THE TRUTH IS OUT THERE

Καθημερινή μεσημέρι και το ινστιντούτο μας, άδειο από καλλυντικά. Θα παραλαμβάναμε νέα σε μια βδομάδα, οπότε ακυρώναμε τα ραντεβού ή αλλάζαμε τις θεραπείες με μηχανήματα (και καλά, δωράκι), για να γλιτώσουμε παράπονα. Υπήρχε όμως μια πελάτισσα, η οποία ποτέ δεν έκλεινε ραντεβού. Είχε έρθει απ΄το Ντουμπάι και θα παρέμενε για έναν μήνα, μόνο και μόνο, για φτιάξει το στήθος της. Έχοντας μεγάλες αφραγκίες εκείνη την εποχή, έκανα το παν στην πώληση, να την κατατρομάξω για τις πλαστικές επεμβάσεις (αν κάναμε βέβαια και ΄μεις τότε επεμβάσεις, δεν το γλίτωνε το νυστέρι με τίποτα) και να της πουλήσω μια θεαματική νέα θεραπεία στήθους. Βέβαια, πώς είναι δυνατόν, μερικές αμπούλες και δυό κρέμες, δεμένες με έναν επίδεσμο για τριάντα λεπτά σε κάθε συνεδρία, να γεμίσουν δυό πέτσες που είχε αντί για βυζιά, αυτό απέφυγα να το αναλύσω.

Βλέποντας επιπλέον στην πορεία, ότι η πάμπλουτη πελάτισσα είναι ιδιαίτερα εύπιστη και δεν θα την ξανάβλεπα ποτέ, της χτύπησα και ένα εκατομμυριάκι παραπάνω, για να βάλουμε και λίγο ρευματάκι στην θεραπεία. Έτσι, από τύψεις, μπας κάνω κάτι παραπάνω.

Την μέρα εκείνη, ήρθε δυστυχισμένη. Είχαμε κάνει πέντε θεραπείες απ΄τις είκοσι και ισχυριζόταν ότι δεν είχε δει κανένα αποτέλεσμα.

<> -Μα, τί λέτε; Μιά χαρά πάτε, εγώ που ξέρω, βλέπω μεγάλη διαφορά. Εσείς, θα τη δείτε προς το τέλος.

<>-Κι αν δεν δώ; Ο άντρας μου, μου λέει ότι κακώς σας πλήρωσα προκαταβολικά, το στήθος μου, είναι το ίδιο. Το μέτρησε με τα χέρια του.

<>-Σκεφτείτε, ότι σας πήρε σαράντα χρόνια για να πέσει (καλό ε . Δεν μπορεί σε μια βδομάδα να δείτε κάτι θεαματικό. Υπομονή. Σε τί στάση κοιμάστε;

<>-Ε…μπρούμυτα.

<>-Καλά, δεν λυπάστε τον κόπο μας! Εμείς σας κάνουμε τις καλύτερες θεραπείες και εσείς πάτε τη νύχτα και τα πατικώνετε; Λυπάμαι, αλλά δεν κάνουμε τίποτε. Ή σας δίνουμε πίσω τα χρήματα (γαμάτη μπλόφα – το βουλώνει και ο σύζυγος – ισχυροποιούνται οι αγνές προθέσεις), ή πληρώνετε πιό ενισχυμένη θεραπεία για “γυναίκες που κοιμούνται μπρούμυτα” (αυτή την θεραπεία, την ανακάλυψα εκείνη τη στιγμή).

<>-Εντάξει, ας κάνουμε την ενισχυμένη θεραπεία, αλλά ας αρχίσουμε από σήμερα, για να προλάβω μέχρι να φύγω απ΄την Ελλάδα (πεντακόσια χιλιαρικάκια η ενίσχυση – το ξέρω, πάω καπάκια κόλαση).

<>Το πρόβλημα ήταν, ότι δεν είχα εκείνη τη μέρα καλλυντικά. Ούτε ορούς, ούτε μάσκες, ούτε τίποτε θεαματικό για να δικαιολογήσω την «ενίσχυση». Έπεσε συναγερμός στο τμήμα αισθητικών. Θα βρίσκαμε λύση πάση θυσία, αρκεί να τους έταζα ποσοστά απ΄το συμβόλαιο για να βοηθήσουν (οι γαιδούρες, χωρίς φράγκα με είχαν γραμμένη, πέρα απ΄τα «χρύση μου» και όλα αυτά τα γλοιώδη προσωνύμια που συνηθίζονται μεταξύ συναδέλφων).

