ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ

(…και ένας καινούργιος μήνας)

Είναι κάτι μερούλες σαν κι αυτή, που θα ΄θελα να μπορούσα να χαρώ όσο θέλω. Που ακούω τόσο όμορφα νέα, αλλά δεν είμαι σε θέση να χαρώ πολύ. Θα ήθελα, να χωρίσω την ζωή μου, σε ευτυχίες και δυστυχίες και να τις ζω ξεχωριστά. Να μπορώ να λυπηθώ και να χαρώ ξεχωριστά. Όχι μαζί. Όχι να είμαι με το ένα πόδι στον ουρανό και με το άλλο πέντε μέτρα κάτω απ΄τη γη. Θα μου πεις, έτσι είναι η ζωή. Ένα χάος, μια αταξία, δεν μπορείς να προγραμματίσεις τίποτε. Τίποτε δεν θα σε ρωτήσει «να ΄ρθω;», απλά θα σου ορμήξει και άντε βγάλτα πέρα. Τα καλά και τα κακά.

Θα ήθελα να μπορούσα να χωρίσω την ζωή μου σε κουτάκια. Καλά και κακά. Όποτε γουστάρω να ανοίξω το ένα, να μην μου πετάγεται το άλλο στο κεφάλι. Ή πάλι, να χωρίσω αν γίνεται τις μέρες μου, σε καλές και κακές. Μπορεί να λέω μαλακίες και όλα να είναι πολύ καλύτερα απ΄ότι τα αισθάνομαι. Μπορεί απ΄την άλλη, όλα να είναι χειρότερα. Αλλά θα ήθελα να το ξέρω. Ή να είχα περισσότερη δύναμη, να μην με νοιάζουν τα άσχημα και να απογειώνομαι με τα καλά.

Αντικειμενικά, ο Δεκέμβριος, θα είναι ένας απ΄τους ομορφότερους μήνες της ζωής μου και ένας απ΄τους χειρότερους μήνες της ζωής μου. Υποκειμενικά, όλα είναι μπερδεμένα, αλλά επέλεξα αυτή την μέρα να την χαρώ. Δεν ξέρω για πόσο, αλλά αυτή τη στιγμή, είμαι λιγάκι ευτυχισμένη.