ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ

Όταν τα βρόντηξα απ΄την δουλειά μου και είπα να αλλάξω επάγγελμα, βούτηξα ένα πρωί μια εφημερίδα και αποφασισμένη να κάνω τα πάντα, άρχιζα να παίρνω τηλέφωνα. Πωλήτρια, τηλεφωνήτρια, γραμματέας, ότι καθόταν. Ξεσκόνιζα κάθε μέρα όλες τις αγγελίες και έστελνα παντού βιογραφικά. Δεν είχα τίποτε ιδιαίτερες γνώσεις, αλλά βλέποντάς το σφαιρικά, όλα μια πώληση ήταν. Του εαυτού μου. Και ψιλοδικαιώθηκα. Μια γνωστή σε ένα δημαρχείο, είδε το βιογραφικό (μαγειρεμένο με μπόλικη σάλτσα) και με έστειλε γραμματέα σε μια εταιρεία-τηλεοπτικό σταθμό.

Εκτός απ΄το ταγιεράκι και τα βασικά, ήμουν τελείως στούρνος, αλλά δεν θα το ΄βαζα κάτω. Ότι μου ζητούσαν, έλεγα ναι και κάθε βράδι καθόμουν και διάβαζα κάτι τεράστια βιβλία για το Office. Η αγάμητη ιδιαιτέρα του Γενικού, ήταν το πιο στριφνό άτομο που έχω δει ποτέ στην ζωή μου και πήρε πρέφα νωρίς, ότι ήμουν άσχετη με αυτό το αντικείμενο. Γι΄αυτό το γαμημένο, το merge cells και το border, το τί μου είχε σούρει, δεν λέγεται. Και ήταν από τις γκόμενες που δεν γουστάρουν να στα χώσουν κατ΄ιδίαν, αλλά ήθελε και ακροατήριο. Περίμενε λοιπόν, να εμφανιστεί ο γενικός και όλοι οι διευθυντάδες, για να αρχίσει το κήρυγμα.

-Απορώ κυρία μου, ποιός βλάκας σας έδωσε αυτή τη θέση (ο γενικός ήταν, αλλά κι αυτός ο μαλάκας, άκουγε ότι τον συνέφερε). Αν δεν έχετε μάθει να κάνετε merge (με προφορά), στα cells (πάλι με προφορά) μέχρι αύριο, θα σας στείλω στο τηλεφωνικό κέντρο. Είστε απαράδεκτη!

Λες και ήταν δύσκολο να μου δείξει ένα κλικ, η σκρόφα. Ουφ, έσκυβα το κεφάλι, ζητούσα συγνώμη και το βράδι πάλι ξενύχτι, μέχρι η σιχαμένη να μου ζητήσει την επόμενη, κάτι καινούργιο. Θα μπορούσα να παραιτηθώ αμέσως, αλλά είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι θα την καταφέρω την καινούργια δουλειά. Έπειτα, η σκρόφα είχε δίκιο. Ήμουν άσχετη. Το υπόλοιπο προσωπικό, είχε απορήσει με το μένος της. Θεωρούσαν ότι είχαμε προηγούμενα για να με κάνει κάθε μέρα, ως και τρεις φορές ρόμπα δημοσίως, αλλά θεωρούσα ότι κάποια στιγμή, θα της πέρναγε.

Μια μέρα, μετά από τρελλές υστερίες, επειδή χρησιμοποιούσα λάθος τον υπολογιστή (έκανα save στα κείμενα που μου υπαγόρευε με ctrl+s, αντί για file-save – ήταν η καλύτερη μαλακία που βρήκε εκείνη τη μέρα), κανόνισε την μεταφορά μου σε χαμηλότερη θέση, στην ρεσεψιόν. Ουσιαστικά, σ΄ένα γραφειάκι έξω απ΄το δικό της, οπότε πάλι φωνές και υστερίες.

