ΚΑΤΣΙΚΟ-ΠΟΔΑΡΙΚΟ

Δεν είμαι προληπτική. Τουλάχιστον όχι σαν μερικούς. Αλλά για να λέμε τα σύκα σκάφη, το μπλογκ μου το προσέχω. Το σταυρώνω, του κάνω αγιασμό και αν πάρω χαμπάρι ότι πάει να μπει κάνας γρουσούζης, του στέλνω διαδικτιακά ξόρκια και τον ξαποστέλνω πίσω στα γιαχού και τα φόρουμ. Μου είπε και ο Mac ένα καλό ξόρκι, αλλά περιλαμβάνει κατούρημα, πράγμα δύσκολο εδώ μέσα. Τί νομίζατε, έτσι εύκολο είναι να κρατάς μπλογκ; Το ίδιο κάνουν και οι περισσότεροι εδώ κι ας το παίζουν υπεράνω. Ένας ανώνυμος μάλιστα, μου στέλνει κάθε μήνα με mail, το top ten των ευχών για πολλά comments. Έμαθα τελευταία, ότι παίζει και ένα καλό ξόρκι για uniques, αλλά θα το διασταυρώσω και θα σας πω.

Τέλος πάντων το point μου είναι άλλο. Επειδή την πρώτη του χρόνου το κόβω χλωμό να σπάσω ρόδι και να γίνει το μπλογκ ξαφνικά σαν μουνί με περίοδο, αποφάσισα να επιλέξω μόνη μου το ποδαρικό μου. Όχι που θα το άφηνα στην τύχη. Σηκωτό τον παίρνω κάθε χρόνο τον πατέρα μου να μπει με το δεξί στο σπίτι, αλλά κομματάκι δύσκολο να μου κάνει ποδαρικό στο μπλογκ. Βασικά θα του ΄βαζα κάτω την οθόνη να την πατήσει με το δεξί αλλά αν δείτε τις ποδάρες του θα καταλάβετε. Σκέφτηκα να φωνάξω κάναν παππά να γράψει ένα comment-ευχέλαιο… τρισάγιο.. τεσπα όπως τα λένε, αλλά είμαι άφραγκη. Πού να ψάχνεις και για μαιντανούς…δυόσμα…πράσα, τέλος πάντων αυτά που βουτάνε στον αγιασμό, ταλαιπωρία και το κατάβρεγμα, οπότε τα παράτησα.

Αλλά καταλαβαίνετε, δεν μπορώ να τα αφήσω όλα στην τύχη. Φαντάζεσαι αδελφάκι μου, να φτάσει η πρώτη του χρόνου και να μπει κάνας γρουσούζης να κάνει το πρώτο comment; Όχι τίποτε δηλαδή, αλλά θα λείπω κιόλας και δεν θα ξέρω πώς μου μπήκε ο χρόνος. Δεν χρειάζεται να κατονομάσω, αλλά τους ξέρετε τώρα τους γρουσούζηδες. Αυτούς που γκρινιάζουν όλο τον χρόνο, μας τα κάνουν τούμπανα με τις λογικές, τις ορθότητες και άλλες πίπες και μετά κυνηγάς τους uniques με το τουφέκι. Ναι ντε, ξέρετε… αυτούς εννοώ.

Έτσι, θα ήθελα να σας στείλω την αγάπη μου μέσα από την καρδιά μου και να ευχηθώ ειδικά σε μερικούς ανθρώπους λίγο πιο ξεχωριστά. Λοιπόν, αγαπημένοι μου φίλοι :

Manifesto, Mac, J95, Laο, Vatraxokoritso, Lefty, Avanti, Πάνο, Αδελφή, Crazy Monkey, Old boy, Aeipote, Thas, Funel, Marilina, dcd, M13, Penguin witch:

Παιδιά με εσάς, θα τα πούμε στις ΔΥΟ του μηνού. Όχι πρώτη παιδιά, ΔΥΟ. Μην τα ξαναλέμε. Πού να μπαίνετε τώρα χρονιάρα μέρα να ευχηθείτε, θα κάνει και κρύο, θα πονάνε τα δαχτυλάκια σας, θα είστε και ξενυχτισμένοι, θα έχετε και πονοκέφαλο… Άσε που όλα τελικά είναι μια κοροϊδία και δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Στις ΔΥΟ παιδιά. Δεν τρέχει μία. Δεν είμαστε άλλωστε και απ΄αυτές που παρεξηγούνε!

Α, ούτε mail παιδιά. Δεν θα ΄μαι εδώ, τσάμπα θα το στείλετε. Από ΔΥΟ και βλέπουμε. Τα φιλιά μου στις οικογένειες και όποτε γουστάρετε κερνάω καφέ μετά τις ΔΥΟ, λέμε.

Υ.Γ. Στις ΔΥΟ, έτσι;

WISHES….

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

Το μεγάλο μου απωθημένο για πολλά πολλά χρόνια ήταν τα μεγάλα νύχια. Δουλεύοντας αισθητικός και πασαλειμένη διαρκώς με κρέμες, τα νύχια μου ήταν αλοιφή. Εξάλλου δεν επιτρεπόταν να τα αφήσουμε να μακρύνουν, για ευνόητους λόγους. Αλλάζοντας λοιπόν πόστο και πηγαίνοντας στις πωλήσεις, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να βάλω ψεύτικα νύχια. Όχι όμως τα κανονικά. Έβαλα τα πιο μεγάλα που υπήρχαν. Η κοπέλα που τα «έχτισε», μου είπε ότι θα φύγουν μόνα τους σε τρεις βδομάδες και να μην προσπαθήσω να τα τραβήξω γιατί θα ξεκολλήσουν μαζί και τα δικά μου.

