Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ

Η καρδιά μου, πάει να σπάσει. Αυτό που με τρελλαίνει στα πιτσιρίκια είναι όταν καμμιά φορά, προσπαθώντας να μεγαλώσουν, ή να δείξουν ευγνωμοσύνη, υιοθετούν τερτίπια μεγάλων. Ο μπόμπιρας, γύρω στα επτά, έχει έρθει πέντε-έξι φορές και είναι στ΄αλήθεια κούκλος. Απ΄αυτά τα ευγενικά πιτσιρίκια, που λένε πάντα ευχαριστώ, που ζητάνε την άδειά μου για να αγγίξουν, που ότι ακουμπήσουν το βάζουν στην θέση του προσεκτικά. Όταν περνάει απ΄το μαγαζί, πάντα με χαιρετάει και την πρώτη φορά, με ρώτησε το όνομά μου και μου είπε το δικό του, κάνοντας χειραψία.

Αυτός ο μικρός πρίγκηπας, έρχεται πλέον καθημερινά και πάντα κάνει και μικρές συζητησούλες, για να μην πλήττω όσο τον περιμένω όρθια να διαλέξει. Κάποια φορά, μου είπε για τις κάρτες του Μπομπ του Σφουγγαράκη, ότι είναι μεγάλη απάτη. Χρειάζεται όλο το χαρτζηλίκι της εβδομάδας και οι «αλήτες» ποτέ δεν βάζουν στο κουτί, την κάρτα που του λείπει. Συνήθως, δεν τα καταφέρνει να κάνει λογαριασμό με τα λεφτά του. Πάντα μπερδεύεται και νοιώθει πολύ άσχημα όταν δεν του φτάνουν τα χρήματα. Τις περισσότερες φορές, του τα κερνάω χωρίς να το ξέρει, μόνο και μόνο για να μην κοκκινήσει απ΄την ντροπή.

Σήμερα, ήρθε πιο σοβαρός. Διάλεξε πατατάκια και γλυφιτζούρι και με ύφος έβγαλε απ΄την τσέπη ένα πεντάευρο. Ήταν η πρώτη φορά που μου ΄φερε χάρτινο νόμισμα και ένοιωθε πιο ασφαλής. «Σίγουρα, έχω ρέστα σήμερα», μου είπε χαρούμενος. «Και μάλιστα πολλά», του απάντησα, για να δω αυτό το κάτασπρο χαμογελάκι να του ξεφύγει. Μέχρι να βρω τα ρέστα, άρχισε πάλι την συζήτηση.

-Είστε πιο όμορφη, σήμερα.

-Ευχαριστώ, μωρό μου.

-Σας πάνε πολύ τα μαύρα, αν και η Ελένη που μου αρέσει απ΄το σχολείο, φοράει μόνο κόκκινα επειδή είναι Ολυμπιακός. Εγώ, είμαι Άεκ. Πόσα είναι τα ρέστα μου;

-Τέσσερα ευρώ και δέκα λεπτά (του τα δίνω, γιατί δεν φτάνει να τα πάρει απ΄τον πάγκο).

-Ωραία. Αυτά, δικά σας (και μου αφήνει δέκα λεπτά).

-Έλα εδώ, βρε! Δεν χρειάζεται.

-Όχι, το σωστό είναι να αφήνουμε και κάτι στο μαγαζί, ε… αν έχουμε. Έχω άλλα τέσσερα ευρώ, εγώ.

Έφυγε τρέχοντας για να μην τον προλάβω και έμεινα να κοιτάω το νόμισμα των δέκα λεπτών. Δέκα ολόκληρα λεπτά ευγένειας και ομορφιάς από ένα τόσο δα πιτσιρικάκι που ξέρει να μιλάει στον πληθυντικό, που είναι τόσο μεγάλος στην καρδιά και τόσο μικρός στο μπόι. Και μετά μου λένε, δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.

Ά, ρε Ελενίτσα τυχερή!