ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΖΩΕΣ ΛΙΓΩΝ ΓΡΑΜΜΑΡΙΩΝ

Είχα διαβάσει κάποτε, μια συνέντευξη ενός πολύ περίεργου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας. Ο λόγος που τον είχα ψάξει (αν και πια δεν θυμάμαι τ΄όνομά του), ήταν γιατί πίστευε πως το τελευταίο του βιβλίο εικονικής πραγματικότητας, θα μπορούσε να γίνει πράξη. Γενικά, τρελλαίνομαι για ότι έχει να κάνει με επιστημονική φαντασία, έχω διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Ι. Βέρν και έχω δει όλες μα όλες (καραγουστάρω b movies), τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Κυριολεκτικά, υπήρχαν μέρες, που έβλεπα πέντε και έξι ταινίες στην σειρά (αυτά, για να καταλάβετε την ανάγκη μου για «αποδράσεις» και «ταξίδια»). Γράφω εδώ, την κεντρική ιδέα, γιατί μετά από τόσα χρόνια, συνεχίζω και το σκέφτομαι διαρκώς, αν και μου είχε φανεί τότε, αρκετά πεζό και άσχημο.

Ήταν περίπου ένα είδος μάτριξ, αλλά με διαφορετική πλοκή και διαφορετικές αιτιάσεις για το αποτέλεσμα. Λοιπόν, υποστήριζε ο κύριος αυτός, ότι το σώμα μας, είναι μια βρώμικη, ταλαίπωρη μηχανή. Ότι είμαστε αναγκασμένοι, να περνάμε όλη αυτή την βρώμικη διαδικασία της τροφής, της πέψης και γενικά των βιολογικών διαδικασιών, τις περιπέτειες της υγείας μας, μόνο και μόνο για να επιβιώσουμε και να εξασφαλίσουμε ενέργεια. Θεωρούσε λοιπόν, ότι αν μπορούσαμε να «γδύσουμε» τον άνθρωπο από όλες αυτές τις διαδικασίες, θα είχαμε έναν ελεύθερο άνθρωπο.

Το μόνο που χρειαζόταν, κατά τον συγγραφέα, ήταν τα λίγα γραμμάρια του εγκεφάλου μας και ένας ηλεκτρονικός κόσμος με τον οποίο θα συνδέονταν οι νευρικές απολήξεις μας. Δεν θα υπήρχαν φτωχοί και πλούσιοι, δεν θα υπήρχε λόγος εργασίας με την έννοια της επιβίωσης, δεν θα υπήρχαν όμορφοι, άσχημοι, χοντροί, κοντοί. Χρησιμοποιώντας ωστόσο, ένα πολύπλοκο διάλυμα στο οποίο θα διατηρούσαμε τους εγκεφάλους, θα παρέτεινε την ζωή μας, μερικές εκατοντάδες χρόνια.

Υποστηρίζοντας λοιπόν στο βιβλίο του, ότι όλα αυτά είναι βατά, απάντησε σε μερικές λογικές ερωτήσεις στην συνέντευξη. Στο θέμα ηδονές και απολαύσεις, υποστήριξε ότι αυτά είναι αποτελέσματα ερεθισμάτων. Ακόμα και η σεξουαλική μας ζωή μπορεί άνετα, με τα κατάλληλα ερεθίσματα να είναι πολύ καλύτερη (δεδομένου ότι τα ερεθίσματα θα ήταν ουσιαστικά η εκπλήρωση οποιασδήποτε φαντασίωσης) . Στο θέμα αγάπη και προσωπικών σχέσεων, απάντησε ότι οι σχέσεις αυτές, θα είναι ουσιαστικότερες, γιατί δεν θα έχουν τα «φίλτρα» της εμφάνισης, της ηλικίας, της κοινωνικής θέσης, οπότε θα είναι αγνότερες.

Φυσικά, για να γίνουν όλα αυτά πράξη, βάζοντας στο όλο σχέδιο και την αναπαραγωγή και την συντήρηση του «εικονικού κόσμου» κάποιοι άνθρωποι θα ζούσαν «φυσικά», για κάποια χρόνια και μετά από μία συγκεκριμένη ηλικία θα «γδύνονταν» από το φυσικό τους σώμα. Έτσι, όλοι θα είχαμε επαφή με το φυσικό περιβάλλον και θα νοιώθαμε περισσότερη ευγνωμοσύνη για την «μετάβαση» αυτή.

Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση, ήταν η κεντρική ιδέα του όλου σχεδίου. Ότι δηλαδή, θα ήταν μία καλή λύση για να φτάσει ο άνθρωπος κοντύτερα στην ευτυχία. Μέσα από μία τέτοιου είδους «ζωή» και ελεύθεροι από καταναγκαστικές πράξεις επιβίωσης, προβλήματα, άγχος, θα μπορούσαμε να γίνουμε όλα αυτά που ποτέ δεν μπορούσαμε. Ο συγγραφέας, την ελευθερία την όριζε ως εξής : «Γνώση, Μάθηση, Παιχνίδι, Δημιουργία». Έννοιες που λίγοι από εμάς τις έχουμε αγγίξει και λίγοι τις ζούμε ή έχουμε την ελευθερία να τις αξιοποιήσουμε.

Η εικονική μου ζωή λοιπόν, θα ήταν χτισμένη σε ένα ξύλινο σπιτάκι δίπλα σε μια λίμνη και θα είχα δίπλα της, έναν δικό μου ζωολογικό κήπο με όλα τα ζώα του κόσμου. Στο χιονισμένο χωριό δίπλα, θα έμεναν όλοι οι συγγενείς και φίλοι μου, ενώ θα έρχονταν σχεδόν κάθε βράδι όλοι για παρέα. Θα έβλεπα ταινίες, θα διάβαζα, θα έπαιζα παιχνίδια με την οικογένειά μου και θα άκουγα μουσική όλη μέρα, πολύ δυνατά. Το βράδι, δεν θα κοιμόμουν ποτέ και το πρωί, θα χωνόμουν στα σκεπάσματα και θα χουζούρευα με αγκαλίτσες. Θα ταξίδευα όσο συχνά θα ήθελα και θα επισκεπτόμουν όλες τις χώρες του κόσμου.

Για να γίνουν όλα αυτά, που ποτέ δεν έχω κάνει, θα χρειαζόμουν πέντε κερδοφόρα λαχεία, τρεις κληρονομιές και τεράστια τύχη. Αλλά μπορεί και να πέθαινα από μία οποιαδήποτε ανίατη ασθένεια, πριν τα πραγματοποιήσω.

Για να γίνουν όλα αυτά, ίσως σε λίγο να φτάνει, να βγούμε από το σώμα μας, για να γίνουμε πάλι άνθρωποι.