Μέχρι να πάω σπίτι τα κοίταζα σαν χαζή. Μέσα στο ταξί τα κουνούσα και καμάρωνα. Ήταν το σημαντικότερο πειστήριο της θηλυκότητάς μου. Μέχρι τότε την είχαν αμφισβητήσει πολλοί αλλά τώρα πια ήταν φανερή. Ο ταρίφας σταμάτησε έξω από το σπίτι και άρχισε το μαρτύριο. Το πορτοφολάκι δεν άνοιγε με τίποτε. Περίμενε ο κακομοίρης να πληρώσω και εγώ πάλευα με τα νύχια. Το άνοιξα τελικά με τα δόντια ξεχνώντας για λίγο θηλυκότητες και αηδίες και τον έβαλα να πάρει εκείνος τα κέρματα γιατί τα δόντια μου δεν χώραγαν τόσο βαθιά.

Έφτασα στο σπίτι και όπως πάντα έτρεξα για κατούρημα. Γαμώ τα κουμπάκια και τις κόπιτσες! Και άντε να τα ανοίξεις με τις νυχάρες. Φώναξα την μάνα μου και αφού φρίκαρε με τα μεγάλα μαύρα νύχια και αφού την διαβεβαίωσα ότι δεν έγινα σατανίστρια, μου ξεκούμπωσε την φούστα και βγήκε μουρμουρίζοντας κάτι θρησκευτικά. Χρειάστηκα κάνα μισάωρο για ανεβάσω το καλσόν προσπαθώντας να μην φύγουν πόντοι. Τα κουμπάκια τα κατάφερα. Για τις κόπιτσες, χέστηκα.

Σιγά σιγά, άρχισα να τα ψιλοσυνηθίζω. Τα ξέβαψα καμμιά δεκαριά φορές, δοκίμασα όλα τα μανό της μάνας μου και κατέληξα στο διάφανο. Τα έκανε πιο φυσικά. Μια σωστή γυναίκα δεν πρέπει να φαίνεται ότι προσπαθεί πολύ. Βέβαια υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν μπορούσα να κάνω. Για παράδειγμα όταν έτρεχε η μάσκαρα, αν έκανα την μαλακία να την καθαρίσω με το δάχτυλο, μπορεί και να έβγαζα το μάτι μου. Δεν μπορούσα να διώξω το τσουλούφι από τη μούρη μου γιατί σχεδόν πάντα κατέληγα με όλο το χέρι μπλεγμένο μέσα στο μαλλί, ενώ όταν έκανα μπάνιο φορούσα γάντια γιατί είχα γίνει ριγέ απ΄τις γρατζουνιές. Ταλαιπωρία.

Κάπου εκεί, άρχισαν τα πολύ δύσκολα. Είχαμε μάζωξη στελεχών στο Tango μαζί με όλους τους διευθυντάδες και την ιδιοκτήτρια. Έβαλα ότι πιο κυριλέ είχα, γυάλισα τις νυχάρες, φόρεσα τακουνάρες και πήγα να κάνω την κυρία. Όρθια μπροστά απ΄το μπαρ, βάσταγα το ποτό και για να συμπληρωθεί η εικόνα, έβγαλα τσιγαράκι και πήγα να το ανάψω με τον ασημένιο αναπτήρα. Ανέμελη, έφερα με χάρη το τσιγάρο στο στόμα, γελώντας με τις ξενέρωτες μαλακίες που έλεγαν (για δουλειά φυσικά) και ξαφνικά καταλαβαίνω ότι όλοι κοιτούν εμένα. Το νύχι μου είχε λαμπαδιάσει και δεν έλεγε να σβήσει. Το βούτηξα μέσα σε μια παγοθήκη και κόντευα να ξεράσω απ΄την μπόχα του καμμένου πλαστικού. Την θέση του, πήρε ένα ακαθορίστου σχήματος καρβουνιασμένο πράγμα και οι στελεχάρες γονάτισαν απ΄τα γέλια. Ήταν άλλωστε οι μόνοι που ήξεραν την πραγματική μου ηλικία και την αγωνία μου να την καλύψω με μαιμουδιές.

Αφού λιμάρισα το κάρβουνο και το έκανα ένα μικρότερο αλλά νυχοειδές πράγμα την επόμενη μέρα, είπα να βγω με τους φίλους μου. Συνήθως πηγαίναμε για καφέ, αλλά όχι. Σιγά που θα τη γλίτωνα. Βρήκαν την μέρα να κάνουμε τουρνουά μπόουλιγνκ. Και δεν γινόταν να μην παίξω θα έσκαγα. Μπορεί να ήμουν ο καραγκιόζης της ομάδας μου, ειδικά για την κίνηση που κανείς δεν κατάφερε ποτέ να μιμηθεί πετώντας την μπάλλα συνήθως στον παραδίπλα διάδρομο, αλλά αριθμητικά ήμουν απαραίτητη και γούσταρα τις τούμπες με τα χαριτωμένα παπουτσάκια, με χίλια.

