ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΞ’ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Τα χρόνια της δικτατορίας, οι γονείς μου και όλοι οι μετανάστες, τα έζησαν από μία ασφαλή αλλά βασανιστική απόσταση. Αγόραζαν από τα περίπτερα ελληνικές εφημερίδες, συνήθως ΤΑ ΝΕΑ και προσπαθούσαν κουτσά στραβά να μάθουν για τους δικούς τους. Ο θείος μου, που έμενε στην Ελλάδα, ήταν ένα βήμα πριν τη φυλακή, για τα πολιτικά φρονήματα του παππού του. Τον ανάγκασαν να παρατήσει τις σπουδές του και να εργαστεί μετέπειτα στα καράβια. Ο «φιλόσοφος» τον αποκαλούσαν οι υπόλοιποι εργάτες, μη μπορώντας να ακολουθήσουν τις επαναστατικές απόψεις του για τον συνδικαλισμό. Αναγκάστηκε να μεταναστεύσει. Τον φιλοξένησαν για λίγα χρόνια, οι γονείς μου στη Γερμανία, αφήνοντας πίσω την γιαγιά, τον παππού, την αδελφή μου και εμένα νεογέννητη. Η μάνα μου, ήταν ράκος. Είχε δύο παιδιά που τα ΄βλεπε σπάνια σε μια επικίνδυνη χώρα, όπου επικρατούσαν ξυλοδαρμοί, ανελευθερία, βασανιστήρια.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, τα έμαθαν από τις γερμανικές ειδήσεις και μαζεύονταν κάθε βράδυ όλοι, στο εστιατόριο του νονού μου, για να ανταλλάξουν πληροφορίες. Κάποιο βράδι, ήρθε ένας κύριος, που φυγάδεψε μια μαγνητοταινία απ΄την Ελλάδα. Είχε καταγράψει τα πάντα μέσα απ΄το Πολυτεχνείο. Την έδωσε κρυφά στον πατέρα μου και έφυγε για άλλη χώρα. Ο λόγος ήταν, να μάθουν όλοι οι Έλληνες του Βερολίνου, τα αληθινά γεγονότα.

Η μαγνητοταινία αυτή, υπάρχει ακόμα. Έχω να την ακούσω απ΄τα δεκάξι μου, γιατί το κασετόφωνο χάλασε και δεν είχαμε τα μέσα να την αντιγράψουμε. Μας την έβαζε να την ακούσουμε ο πατέρας μου κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου και ήταν το μόνο πράγμα, που αν και πιτσιρίκια, μας καθήλωνε για ώρες. Είχε σκεφτεί να την δώσει σε δημοσιογράφους, για να την ακούσουν ή ακόμη και να την αντιγράψουν, αλλά δεν το έκανε ποτέ. Την τύλιγε σε ένα πανί, σαν ακριβό κόσμημα και την φύλαγε στο συρτάρι του. Κάθε 17 Νοέμβρη, ξέραμε ότι θα ξανακλάψουμε, θα ξαναφοβηθούμε, θα ξαναθυμώσουμε.

Η επιμονή του πατέρα μου να την ακούμε κάθε χρόνο, μου φαινόταν σκληρή και αδικαιολόγητη. Τώρα, καταλαβαίνω ότι ήταν ένα ακόμη απαραίτητο μάθημα. Μία ακόμη προσπάθεια, μέσα από τις ουρλιαχτές φωνές των φοιτητών, να μας δείξει, πόσο οικείο πράγμα πρέπει να είναι οι αγώνες των ανθρώπων για πράγματα τόσο δεδομένα, όσο η ελευθερία.

Πόσο τρομερά φυσικό ήταν, για μια χούφτα πιτσιρίκια να πεθάνουν έτσι απλά, χωρίς δεύτερη σκέψη, μόνο και μόνο για να είμαι εγώ εδώ και να σας γράφω ένα κάρο μαλακίες.

ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΥΚΟΛΑ

Μόνο που όταν ξεκινάς, περιμένεις μόνο τα εύκολα. Περιμένεις μια διαφορετική ζωή, λίγο χώρο να αναπνεύσετε, λίγο χρόνο για λίγες περισσότερες αγκαλιές. Και τα χρόνια περνούν, οι ανάσες λιγοστεύουν, οι αγκαλιές σπάνιες, τα φιλιά πεταχτά. Η ζωή σου πιο δύσκολη, η ψυχή σου πιο μαύρη, αλλά οι λίγες αγκαλιές, το ίδιο γερές με την πρώτη. Απ΄ αυτές, που νοιώθεις μια παράξενη δύναμη, αυτό το γλυκό τρέμουλο στα μπράτσα.

Είμαστε στη μέση της ζωής μας. Ανάμεσα σε δύο κόσμους, ακριβώς στο σημείο που πρέπει να ισορροπήσουμε τις δυστυχίες και τις ευτυχίες μας, να προχωρήσουμε την ζωή μας και να μας νοιάξει να πολεμήσουμε.

