ΜΠΛΟΓΚΟΔΑΚΤΥΛΙΟΣ

Αν δεν ένοιωθα τόσο άσχημα, δεν θα σας έγραφα αυτές εδώ τις γραμμές. Έρχεστε όλοι, σχολιάζετε, συζητάμε, σας συμπαθώ. Φτιάχνω τα link μου, τα ξαναφτιάχνω, τα ξαναματαφτιάχνω και τον άφτιαχτο έχουν. Κάθε μέρα, καινούργιοι άνθρωποι, καινούργια blog, καινούργια αναγνώσματα που θέλω να επισκεφτώ. Και στους περισσότερους, σπάνια το κάνω. Κι αν το κάνω είναι τόσο λίγο, τόσο ασήμαντο και μάλιστα κάποιες φορές, δεν έχω τί να απαντήσω. Απλά τα απολαμβάνω όσο μπορώ.

Νοιώθω άσχημα όμως. Θα ήθελα να είχα άλλες δέκα ώρες την ημέρα, να σας διαβάζω όλους, να σας γνωρίσω όλους, να γίνουμε φιλαράκια, αλλά κουράζομαι πολύ. Δυστυχώς, δεν έχω εκτυπωτή, οπότε σας διαβάζω απ΄την οθόνη και είναι αρκετά κουραστικό αυτό. Πήγα στον οφθαλμίατρο και τζίφος πάλι. Χρόνια προσπαθώ να τον πείσω να μου δώσει γυαλιά (απωθημένο από πιτσιρίκι) κι αυτός ο άχρηστος όλο κάτι κολλύρια μου δίνει. Κάποτε που έκανα ότι δεν έβλεπα τα γράμματα, μου ΄χε πει ότι δεν είναι θέμα όρασης, αλλά αναλφαβητισμού. Η μάνα μου, ν΄ανοίξει η γη να την καταπιεί. Πού το κατάλαβε το τζιμάνι, ακόμα δεν ξέρω. Τέλος πάντων, πήγα μόνη μου και πήρα γυαλιά για την οθόνη και τουλάχιστον δεν ζαλίζομαι τόσο πολύ.

Υπάρχουν βέβαια και κάτι μέρες, που κάτι κουτσοπρολαβαίνω. Γίνομαι κανονικός blogoμαιντανός και σας ζαλίζω τα μπλόγκια. Αλλά μετά πάλι, έχω επισκέψεις στο μαγαζί, έχω παραγγελίες, άντε να φτιάξω και παραγγελία για τσιγάρα, άντε να βγάλω άκρη με τόσες μάρκες τσιγάρων και τούμπαλιν. Φαντάζομαι και για σας το ίδιο θα ισχύει πάνω κάτω, γιατί είναι τόσα πολλά τα αξιόλογα blog και τόσα πολλά τα νέα blog, που θέλεις να τα διαβάσεις όλα, να μιλήσεις με όλους, να πεις ένα μπράβο. Το λέω από ΄δω λοιπόν. Σκέφτομαι καμμιά φορά, τόσους μήνες στα blogs, πρέπει να ΄χω διαβάσει αμέτρητους τόμους κειμένων. Ποτέ δεν διάβαζα ιδιαίτερα και τώρα, χωρίς αυτό δεν μπορώ.

Λοιπόν, σας έχω μια λύση. Θα κάνουμε έναν μπλογκοδακτύλιο, για να προλαβαίνουμε. Αντί για ζυγά και μονά, θα σας χωρίσω σε κατηγορίες, σύμφωνα με ένα παιδικό παιχνίδι. Το «πρόσωπα-ζώα-φυτά-επαγγέλματα-κι ότι άλλο κάτσει», τα φυτά και τα ζώα παρακαλώ, να μην το πάρουν στραβά. Όποιος κοροιδεύει, κοροιδεύει τον εαυτό του, λένε τα πιτσιρίκια. Και μην μου αρχίσετε τα κουλά «εγώ πού θα μπω», ας προσέχατε όταν βρίσκατε ψευδώνυμο. Άκου lao! Καλά αυτός θα μπει στα φυτά, έχετε μπει να δείτε τί γράφει; Στην συνομωταξία των ραδικιών, τελειωμένη υπόθεση!

Οι πολυλογάδες – καλή ώρα, που δεν κρατιούνται, θα κρατηθούν. Θα βάλουμε τροχονόμους και το πρόστιμο θα είναι δέκα πιτόγυρα και δύο βρωμιάρικα για επιδόρπιο. Και επειδή μας κόβω για σπάγγους, το συστηματάκι θα δουλέψει άψογα. Αλλιώς, την κάτσαμε την βάρκα.

ΟΛΑ ΕΔΩ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ

Μπα; Δηλαδή αν δεν γουστάρουμε κολάσεις και παραδείσους, πρέπει ντε και καλά, να την φάμε εδώ; Αν δηλαδή είμαστε τζιμάνια παιδιά, θα δικαιωθούμε; Και ο φίλος μου ο Μέρφι; Αυτή η γαμημένη πεταλούδα του δηλαδή, πηδάει μόνο τους κακούς και για τους άλλους, τρώει baygon;

Ότι και να κάτσει, πάμε και το κολλάμε. Όταν ένας μαλάκας την τρώει για τα καλά, κοτσάρεις ένα «όλα εδώ πληρώνονται» και γουστάρεις. Όταν ένας καλός την τρώει για τα καλά, ξανακοτσάρεις ένα «όλα εδώ πληρώνονται» και ελπίζεις. Μόνο που δεν συμβαίνει έτσι πάντα. Αν ίσχυε, δεν θα είχαν δουλειά οι παπάδες, δεν θα είχαν νόημα οι θρησκείες, οι ηθικοί κανόνες, οι νόμοι, το κράτος. Δεν θα θέλαμε μπαμπούλα, με λίγα λόγια. Αν έκανες τσατσιά, θα σου ερχόταν πίσω και όλοι θα ΄μασταν αγγελούδια.

Το χειρότερο, δεν θα υπήρχαν μπινελικάκια του τύπου «άντε γαμήσου». Θα λέγαμε ένα «στήσου» , άντε το πολύ κι ένα «πλύσου» και το υπόλοιπο θα ΄ρχόταν μόνο του. Άλλωστε αυτή η νομοτέλεια, θα ήταν λιγάκι ξενέρωμα. Πάει ζωή ρε, χωρίς μπινελίκια; Χωρίς τον μαλάκα, τον ληστή, τον κλέφτη, τον Μπους; Πάει ζωή ρε, χωρίς θρησκεία; Χωρίς βάζελους; Θα είμασταν όλοι καλοί γαύροι, άντε κάνας δυό Αεκτζίδες (με το ζόρι δηλαδή), και κάνα δυό εφήμεροι κακοί. Είδατε που είναι μαλακία;

Οπότε, μη φοβάστε , φωνάξτε όσο γουστάρετε: Μπιπ ρε, ο Παο στη Λεωφόρο!

Υ.Γ. Ναι ξέρω, δέκα πιτόγυρα και δυό βρωμιάρικα.

Έφτασεεεε!!!