Η μπάλλα για τα κορίτσια ήταν μια μικρούλα φούξια. Σηκώθηκα, έκανα ένα εντυπωσιακό ζέσταμα, οι ηλίθιοι φίλοι μου κάτι έλεγαν να προσέχω τους τένοντες, τους άκουσε και ο σερβιτόρος, με χτύπησε συμπονετικά στην πλάτη (ενώ στήθηκε να μην χάσει το σόου) και πήρα την μπάλλα. Τους γύρισα την πλάτη και με προσοχή έχωσα τα νύχια στις τρύπες. Δεν έμπαιναν εύκολα και έβαλα αρκετή δύναμη προσπαθώντας να τα σφηνώσω καλά. Μόλις τα κατάφερα, πήρα φόρα, έκανα κάτι ακροβατικά και βρέθηκα όπως πάντα φαρδιά πλατιά μέσα στον διάδρομο. Αυτό συνήθως δεν με πείραζε αν η μπάλλα είχε πάει στον σωστό διάδρομο. Αλλά η ηλίθια είχε σφηνώσει στο χέρι μου. Ο σερβιτόρος έφυγε τρέχοντας στην τουαλέτα και εγώ προσπαθούσα να ξεκολλήσω την μπάλλα. Ένας από τους υπεύθυνους, μου είπε να βαστήξω κόντρα και άρχισε να την τραβάει. Οι φίλοι μου τα ζώα, δεν ήταν σε θέση να βοηθήσουν. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξαναπήγαμε στο μπόουλινγκ της Γλυφάδας. Τέλος πάντων, έχασα δυό νύχια εκείνη τη μέρα.

Πήρα την μεγάλη απόφαση να τα βγάλω όταν μου ήρθε η περίοδος και προσπάθησα να φορέσω ταμπόν. : (

ΑΧΑΙΡΕΥΤΕΣ VS ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΣ

«Το αρνάκι ψηνόταν όλη νύχτα στους πενήντα βαθμούς μέσα στην λαδόκολλα με τρεις πρέζες πιπέρι και αλάτι». Πρέπει να το είπε η γιαγιά καμμιά δεκαριά φορές. Άλλες τόσες μου ανέλυσε τα συστατικά και τις βρωμερές τεχνικές του μαγειρέματος ενώ περίπου τις διπλάσιες, μου τόνισε από πού το αγόρασε. Όλα αυτά συμβαίνουν περίπου από τότε που παντρεύτηκα. Πριν, απλά καθάριζα καμμιά πατάτα, έστρωνα κάνα κρεβάτι και ήμουν στάνταρ η «αχαίρευτη». Τώρα, πρέπει να γνωρίζω την κάθε λεπτομέρεια ενός σωστού οικογενειακού μαζώματος. Ακόμη κι αν παίζουν Χριστούγεννα. Ακόμη και τότε, εγώ πια πήρα προαγωγή και λέγομαι «νοικοκυρά».

Τα πέντε σκυλάκια του τριώροφου εναλλάξ σε αγκαλιές, ενώ το πιο μικρό δάγκωνε ότι έβρισκε. Και η γιαγιά κολλημένη : «στο τζατζίκι, δεν έβαλα πολύ σκόρδο, για να μην έχετε πρόβλημα μετά με τους άντρες σας». Ναι, λες και μετά το κοπάδι αρνιά που κατάπιαμε, θα μας πείραζε το σκόρδο. Αλλά και οι άντρες της οικογένειας έχουν διαβαθμίσεις. Υπάρχουν τα «παιδιά» δηλ. οι ανύπαντροι που δεν είναι ποτέ αχαίρευτοι γιατί είναι παιδιά, υπάρχουν τα «παλικάρια» που είναι με αχαίρευτες, δηλ. χωρίς στεφάνι και υπάρχουν τέλος οι «άντρες» που είναι με αυτές που πήραν προαγωγή και έγιναν «νοικοκυρές».

Βέβαια όταν τα «παιδιά», τα «παλικάρια» και οι «άντρες» δεν είναι μπροστά, όλες αχαίρευτες είμαστε αλλά όπως και να το κάνουμε εμείς οι παντρεμένες φέρνουμε «βόλτα ένα σπίτι», οπότε παίρνουμε άφεση. Η άφεση όμως απαραίτητα συνοδεύεται με ένα σωρό πράγματα που δεν προλάβαμε να μάθουμε ως «αχαίρευτες» και τώρα στα κρυφά όποτε μας πετυχαίνουν το λένε καμμιά εκατοστή μπας και δικαιολογήσουμε τον νέο τίτλο.

