσκωτά παιχνίδια. Είχα πάντα κόλλημα με αυτά τα παιχνίδια. Έχω εξαφανίσει τους πολιτικούς και στην θέση τους έχω βάλει κλόουν. Μ΄αυτούς γελάω περισσότερο. Έχω καταργήσει τα σύνορα και όλοι στον κόσμο μου, μιλάνε Ποντιακά. Αυτή η γλώσσα πάντα μου έκανε σε «ευτυχισμό». Είναι όλοι πάνχοντροι και κανείς δεν έχει πρόβλημα μ΄αυτό. Τους αδύνατους, τους εξορίζω στον δικό μας κόσμο. Εδώ περνάνε καλύτερα.

Στον κόσμο μου, (ή μάλλον στην κοσμάρα μου), δίνω σύνταξη σε όλους μέχρι τα σαράντα και δουλεύουν οι γέροι. Έτσι, είναι όλοι ευτυχισμένοι. Οι νέοι κάνουν ότι τους κατέβει στο κεφάλι και οι γέροι δεν νοιώθουν άχρηστοι. Οι σπουδές γίνονται μέχρι τα δέκα. Άλλωστε, πόσο δύσκολο είναι να μάθει κανείς ποντιακά; Κουλοί κουτία…

Είμαστε βέβαια λίγο πίσω τεχνολογικά, γιατί οι γέροι μόλις πάνε να ανακαλύψουν κάτι της προκοπής, μου ψοφάνε, αλλά θα το σώσω. Άλλωστε τί να τους λέω τώρα, για τηλεοράσεις και αυτοκίνητα. Βαριέμαι να τους φτιάχνω δρόμους και λεωφόρους. Κι έτσι καλά είμαστε. Τα ρούχα τους, είναι δικού μου styling. Κάθομαι και τους σχεδιάζω μοντελάκια, όπως μου τη βαρέσει. Ποτέ όμως δεν παραπονιούνται. Τα κάνουν αμέσως μόδα και τύφλα να ΄χει ο Αρμάνης. Φυλακές δεν χρειαζόμαστε. Έχουμε πάντα την εναλλακτική της πραγματικότητας. Νόμους και δικαστές, δεν γουστάρουμε. Μάλλον είμαστε λιγάκι «αναρχο-ευτυχιστές». Το σύνταγμα του «ευτυχισμού», το ξέρουν όλοι απ΄έξω και αποτελείται από μία και μόνο λέξη: «Υπάρχουμε».

And then…

I’m feeling…a little peculiar…

And so, I wake in the morning and I step outside,

and I take a deep breath and I get real high,

and I scream at the top of my lungs…

WHAT’S GOING ON?