ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ

Όλοι γύρω μου, έχουν καταπιεί κασέτα : «άδραξε τη μέρα», «ζήσε το παρόν», «μην ανησυχείς για το αύριο», «ζήσε σαν να ήταν η τελευταία σου μέρα» και τέλος πάντων, όλες αυτές τις ενθαρυντικές ενεσούλες, μπας και την παλέψεις. Σε όλα αυτά τα ρητά, έχω ανατρέξει συχνά στο παρελθόν και η αλήθεια, κάτι έκαναν. Αν ας πούμε, είσαι στο χείλος της καταστροφής και διαβάσεις τον Αλχημιστή, τουλάχιστον θα καταστραφείς με αισιοδοξία.

Τώρα, τα θεωρώ σκέτες πίπες. Όταν έχεις προβλήματα, έχεις προβλήματα. Πάει και τελείωσε. Όσο φιλοσοφικά κι αν το δεις το θέμα, όσο ρομαντικά, όση αγάπη κι αν διαθέτεις για την ζωή, το τίμημα θα το πληρώσεις. Όλα τα ρητά, βγήκαν από σοφά κεφάλια, αλλά ΜΕΤΑ την καταστροφή. Άντε ρώτα τους, όταν ήρθε η καταιγίδα πώς ένοιωσαν. Άντε, την στιγμούλα πριν την καταστροφή και κότσαρέ τους μια παπαριά, του τύπου «αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει να τα καταφέρεις» και στην καλύτερη, δεν θα σε σώσει όλο το σύμπαν μαζί.

Είναι ωραίο πράγμα η ελπίδα και η αισιοδοξία, αλλά πάνω απ΄όλα ο ρεαλισμός. Είναι τέλειο να ακολουθείς τέτοιου τύπου ρητά, αλλά σαν γενική θεώρηση των πραγμάτων και όχι σαν λύση για τα προβλήματά σου, που σίγουρα κάποια στιγμή θα έρθουν. Αυτές τις μέρες ψάχνω κάτι να πιαστώ. Αλλά κάτι πραγματικό και ουσιαστικό. Κάτι που δεν θα με κάνει χαζά αισιόδοξη, αλλά θα φέρει λύσεις. Προσπαθώ να βρω την πραγματική διάσταση του κάθε προβλήματος και οφείλω να παραδεχτώ, ότι δεν γουστάρω καθόλου να αδράξω την μέρα. Αν έπρεπε να πιαστώ και να ζήσω στο έπακρο, μέρες σαν την σημερινή, βράστα.

Αυτά λοιπόν, που θα ήθελα να πω σε κάποιον που έχει πρόβληματα και που του τα ΄χουν κάνει τσουρέκια με τα σύμπαντα, θα ήταν λίγα και ρεαλιστικά, αλλά ουσιαστικά λογάκια (όποιος δεν βαριέται, ας τα κάνει βιβλίο με τίτλο ΣΚΑΤΑ) :

«Σκάσε και κολύμπα τώρα, κακομοίρη»,

«Μπορεί να την γλιτώσεις πεθαίνοντας απ΄το άγχος, βρε χαζό»,

«Αν τη σκαπουλάρεις, θα γράψεις best seller, μαλάκα μου!».