<>Μετά τον άμπακο, οι νοικοκυρές πρέπει να φτιάξουν τον καφέ. Κι από πάνω η γιαγιά, να τα χώνει στις αχαίρευτες ενώ παράλληλα να μας περιγράφει πώς στο διάολο πετυχαίνεις τον καφέ με τριάντα φουσκάλες γύρω γύρω και μια μεγάλη στην μέση. Άντε να της εξηγήσεις ότι ο μπαμπάς έκανε πλάκα. Όχι, «αφού γίνεται». Και μετά να βάλεις τον καφέ χωρίς να λερώσεις το πιατάκι, να το σερβίρεις χωρίς να φύγει το καιμάκι, το μαλακισμένο σκυλάκι να σου δαγκώνει το πόδι και η γιαγιά από πίσω να σου στρώνει τη φούστα γιατί «δεν είναι σωστό να σε βλέπει ο άντρας σου σ΄αυτά τα χάλια». Άκου να δεις γιαγιά πώς έχουν πια τα πράγματα για τις νοικοκυρές σαν κι εμένα. Το κλώτσα-και-περπάτα σπίτι μου, σε πέντε λεπτά μπορεί να γίνει όπως θα ήθελες. Αρκεί να παρατηρήσεις την επόμενη φορά που θα ΄ρθεις ότι οι ντουλάπες είναι καλά κλειδωμένες (βέβαια θέλει αρκετό σπρώξιμο) και το πλυντήριο πιάτων δεν καίει γιατί χάλασε αλλά γιατί δουλεύει από την προηγούμενη. Στο πατάρι έξω έξω υπάρχουν τρία φλυτζανάκια με τα άσπρα πιατάκια τους που τα έχω μόνο για πάρτη σου (εμείς πίνουμε «καφέ με σαπουνάδα»). Τα κοφτά σου πετσετάκια είναι τόσο άσπρα, όχι γιατί χρησιμοποιώ Κλινέξ, αλλά γιατί τα στολίζω μόνο όταν έρχεσαι, ενώ τη σιδερώστρα τη στήνω δίπλα στο γραφείο, για να σιγουρευτείς ότι σιδερώνω κάθε μέρα ακόμη και τα σεντόνια. Αν καμμιά φορά διψάσεις και ζητήσεις νερό στο σπίτι μου, μην το ζητήσεις έτσι αόριστα. Κοίτα μόνο εμένα, γιατί μπορεί να στο φέρει ο άντρας μου και να γίνουμε ρεζίλι ως οικογένεια.

Γιαγιά μου, η προαγωγή αργεί. Το μόνο καλό σε όλη την ιστορία, για είσαι ήσυχη δηλαδή, είναι ότι παντρεύτηκα έναν αχαίρευτο. Ή τον έκανα αχαίρευτο. Για ολονύχτιο αρνάκι δεν σου υπόσχομαι, αλλά πιτόγυρα παίζουν όποτε τραβάει η ψυχή σου. Όπως και να ΄χει, ξέρεις εσύ, τηλεφωνάκι κάνα τρίωρο πριν και γίνομαι για πάρτη σου ότι γουστάρεις.

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΡΑΠΤΟΠΟΥΛΕ,

Δεν έχω ιδέα τί σημαίνει να είσαι συγγραφέας. Ούτε τί σπουδές περιλαμβάνει κάτι τέτοιο, ούτε τί ψυχή. Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι θαυμάζω όλους αυτούς τους ανθρώπους που μου ανοίγουν δρόμους που ποτέ δεν θα είχα φανταστεί. Οφείλω όμως να σας διαβεβαιώσω ότι τέτοιους δρόμους, ακόμα κι αν ποτέ δεν έχουν αποτυπωθεί σε χαρτί θα μπορούσατε να ανακαλύψετε εκατοντάδες στην ψυχή του πατέρα μου κι ας μην πήγε στην μεγάλη σχολή των συγγραφέων.

Δεν ξέρω αν αντιπροσωπεύω επάξια τον «Μεσαίωνα της ψηφιακής εποχής» και θεωρώ τον χαρακτηρισμό σας άδικο. Το αν τα κείμενα που θα βρείτε στην γειτονιά μας λέγονται λογοτεχνία δεν το γνωρίζω. Είμαι πολύ άσχετη με τον όρο. Είναι όμως ζωή. Με όλα όσα μπορεί να περιλαμβάνει ο όρος για απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Με όλα της τα συναισθήματα, με όλα τα βιώματα και με μπόλικη πραγματικότητα. Ξέρω ότι οι συγγραφείς θα με ταξιδέψουν μακριά, θα χρησιμοποιήσουν καλύτερες λέξεις αλλά τα πόδια μου είναι αναγκαστικά κολλημένα εδώ. Στην ζωή. Για μερικούς ανθρώπους ξέρετε, δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Και θέλω να μαθαίνω πώς νοιώθουν άνθρωποι σαν κι εμένα. Που εργαζόμαστε σκληρά και συνεχίζουμε να κάνουμε όνειρα έστω και μέσα από ένα τόσο δα μαγαζάκι.

Πώς θα νοιώθατε κύριε Ραπτόπουλε αν γράφατε δυό αράδες και μέσα σε δυό στιγμούλες είχατε ένα «μπράβο», ένα «κι εγώ έτσι νοιώθω», ένα «να ΄σαι καλά». Μην γελιέστε, δεν τολμούμε να πάρουμε την θέση σας. Επικοινωνία θέλουμε. Η εποχή μας έχει τόσους «Μεσαίωνες», που ο ψηφιακός είναι ο τελευταίος που θα ΄πρεπε να σταθείτε.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΕΠΙΣΚΕΠΤΑΙ

Όσοι έρχεστε για πρώτη φορά εδώ μέσα (και παρακαλώντας να μην πέσετε πρώτα στο ποστ μου με τα αρχίδια), κατ΄αρχήν να σας καλωσορίσω. Τί χαμπάρια ωρέ; Πώς από ΄δω;

Μετά τα τυπικά του πράγματος, θα μου επιτρέψετε να αναρρωτηθώ κι εγώ με τη σειρά μου : καλά ρε μαλάκες, δεν έχετε τίποτε καλύτερο να κάνετε Χριστουγεννιάτικα; Εγώ πάντως, όχι. Το ίδιο και οι υπόλοιποι εδώ μέσα προφανώς.