Μπορεί να σταθήκαμε άτυχοι σε όλα, αλλά μην έχεις αμφιβολίες. Αν ήμουν πάλι δεκάξι, θα έκανα τόσο προσεκτικά τις κινήσεις μου, ώστε να ξαναζήσω και στο ελάχιστο, όλα αυτά που ζήσαμε μαζί. Θα σχεδίαζα το κάθε δευτερόλεπτο να είναι ίδιο με αυτά που περάσαμε, για να μην χάσω ούτε μια αγκαλιά, ούτε ένα φιλί, ούτε μια ματιά. Για ακόμη μια χρονιά, δεν θα έχουμε τούρτα, κεράκια, και πάρτι.

Για ακόμη μια χρονιά, μην περιμένεις δώρα, εκπλήξεις, ξεκούραση, γλέντια. Μπορείς όμως να βασίζεσαι ότι θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω, να κλείσουμε το μαγαζάκι μας, να χωθούμε στο σπιτάκι μας και να σε αγκαλιάσω το ίδιο γερά.

Καρδιά μου,

Χρόνια Σου Πολλά και -στο υπόσχομαι- μαζί, στα δύσκολα και στα εύκολα.

ΚΒΑΝΤΟΜΗΧΑΝΙΚΗ

Μία βασική αρχή, της Κβαντομηχανικής (σκάστε ρε, θα το σώσω), υποστηρίζει πάνω κάτω, ότι τίποτε δεν συμβαίνει ή δεν βρίσκεται σε μία θέση, αν δεν το παρατηρήσουμε. Δηλαδή, χωρίς το μάτι του παρατηρητή, σε επίπεδο κβάντων, κάποια φαινόμενα δεν υπάρχουν, αλλά αναγκάζονται να υπάρξουν και παίρνουν υπόσταση, μόνο αν τα πάρουμε μάτι. Παραθέτω αυτά τα δύο κειμενάκια, γιατί το αρχικό που διάβασα, το έχασα (είπα να κάνω πειράματα με το history και με γάμησε).

«Σύμφωνα με τη κβαντομηχανική, τα σωματίδια δεν έχουν συγκεκριμένες ιδιότητες μέχρις ότου αυτές μετρηθούν από όργανο μέτρησης. Μέχρι τη μέτρησή τους, τα σωματίδια μπορούν να υφίστανται σε πολλά σημεία ταυτοχρόνως. Μετά τη μέτρηση, όμως, το σωματίδιο αποκτά υπόσταση στη θέση στην οποία ανακαλύφθηκε». http://www.focusmag.gr/fora/view-message.rx?oid=48023#msg_48023

«Η κβαντική μηχανική είναι σε θέση να μας δώσει την πιθανότητα με την οποία το ηλεκτρόνιο μπορεί να βρεθεί σε μια από τις πιθανές καταστάσεις, με την βοήθεια ορισμένων εξισώσεων. Η κβαντομηχανική άποψη της περίπτωσης αυτής είναι ότι το ηλεκτρόνιο δεν βρίσκεται σε μια θέση αλλά σε πολλές θέσεις ταυτόχρονα - βρίσκεται δηλαδή σε μια υπέρθεση καταστάσεων. Και το σπουδαιότερο, δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να περιγράφουμε τη θέση ενός ηλεκτρονίου, έως ότου πραγματοποιηθεί μια μέτρηση. Όταν θα κάνουμε μια μέτρηση, τότε η μέτρηση καταστρέφει την υπέρθεση (και την αβεβαιότητα), και αναγκάζει το σωματίδιο να καταλάβει μια συγκεκριμένη θέση ή καλύτερα να μας αποκαλύψει όχι πιθανές αλλά πραγματικές τιμές της ορμής και της θέσης που έχε»

http://www.focusmag.gr/fora/view-message.rx?oid=48062#msg_48062

Με έπιασαν λοιπόν τα επιστημονικά μου (που τελευταία δεν μ΄αφήνουν με τίποτα) και είπα να το δω στην πράξη, λιγάκι.

Κύριοι επιστήμονες, αυτή η θεωρία είναι μούρλια. Όχι, δηλαδή, σας βγάζω το καπέλο. Και κάτι που μου ανοίγει νέους κόσμους και εξηγεί πολλά ανεξήγητα. Όταν ας πούμε, κάνει κάποιος μια λαμογιά και κανείς δεν την βλέπει, δεν υπάρχει. Σωστά; Κάνει δηλαδή, μια Κβαντική λαμογιά.

Κύριοι Κβαντοτέτοιοι μου, τα συγχαρητηριά μου, εγώ δεν θα το σκεφτόμουν. Δηλαδή για να το καταλάβω, τώρα που δεν βλέπω τον κώλο μου, αυτός μπορεί να είναι βραζιλιάνικος, ή να με βαρεθεί και να φύγει; Έχω λοιπόν, κατά την θεωρία σας, έναν Κβαντοκώλο (ή άπειρους Κβαντοκώλους) που συμπεριφέρεται όπως γουστάρει, μέχρι να γυρίσω να τον κοιτάξω. Τότε, συμμορφώνεται και παίρνει την μορφή ενός απλού κώλου για να μην τον πάρω πρέφα.

Αλλά, είναι λίγο κουραστικό, ρε σεις. Δηλαδή θα πρέπει να έχω πάντα το μυαλό μου στον κώλο μου, για να μην του τη βαρέσει και φύγει;

Εντάξει, ευτυχώς που τα βυζιά μου είναι μπροστά και τα ‘χω το νου μου…