<>Η θαυματουργή θεραπεία συστάθηκε σε πέντε λεπτά (μην το προσπαθήσετε μόνοι σας). Βρήκαμε στο ψυγειάκι, τρία γιαούρτια (fruyo - αυτά με τα φρούτα και τα στάρια – ξεσκίστηκα μέχρι να βγάλω από μέσα τα στάρια, γαμώτο τελικά είναι πολλά) και ένα μπουκάλι γάλα. Χρειαζόμασταν όμως κάτι, να σταθεροποιήσει τον πολτό. Βάλαμε μέσα λίγο αφρό μαλλιών, αλλά τζίφος, ήταν πολύ νερουλό για να σταθεί στο στήθος. Την λύση την έδωσε η καθαρίστρια του πάνω ορόφου, που βρήκε στην αποθήκη ένα σακούλι άργιλο σκόνη. Ο πολτός γιαουρτιού-άργιλου μοσχομύριζε και το μπωλ είχε ικανό υλικό να σταθεί σαν μάσκα πάνω στο στήθος, ίσα για τριάντα λεπτά μέχρι την επόμενη που θα είχαμε πάλι καλλυντικά.

<>Η πελάτισα ξάπλωσε, έβαλε τα χέρια πίσω απ΄το κεφάλι, εγώ βάσταγα τα βυζιά (όπου να ΄ναι ξερνάω) και η αισθητικός πήρε το μυστρί να τα χτίσει.

<>-Γνωστή είναι η μυρωδιά.

<>-Ναι, βασίζεται σε λακτόζη και σε οξέα φρούτων ( πώς τα σκέφτηκα, μην ρωτάτε – πενία μήτηρ κ.τ.λ.). Η μασκούλα τζάμι! Ε, ας πούμε. Δηλαδή, μέχρι να περάσουν τα τριάντα λεπτά, γιατί μετά, τρέχαμε και δεν φτάναμε. Μάλλον είχαμε βάλει πολύ άργιλο και είχε γίνει τσιμέντο. Είχε και κάτι γαιδουρότριχες στο γιουροβίζιον (ξερνάω, λέμε) και η μάσκα είχε γίνει ένα με τα βυζιά. Να την τραβήξουμε, ούτε κουβέντα, θα ξεκολλάγαμε και τα βυζιά μαζί. Σκεφτήκαμε να την διαλύσουμε με νερό, αλλά έπρεπε να βρούμε έναν κομψό τρόπο να το κάνουμε, μην μας πάρει χαμπάρι. Βρέξαμε ένα πινέλο, το πασαλείψαμε, αλλά τζίφος.

<>Μετά από σύσκεψη, βάλαμε σε λειτουργία τα μεγάλα μέσα. Πινελάκι και ασετόν. Της μύρισε βέβαια, αλλά η επιστημοσύνη μου, καθάρισε και πάλι.

<>-Καλά, δεν ξέρετε την επίδραση της ακετυλλίνης στα βλαστοκύτταρα; (ουφ, ευτυχώς, δεν την ήξερε…καλά που δε ρώτησε.)

<>Ντύθηκε γρήγορα γιατί την αργήσαμε με τις αλχημείες και έφυγε τρισχαρούμενη. Το θρίλερ είχε τελειώσει, αφήνοντας μια ελαφριά ερυθρότητα στο στήθος και ένα ανέλπιστα ευχάριστο οίδημα. Νόμιζε δε, ότι αυτή η θεραπεία κάνει θαύματα (λόγω πρηξίματος) και θα μου σύστηνε και φίλες. Η φαγουρίτσα βέβαια επέμενε, αλλά δεν την ένοιαζε μία.

<>Η μαλακία ήταν, ότι την επόμενη φορά που ήρθε, έκανε φασαρία γιατί η κανονική θεραπεία δεν έμοιαζε, ούτε μύριζε σαν την πρώτη. Θεώρησε ότι πάμε να την κοροιδέψουμε, ότι τσάμπα πληρώνει, ότι τις καλές θεραπείες τις κρύβουμε, μπλα,μπλα, μπλα. Ε, αφού θα πήγαινα κόλαση και αφού το ζήταγε ο οργανισμός της, του έδωσα να καταλάβει. Το τί γιαούρτι φάγανε τα βυζιά της, δε λέγεται. Στο τέλος του μήνα, μου έφερε δώρο ένα δαχτυλίδι και με ευχαρίστησε για το αποτέλεσμα, το οποίο παραδόξως ήταν αρκετά καλό (κι εμένα αν μου τα πρήζανε για έναν μήνα, έτσι θα ΄ταν).

<>Αν εξαιρέσεις φυσικά ένα μικρό εκζεματάκι (της είπα ότι είχαν υπερδιεγερθεί τα γαμωβλαστοκύτταρα – το ξέρω, το παραγάμησα), αλλά μπρος τα κάλλη…