Επειδή λοιπόν αυτή η μαλακία είναι σούπερ κολλητική, ακούστε με πριν γίνετε κι εσείς πρεζόνια ωσάν εμάς. Πάνω πάνω δεξιά είναι το κουμπάκι Χ. Βγάλτε το χέρι σας από κει που το ΄χετε (το πληκτρολόγιο εννοώ – αν βέβαια το΄χετε πουθενά αλλού, λάθος μπλογκ- εδώ παίζουν μόνο ντεκαβλέ κλαψομουνιάσματα) και ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ!!! Μπράβο μου! Μόλις έσωσα άλλη μια ζωή. Καλά σαράντα.

Αν συνεχίζετε να διαβάζετε, πάει να πει ότι δεν παίρνετε από λόγια και τα θέλει ο κώλος σας. Καθίστε λοιπόν, ο καφές και το τσιγάρο επιβάλλονται, πάτε για κατούρημα καλού κακού, κλείστε το κινητό και δείτε για τελευταία φορά τον κώλο σας να τον θυμάστε. Το blogging βλάπτει σοβαρά τα μικρά κωλαράκια. Σε λίγο θα είστε κι εσείς ένας κωλόφαρδος (με την κυριολεκτική έννοια) σαν κι εμάς. Ναρκωτικά δεν χρειάζεστε. Ένα καλό μπλογκ beats anytime και τον καλύτερο μπάφο.Enjoy the ride!

Οι υπόλοιποι ζήστε και για μας.

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΛΟΙΠΟΝ

Τί είναι γυναίκα; Μα, άνθρωπος. Με δυό χέρια, δυό μάτια, ένα σώμα και μερικές ανατομικές διαφορές από έναν άνδρα. Ας το πάρουμε λοιπόν αλλιώς γιατί πρέπει να το παραδεχτείτε. Οι γυναίκες μοιάζουν διαολεμένα πολύ με τους άντρες. Τί είναι άνθρωπος λοιπόν και τί γκομενάκι.

Δεν ξέρω ακόμα. Το μόνο που με σιγουριά μπορώ να πω, είναι ότι οι καταστάσεις που μας έχουν γαλουχήσει διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και στην πορεία διευρύνουν ή όχι το μυαλό του, την σκέψη του, την καρδιά του. Έχω γνωρίσει αρσενικά και θηλυκά χαζογκομενάκια, που σε ένα σοβαρό πρόβλημα ήταν απίστευτα κοντά στην ψυχή μου. Έχω γνωρίσει Ανθρώπους με όλη την σημασία της λέξης, που όμως στα απλά καθημερινά ήταν διαρκώς αλλού.

Τείνω να καταλήξω, ότι τα χαζογκομενάκια είναι μια κατάσταση. Μεταβατική ή όχι. Κρίνω λοιπόν από τον εαυτό μου και παραδέχομαι ότι υπήρξα χαζογκόμενα για πολλά χρόνια στην ζωή μου. Δεν υπήρχαν καταστάσεις να με δυσκολέψουν αλλά κι αν υπήρχαν, αυτό που με ένοιαζε ήταν πρωτίστως το γκομενιακό, μετά τα καλλυντικά μου, έπειτα το σώμα μου και τέλος ας πούμε, τα χοντρά προβλήματα. Δεν ξέρω τί άλλαξε στην πορεία. Ίσως τα προβλήματα ήταν συνεχή και μπόλικα. Ίσως να με απορρόφησαν τόσο, ώστε πρώτα από όλα να ήθελα να λυθούν, για να γίνω όσο πιο γρήγορα γινόταν, ξανά χαζογκόμενα.

Μου λείπει όμως αυτή η κατάσταση. Ήμουν πιο καλά έτσι. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να ξαναγίνω, αλλά δεν τις λυπάμαι καθόλου αυτές τις γυναίκες. Γιατί γελάνε, είναι ευτυχισμένες με ένα τόσο δα κουτάκι κρέμας προσώπου, αναλώνονται σε ζώδια και ομοιοπαθητικές και φενγκ σούι και με κοιτάνε σαν ούφο όταν δεν έχω κουράγιο ούτε να λουστώ. Το ίδιο και για τους χαζογκόμενους. Είναι τόσο στον κόσμο τους, μπορεί να μιλάμε για ώρες και αυτοί να είναι καρφωμένοι στον κώλο της διπλανής ή να μου κάνουν κάθε μέρα καμάκι και να ξέρουν ότι θα φάνε χυλόπιττα, αλλά δεν τους νοιάζει.