Οι συνάδελφοι απορούσαν πώς κρατιόμουν. Γενικά, σχεδόν ποτέ δεν έχω καυγαδίσει ή υψώσει φωνή σε συνάδελφο (μαλακισμένη νοοτροπία, αλλά δεν μου βγαίνει ποτέ) και άσχετα απ΄τις αγαμίες της, ήθελα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω και αργά ή γρήγορα, θα σταματούσε να ασχολείται μαζί μου. Βλέποντας εκείνη, ότι μπορεί να σούρει ότι γουστάρει (και ότι ήμουν ικανή να σκάσω γάιδαρο απ΄τη φτέρνα, με τα συγνώμη μου), με φόρτωνε έξτρα δουλειά και υπερωρίες, μπας και κλατάρω.

Μια μέρα, με πλησίασε ο Αρχιλογιστής. Μάλλον με λυπήθηκε, επειδή δούλευα απ΄το πρωί ως το βράδι και ήμουν η μόνη που κάπνιζα κρυφά στην τουαλέττα. Θα είχε ακούσει ο άνθρωπος και τα κοσμητικά επίθετα…Με φόρτωσε ένα σωρό βιβλία Γενικής Λογιστικής και μου είπε πως αν τα μάθω γρήγορα, θα με πάρει στο λογιστήριο. Μου εξήγησε, ότι η Λογιστική δεν είναι καμμιά επιστήμη, μια χαζοτεχνική είναι, αρκεί να ξέρεις μαθηματικά. Μου εκμυστηρεύτηκε, ότι ήταν οικοδόμος και στα τριάντα του, αποφάσισε να γίνει λογιστής και τα κατάφερε μια χαρά.

Εγώ, πελάγωσα. Όχι, πάρτε έναν άσχετο και δώστε του αυτά τα τεράστια βιβλία. Κάθε βράδι για κάνα μήνα, μεταξύ τηγανίσματος και μπουγάδας, μάθαινα τί είναι το χαρτοφυλάκιο, οι εγγραφές λογιστικής και οι λογαριασμοί, με αυτά τα περίεργα τεράστια νούμερα 32.00.00.001.Και ήταν τόσοι πολλοί οι ρημάδες. Αλλά μου άρεσε τρελλά. Χωρίς να τα ΄χω μάθει καλά και έχοντας αγανακτήσει απ΄την παπάρω, πήγα και του είπα ότι τα ΄μαθα, μπας και γλιτώσω. Και ήρθε η πρώτη κεραμίδα. Με έκανε ταμία και μου παρέδωσε το χρηματοκιβώτιο και το χαρτοφυλάκιο με τις επιταγές. Τόσα λεφτά στην ζωή μου, δεν είχα ξαναμετρήσει (κάπου σαράντα εκατομμύρια μετρητά και πεντακόσια εκατομμύρια επιταγές).

Η παπάρω, μόλις άκουσε για την καινούργια μου θέση, αφήνιασε. Έκανε ολόκληρο καυγά στον Αρχιλογιστή και για πρώτη φορά, έλεγε τα καλύτερα λόγια για μένα. Ότι ήμουν το δεξί της χέρι, ότι δεν μπορεί να με αντικαταστήσει, ότι καμμιά δεν είναι τόσο επαγγελματίας και ένα σωρό άλλες πίπες, γιατί πού αλλού, θα έβρισκε άλλο κορόιδο να τα χώνει. Ο κυρ-Γιάννης δεν μάσησε. Της το ΄κοψε και με καθησύχασε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να μου ξαναμιλήσει έτσι.

Η νέα μου δουλειά ήταν ότι καλύτερο έχει συμβεί στην ζωή μου. Η λογιστική ήταν φοβερά ενδιαφέρουσα και σύντομα τα έμαθα φαρσί. Ο κυρ-Γιάννης, μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν ήξερε αγγλικά, οπότε του μετέφραζα κρυφά, ότι ήθελε απ΄το αγγλικό πρόγραμμα λογιστικής και εκείνος με βοηθούσε στις δύσκολες ταμειακές εγγραφές. Η κάργια, ανά καιρούς ερχόταν στο καινούργιο μου γραφείο, να με χώσει για δακτυλογραφήσεις και ο κυρ Γιάννης την πέταγε έξω με τις κλωτσιές.

