Ο Χάρης ήταν γύρω στα σαράντα, δημόσιος υπάλληλος, όταν ήρθε πρώτη φορά για αδυνάτισμα. Ο χώρος ήταν επιβλητικός, σοβαρός αλλά ταυτόχρονα προκλητικός, γεμάτος από όμορφα σώματα με λευκές ποδιές που πήγαιναν πέρα δώθε. Οι μελλοντικοί πελάτες, όλοι ντανιασμένοι σε έναν υπερπολυτελή καναπέ, αναγκαστικά να αναμένουν την δική τους σειρά στο όνειρο. Η τακτική ήταν, να περιμένουν τουλάχιστον για κάνα τέταρτο στο σαλονάκι, ούτως ώστε να πειστούν για το επιστημονικό του χώρου, να εντυπωσιαστούν από την χλιδή και να πέσουν οι άμυνες.
Εκείνο το πρωί ήρθε μόνος. Λιγάκι τρακαρισμένος, λιγάκι έξω απ΄τα νερά του, έχοντας σαφή εντολή απ΄τον γιατρό του, να αδυνατίσει. Στο γραφειάκι, άρχισα να μιλάω στον πληθυντικό, για τα οφέλη του αδυνατίσματος και την θεραπεία που έπρεπε να ακολουθήσει. Είχα απέναντί μου έναν ψηλό, σοβαρό γεματούλη κύριο, με γυαλιά, με γκρίζα μαλλιά που δεν έλεγε κουβέντα. Μόνο κοιτούσε επίμονα και έκανε καταφατικά νεύματα. Είχε μια περίεργη ζέστη και μια αθώα πονηριά στο βλέμα του. Όταν τελείωσα την «κασέτα», τον ρώτησα την γνώμη του για τη θεραπεία και μου την είπε.
-Αυτό το μίνι, πολύ σας πάει.
Πέταξα ένα ευχαριστώ, σκέπασα τα πόδια μου με την ποδιά μου και το γύρισα πάλι στην θεραπεία. Έπρεπε να το φτάσω στο οικονομικό για να ξεμπερδεύω. Στο άκουσμα της τιμής, ο Χάρης δεν χαμπάριασε.
-Αν είναι να σας βλέπω κάθε μέρα, εντάξει.
Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω και μηχανικά, του συμπλήρωσα την καρτέλα, του έκλεισα ραντεβού για την επομένη και του είπα να με ζητήσει όταν θα έρθει για να τον ξεναγήσω. Στην χειραψία, με βούτηξε και με φίλησε σταυρωτά.
-Τα λέμε αύριο κύριε Χάρη.
-Εννοείται κυρία Κωσταντίνα μου.
Την άλλη μέρα με μπάνισε απ΄την είσοδο. Είχα πελάτισα στο γραφείο όταν εκείνος μπαίνοντας, φώναξε δυνατά «γειά σου μανάρα μου». Έμεινα με ένα παγωμένο χαμόγελο και τα κορίτσια στην ρεσεψιόν, κρύβονταν κάτω από τον πάγκο, να μην τις δει που γελούσαν. Παράτησα την πελάτισσα και έτρεξα να τον χώσω στις θεραπείες, για να μην πετάξει κάνα καινούργιο. Τον παρέδωσα στα κορίτσια και συνέχισα την δουλειά μου. Μετά από καμμιά ώρα, βγήκε κατακόκκινος με το μπουρνούζι στην ρεσεψιόν.
-Κύριε Χάρη, τί συμβαίνει;
-Παπαριές κυρά Κωσταντίνα μου! Αυτές εκεί μέσα, θα με βράσουν ζωντανό και έχουν και τις ποδιές κουμπωμένες. Θα πεθάνω και ούτε μάτι δεν μπορώ να πάρω!
Οι πελάτισσες στο σαλόνι, είχαν ανοίξει το στόμα σαν χάνοι. Εκεί, δεν μπόρεσα να κρατηθώ. Πήγα, τον βούτηξα απ΄το μπουρνούζι και τον έσουρα πάλι μέσα.
-Κύριε Χάρη, πώς μιλάτε έτσι; Ρεζίλι με κάνατε. Και πώς βγαίνετε έτσι έξω; Απαγορεύεται. Μπροστά στον κόσμο, πρέπει να μιλάμε στον πληθυντικό και κόσμια, γιατί θα έχω πρόβλημα.
Ο Χάρης γέλασε, πήγε στο μαρτύριο και μετά καμμιά ώρα βγήκε κουστουμαρισμένος στο σαλόνι.
-Όλα καλά κύριε Χάρη;
-Όλα υπέροχα, κυρία Κωσταντίνα μου. Δεν πάμε στο γραφείο σας, να ρωτήσω κάτι για την θεραπεία;
-Και βέβαια, κύριε Χάρη.
Στο γραφείο, μπήκε φουριόζος και έκλεισε την πόρτα.
-Καλά μωρή παπάρω, σε πλήρωσα χρυσή, για να με στείλεις στα καζάνια; Βρωμάω σαν σαρδέλα απ΄τα κωλοφύκια. Άσε που ο κώλος μου άμα τον πιάσεις, κάνει ακόμα σαν κομπρεσέρ απ΄το ηλεκτροσόκ. Θες να πιάσεις; Αλήθεια, γιατί δεν φοράς το μίνι;
Ο Χάρης από τότε και μέχρι τώρα, είναι φιλαράκι μου.Του αρέσει ακόμη να προκαλεί και να διασκεδάζει, με την δήθεν σοβαρότητα των γύρω του. Παντρεύτηκε το Λιτσάκι, έχει δυό τέλεια μωράκια και έκανε το όνειρό του πραγματικότητα. Μετακόμισε μόνιμα σ΄ένα χωριό έξω απ΄τη Θήβα και φτιάχνει το καλύτερο κρασί του κόσμου. Οι πελάτες μου, μου ορκίζονται, ότι δεν έχουν ξαναπιεί πιο όμορφο κρασί. Ίσως επειδή προέρχεται από ένα όνειρο ζωής. Όταν πλησιάζει η εποχή που θα μου φέρει την καινούργια σοδειά, έρχεται οικογενειακώς και αρχίζει με το Λιτσάκι το ψηστήρι.
-Πάρε ρε μωρό μου τον άντρα σου και ελάτε στο χωριό. Θα χτίσουμε στο χωράφι δυό σπιταρόνες, θα φτιάξουμε και πισίνα. Άντε ρε Τάσο, βαρέθηκα τα πήγαιν΄ έλα, πάρτην και ελάτε και θα περνάμε ζάχαρη. Θα τις στέλνουμε στο πατητήρι, θα πουλάμε το κρασάκι μας στους μαλάκες της Αθήνας και εμείς θα πίνουμε, θα βλέπουμε τσόντες, θα πηδάμε και θα αμολάμε κουτσούβελα.
Φέτος, δεν έχει κρασάκι. Για τρία χρόνια, τον έστειλε η υπηρεσία του στην Κύπρο και νοίκιασε το χωράφι. Τρία μόνο χρόνια διάλειμα απ΄το όνειρο και μετά θα πίνουμε, θα βλέπουμε τσόντες, θα πηδάμε και θα αμολάμε κουτσούβελα.