Είναι άσχημο να είσαι το άλλιεν που προτιμά να μην μιλάει καθόλου, απ΄το να γκρεμίζει με άχαρα λογικά επιχειρήματα όλη τους τη φιλοσοφία. Είναι άσχημο να ψάχνεις χρόνια να βρεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει, να μιλήσεις για αυτά που σε καίνε και να νοιώθεις παράταιρος σε όλη αυτήν την ευτυχία. Είναι ηλίθιο να φτιάχνεις μπλογκ για να πεις πράγματα που δεν μπορείς να πεις στους γύρω σου. Είναι φρικτό να πρέπει να παριστάνεις την χαζογκόμενα για να ταιριάξεις με τους γύρω σου, αλλά να ξέρεις ότι έχεις εξελιχθεί σε κάτι που δεν έχει γυρισμό.

ΜΙΑ ΕΥΧΗ

Καμμιά φορά, παρακαλάω για μερικές στιγμές δικές μου. Μόνο δικές μου όμως. Το να σηκωθώ και να εξυπηρετήσω ακόμη και τον πιο ευγενικό άνθρωπο, είναι μερικές φορές πολύ δύσκολο. Όχι σωματικά. Η ψυχή μου είναι πια κουρασμένη. Και όταν η ψυχή κουράζεται, το σώμα δεν μπορεί να λειτουργήσει αυτόνομα.

Την μουσική πια δεν την αντέχω. Το ίδιο και την τηλεόραση. Θέλω απέραντη ησυχία και χρόνο να σκεφτώ, να γράψω, να θυμηθώ, να αποφασίσω. Πρέπει να βρω δύναμη να μπω κι εγώ στο εορταστικό κλίμα. Να ανάψω τα λαμπάκια της καρδιάς μου και να βάλω πολύχρωμες γιρλάντες στην ψυχή μου. Πρέπει να στολιστώ καλά γι΄αυτές τις γιορτές. Αντίθετα απ΄τα προηγούμενα χρόνια που το φως έβγαινε μόνο του και δεν χρειαζόμουν στολίδια, τώρα πια χρειάζομαι αμέτρητα από δαύτα.

Θα ήθελα οι γιορτές να εξαρτώνται από εμάς. Από την διάθεσή μας. Όχι από το ημερολόγιο. Θα ήθελα να αποφασίζω μόνη μου πότε θέλω να είναι Χριστούγεννα, πότε θα προυπαντήσω τον νέο χρόνο. Θα ήθελα γενικώς να ορίζω τον χρόνο, να τον παρατείνω όταν είμαι ευτυχισμένη και να τον περιορίζω σε ένα τόσο δα δευτερολεπτάκι σε δύσκολες στιγμές. Αλλά έχω καταφέρει το αντίθετο.

Για όσους από εσάς αυτή είναι μια ευτυχισμένη εποχή, εύχομαι να κρατήσει για όσο επιθυμείτε. Εγώ με ξέρετε πια τί τρελλή είμαι, γρήγορα πάλι θα είμαι καλά. Απλά ελπίζω να κρατήσει λιγάκι παραπάνω.

Καλά Χριστούγεννα.

ΑΡΧΙΔΙΑ

Ορισμός Λεξικού : Μικρά τριχωτά σφαιρίδια ανάμεσα στα μπούτια των αρσενικών με σκοπό την διαφύλαξη του σπέρματος. Πονάνε και δεν επιτρέπεται να τα ζουλάτε, ούτε να τα κλωτσάτε (εντάξει, είναι φάση να ακινητοποιείς ανθρώπους 2επί2 για πλάκα, αλλά πρέπει να πονάει πολύ) .

Φιλοσοφικός ορισμός : Ζωογόνα σφαιρίδια που περικλύουν το Σπέρμα, ανυψώνουν τον Ανδρισμό και εμπεριέχουν τα σταγονίδια της Ζωής. Χωρίς αυτά, η φιλοσοφία δεν έχει λόγο ύπαρξης. Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του Άνδρα (τί έγραψα πάλι) και τέλος πάντων έχουν γεμίσει κάτι τεράστια βιβλία, που αναφέρονται κυρίως ως «όρχεις» γιατί αν πούνε «αρχίδια» δεν έχουν καμμά πιθανότητα να κάνουν όνομα στην πιάτσα. Ή γιατί τα πονήματά τους θα βγάζουν πολύ γέλιο, πράγμα που είναι μάλλον απαράδεκτο για ένα φιλοσοφικό κείμενο.

Γυναικείος Ορισμός : Είναι κάτι ζουμπουρλούδικες τριχωτές μπαλίτσες που αν οι άντρες ήταν υποχρεωμένοι να φοράνε δαντέλωτό στρινγκ, θα περπατάγανε όλοι σαν τον πρωθυπουργό (λες;). Δεν πρέπει να τα κλωτσάμε (το «ζουμπάμε» συζητιέται) και είναι αγαπημένο θέμα συζήτησης των ανδρών (τσίμπα ένα αρχίδι). Ποτέ μα ποτέ όμως δεν πρέπει ότι ακούμε, να το παίρνουμε κυριολεκτικά. Σε αυτές τις περιπτώσεις, χειριστείτε το φιλοσοφικά (ζωογόνα σφαιρίδια…κ.τ.λ.).

Ορισμός του απλού καθημερινού ανθρώπου : Δύο πελώριες τριχωτές μπάλλες, σφηνωμένες γερά στον εγκέφαλο, με απεριόριστο χώρο εγγραφής και μεγάλη μνήμη επεξεργαστή. Η κάρτα ήχου είναι σούπερ (φανταστείτε το «θα μου κλάσεις τ΄αρχίδια» surround – ε, κάπως έτσι). Εδώ, θα τα ακούτε μόνο ως «αρχίδια» γιατί αν πούνε «όρχεις» η συζήτηση γίνεται αυτομάτως φιλοσοφική και τα αρχίδια μετατοπίζονται στην σφαίρα του φανταστικού, ενώ μικραίνουν δραματικά. Και αυτό θα ήταν πολύ κακό.