Μετά από καιρό, μου ανέθεσαν και την μισθοδοσία. Πλέον, ανήκα στην μικρή κάστα υπαλλήλων, που ήξερε ακριβώς πόσα έπαιρναν όλοι εκεί μέσα, και ειδικά η παπάρω. Την μέρα της πληρωμής, την κάλεσα στο γραφείο μου, για να την πληρώσω. Στο τηλέφωνο ήταν ιδιαίτερα διαχυτική «ναι αγάπη μου, τρέχω!». Όταν μπήκε στο γραφείο μες την χαρά, πλέον οι δυό μας, άρχισε τις γλύκες.

-Κωσταντινούλα μου, είδες που τα κατάφερες; Εγώ, το ΄ξερα απ΄την αρχή. Φαινόσουν μόνο, ότι ήθελες λίγο σπρώξιμο και τώρα κοίτα που έγινες και λογίστρια.

Την έγραψα στ΄αρχίδια μου, φύσηξα τον καπνό μου στην μάπα της και της έδωσα τον φάκελο. Το σύστημα ήταν, να τα μετρήσει για να σιγουρευτεί ότι δεν έχει γίνει λάθος. Στραβομουτσούνιασε με τον καπνό, αλλά άρχισε γρήγορα το μέτρημα του ιδιαίτερα μεγάλου ποσού. Ξαφνικά, πετάχτηκε πάνω και άρχισε τις φωνές.

-Μα, εδώ λείπουν πενήντα ευρώ. Αμάν βρε άχρηστη, πάλι λάθος έκανες. Φώναξέ μου τώρα τον κύριο Γιάννη, να δεις τί έχει να γίνει!

Είχα χεστεί επάνω μου. Είχα μετρήσει την μισθοδοσία τρεις φορές το προηγούμενο βράδι, δεν μπορεί να είχα κάνει λάθος. Και ειδικά στην σκρόφα. Ο κυρ Γιάννης μπήκε μέσα φουριόζος. Την άφησε να αδειάσει για άλλη μια φορά τον βόθρο της και έριξε μια ματιά στην λίστα μου. Τα λεφτά ήταν σωστότατα.

-Ξέρεις, η μισθοδοσία έρχεται κατευθείαν απ΄τον Γενικό. Μμμμ…αλλά είναι περίεργο γιατί κάποιοι άλλοι (μου ΄κλεισε ματάκι), πήραν και αύξηση. Λυπάμαι, αλλά θα πρέπει να μιλήσεις με κείνον. Πού ξέρεις, μπορεί το λαθάκι…να είναι ένα μικρό πρόστιμο…μάλλον για ψυχική οδύνη! Θα μπάφιασε ο άνθρωπος με τις φωνάρες σου, κάθε πρωί.

Έφυγε και δεν με ξαναενόχλησε. Έχω μετανοιώσει άσχημα, που δεν της είπα ποτέ τίποτε, αλλά μάθαινα καθημερινά από τρίτους, για τις προσωπικές δυστυχίες της, τις επεισοδειακά αποτυχημένες σχέσεις της και την λυπόμουν λιγάκι.

Τελικά, κάποιοι άνθρωποι, μοιάζουν με το πεπτικό μας σύστημα. Ότι και να φάνε, πάντα σκατά θα βγάζουν. Μόνο που για μερικούς, κρίνοντας απ΄τη μπόχα, ξέρεις καμμιά φορά, ότι έχουν μπερδέψει τα εισαχθέντα με τα εξαχθέντα. Ξέρεις σίγουρα για μερικούς, ότι μόνο σκατά πρέπει να τρώνε.