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΑ

Στα blogs.gr έχει γίνει της τρελλής με τον Χριστιανισμό και τα θαύματα. Και να κάτσεις να τα εξηγήσεις, θα υπάρχει πάντα η αντίθετη άποψη που απλά «πιστεύει», πέρα από λογικά επιχειρήματα. Καμμία αντίρρηση.

Πριν αρκετά χρόνια, προτού βγάλω τα δικά μου συμπεράσματα για τον Χριστιανισμό, ήθελα να βρω κάτι που να με κάνει να πιστέψω κι εγώ. Όλοι γύρω μου πίστευαν και αναρρωτιώμουν γιατί όχι εγώ. Ήταν άδικο. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμη, αλλά τώρα με βεβαιότητα μπορώ να πω, ότι υπάρχουν πράγματα που το δικό μου μυαλό αρνείται πεισματικά, πέρα από ρομαντικές και μαγικές θεωρήσεις, αν δεν μου δοθούν αποδείξεις.

Ψάχνοντας, βρήκα μερικά κατατοπιστικότατα στοιχεία από άλλους ερευνητές. Πάρτε για παράδειγμα το Άγιο Φως. Μέχρι τον ένατο αιώνα κανείς δεν είχε αναφερθεί στον Πανάγιο Τάφο και στο Άγιο Φως. Δεν τα είχαν εφεύρει ακόμα. Αφήστε για την ημερομηνία αφής του, που είναι παντελώς λάθος. Τον ανασταίνουμε κάθε χρόνο 13 μέρες νωρίτερα, αλλά παρόλα αυτά το Άγιο Φως, συναινεί. Να μιλήσουμε για το τίμιο ξύλο; Στον Γολγοθά οι σταυρώσεις ήταν χιλιάδες. Καταφέραμε δηλαδή και βρήκαμε τον τίμιο σταυρό που προφανώς έμεινε στην ίδια θέση για τριακόσια ολόκληρα χρόνια; Δεν είναι περίεργο; Και μάλιστα τον ξεχωρίσαμε από τους άλλους δύο που ήταν των λήστών. Μάλλον κάποιος μας δουλεύει άσχημα.

Ακόμα πιο αξιοπερίεργο, είναι το πότε αρχίζουν οι αναφορές για τον Χριστιανισμό. Όλος ο πρώτος αιώνας, που διδαχτήκαμε ότι άνθιζε ο Χριστιανισμός, δεν έχει ούτε μια τόση δα αναφορούλα για την πάρτη του. Τον δεύτερο αιώνα ξεκινάνε οι αναφορές. Μετά από αυτά και άλλα πολλά, γνωρίζω ότι τα βασικότερα πειστήρια του Χριστιανισμού είναι κατασκευασμένα. Μετά άρχισαν οι υστερίες με τις εικόνες, οι παππάδες, τα θαύματα.

Από την άλλη, έχεις την επιστήμη και σου εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Βρήκαν για παράδειγμα, ως μία πιθανή λύση για το Άγιο Φως, ότι αν χρησιμοποιήσεις διάλυμα του φωσφόρου στον διθειάνθρακα και εμποτίσεις ένα φιτίλι κεριού, αυτό σε λίγα λεπτά θα ανάψει. Κανείς όμως δεν το πήγε παραπέρα. Κανέναν δεν συμφέρει να απογυμνωθεί ένα τέτοιο πανηγύρι. Μεταξύ μας, ούτε κι εμένα. Δεν μου αρέσει να γκρεμίζω πράγματα που βοηθούν ανθρώπους να ξεπεράσουν όλα αυτά τα άσχημα, που βλέπω γύρω μου καθημερινά.

Προτιμώ να το βλέπω περισσότερο ως ανάγκη, ως ένα διέξοδο. Δείτε το λιγάκι διαφορετικά. Υποθέστε ότι σε λίγα χρόνια θα πεθάνετε και θα σας φάνε τα σκουλίκια χωρίς να έχετε καμμία εναλλακτική. Ότι μετά δεν θα υπάρχετε ούτε ως ύλη, ούτε ως πνεύμα, ούτε καν ως σκονίτσα πάνω στο μάρμαρο που θα σας πλακώσει. Μηδέν. Τίποτε. Μαύρο. Ναι, είναι πολύ σκληρό.

Βασικά, αν ήταν στο χέρι μου χιλιάδες χρόνια πριν, όταν τα πράγματα ήταν τρισχειρότερα για τον απλό κόσμο, η θρησκεία που θα επινοούσα θα ήταν εκατομμύρια φορές πιο εντυπωσιακή απ΄την σημερινή. Θα είχα βάλει πέντε παραδείσους, καμμία εντολή, καμμία κόλαση, γύρω στις πενήντα θεότητες και πολύ φαί για τον επάνω κόσμο. Ίσως, αν τα πράγματα ήταν κάπως έτσι, το κείμενο αυτό να μην υπήρχε στην εποχή μας και εγώ να ήμουν μια χαρούμενη και άδολη πιστή.

ODDISNEY

Ένας θείος μου όταν ήμουν πολύ μικρή, έκανε ένα σπουδαίο επάγγελμα. Είχε ένα τρίκυκλο και πουλούσε Μίκι Μάους και κόμικ στις γειτονιές. Είχε ένα μεγάφωνο και φώναζε κάθε πρωί «Μικι Μάους, Σπάιντερμαν, Τιραμόλας, Ντόναααααλντ». Σ΄αυτό το σπουδαίο μαγαζί, μπορούσες να κάνεις παζάρια ή ακόμη και να ανταλλάξεις παλιά κόμικ με καινούργια. Μάλλον, όχι και τόσο καινούργια, αλλά τέλος πάντων με κόμικ που δεν είχες ξαναδιαβάσει.

Ήμουν πάντα σε πλεονεκτικότερη θέση από τους υπόλοιπους πελάτες, καθ΄ότι θείος μου. Περίμενα να σχολάσει και πήγαινα στο τρίκυκλο, ανέβαινα στην καρότσα και χωμένη στα εκατοντάδες κόμικ κάτω απ΄τον μουσαμά, διάβαζα με τις ώρες κρυφά. Αυτό το «κρυφά» με έκανε να διαβάζω όλο και περισσότερο, σε σημείο να θυμάμαι λεπτομέρειες απίστευτες. Με έπαιρναν συνήθως χαμπάρι απ΄τα γέλια που ακούγονταν κάτω από τον μουσαμά. Όμως το «κρυφά» δεν ήταν από τον θείο μου. Εκείνος ποτέ δεν μου χαλούσε χατήρι. Το «κρυφά» ήταν από την γιαγιά μου. Της είχαν απαγορέψει ρητά οι γονείς μου απ΄την Γερμανία να διαβάζω Μίκι Μάους. Θεωρούσαν ότι οι αξίες που περνούσαν αυτά τα κόμικ ήταν απαράδεκτες. Η τεμπελιά του Ντόναλντ και η φιλαργυρία του Σκρουτζ, απογορευόταν να είναι μόνο αστεία. Απαραίτητα για τους γονείς μου, θα μου δίδασκαν πράγματα που δεν έπρεπε. Γι΄αυτό και τα διάβαζα όλα μανιωδώς.

Οι πελάτες του θείου μου δεν ήταν μόνο πιτσιρίκια. Ή μάλλον, σπάνια ήταν πιτσιρίκια. Ήταν ως επί το πλείστον μεγάλοι. Και ήταν τελείως αστείο το θέαμα να μαλλώνουν δυό ενήλικες γιατί ήθελαν το ίδιο κόμικ. Ο κόσμος του Ντίσνευ δεν υπήρχε τότε στις τηλεοράσεις. Ήταν τυπωμένος σε πολύ κακής ποιότητας χαρτί, σωριασμένος σε μια καρότσα που τριγυρνούσε στην γειτονιά μου. Τώρα ο κόσμος αυτός έχει κυριαρχήσει παντού. Ταινίες, ειδικά καταστήματα, ολόκληρες πολιτείες με τις ιστορίες του. Πάντα όταν άκουγα την λέξη Ντίσνευ, μια γλυκιά ζέστη με πλημμύριζε. Όχι πια.

Τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει δραματικά. Το παιδί πλέον η Ντίσνευ, το αντιμετωπίζει τελείως διαφορετικά. Προσπαθεί ξαφνικά, να το εντάξει απότομα στον κόσμο των μεγάλων με φοβερά άκομψο τρόπο. Σε λίγο καιρό θα λανσαριστεί το πρώτο παιδικό κινητό τηλέφωνο Ντίσνευ. Το παιδί είναι ένα καταναλωτικό κοινό, που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει η αγοραστική αξία του από τον κόσμο των μεγάλων. Καιρός να το κάνει λοιπόν αγνοώντας ηλικίες, ψυχισμούς και κινδύνους. Ας επιβάλλει στους γονείς να εντάξουν τα παιδιά τους, γρηγορότερα στον κόσμο μας.

Κύριοι της Ντίσνευ όμως, δεν το σκεφτήκατε καλά. Δεν μπορείς να δίνεις μισά πράγματα στα πιτσιρίκια. Είναι πολύ έξυπνα και απαιτητικά πια. Πάντα μαζί με αυτά και πάντα προσπαθώντας να τα βάλετε επιτυχώς στον ενήλικο κόσμο, θα πρέπει να φτιάξετε και ένα γρήγορο αυτοκίνητο «Γρανάζης ο πύραυλος» και να εκδίδετε πιστωτικές κάρτες «Ντόναλντ». Θα μπορούσατε να φτιάξετε ολόκληρη σειρά μακιγιάζ και περιποίησης παιδικών ρυτίδων «Χιονάτη», καθώς και μεγεθυντή πέους «Πινόκιο». Απαραίτητο συμπλήρωμα, εσώρουχα «Κλάραμπελ» και δονητές «Όλιβ» σετάκι με λιπαντικά «Όλιβ όιλ». Α, και μην ξεχάσετε να βγάλετε ξυστό «Γκαστόνε» και παιδικό πορνοsite «O Χιούι, o Λιούι και o Ντιούι, σε παρτούζα με τη Νταίζη».