ΕΠΙΛΥΣΗ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΥ

Θέλοντας να βγάλω άκρη, θα αναλύσω τα επιστημονικοθρησκευτικά μου, που ποτέ δεν άφησα να ανθίσουν, κάνοντας μερικές απλοποιήσεις.

ΣΥΜΠΑΝ : Ένα μεγάλο μαύρο πράγμα, γεμάτο πέτρες. Πού και πού, λίγα φωτάκια, που κάνουν τις πέτρες να γυαλίζουν. Δεν ξέρουμε πού αρχίζει και πού τελειώνει. Μπορεί να έχει μορφές ζωής παντού, μπορεί και όχι. Μπορεί να το έφτιαξε ένας τύπος που τον λέμε Θεό, μπορεί να φτιάχτηκε μόνο του, μπορεί να είναι μια σκατούλα κολλημένη στον κώλο ενός γίγαντα. Κανείς δεν ξέρει (εγώ εμμένω στην θρησκεία της σκατούλας, αλλά ξέρω, δεν πρόκειται να πουλήσει με τέτοιο όνομα).

ΓΗ : Μία μεγάλη πέτρα, γεμάτη έμβια όντα. Έχει οξυγόνο και συνθήκες που ευνοούν την ζωή οργανισμών. Χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία των δίποδων ζώων που λέγονται άνθρωποι, τα οποία ως τώρα από γαλαζοπράσινη, την έχουν κάνει σκατί.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ : Έμβια όντα, που νομίζουν ότι διαθέτουν λίγη μεγαλύτερη νοημοσύνη απ΄όλα τα υπόλοιπα, γιατί απλά και μόνο κυριάρχησαν. Θα μπορούσαν να ορίσουν την «κυριαρχία», με άλλα κριτήρια αλλά είναι καθαρά θέμα νοημοσύνης. Έτσι, με επιστημονικό (δικό μου) κριτήριο την επιβίωση, θα λέγαμε ότι κυριαρχούν οι κατσαρίδες. Με κριτήριο την αναπαραγωγή οι γουρουνίτσες, με κριτήριο την πιο γαμάτη οσμή ο μουσακάς…γράψτε λάθος, παρασύρθηκα.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ : Η γη, είναι χωρισμένη απ΄τους ανθρώπους νοητά (μεγάλη ιστορία), με γραμμούλες που κλείνουν γύρω γύρω σε κουτάκια. Κάθε κουτάκι από γραμμούλες, έχει το όνομά του, τους ανθρώπους του (δηλ. αυτούς που πρόλαβαν ή έτυχε και χώθηκαν μέσα) και τους δικούς του ήχους συννενόησης. Εδώ, σφίγγουν τα πράγματα. Άπαξ και χωθείς στο κουτάκι σου, τελείωσε. Είσαι κολλητάρι με τους συν-κουτούς σου και τους μισείς όλους, έξω απ΄τις γραμμούλες σου. Από το ένα κουτάκι στο άλλο, δεν πας έτσι απλά. Κάποια κουτάκια θεωρούνται σημαντικά και κάποια άλλα όχι (μεγάλη ιστορία). Άλλοι μεγαλώνουν τα κουτάκια τους και εξαφανίζουν τα διπλανά και άλλοι κάνουν κουμάντο σε κουτάκια, μισή γη πιο μακριά. Οι άνθρωποι πολλές φορές, πάνε μουσαφήρηδες στα άλλα κουτάκια από κατινιά, ενώ κάποιοι άλλοι, αναγκάζονται να αλλάξουν κουτάκι μόνιμα, για να επιβιώσουν (μικρή ιστορία). Αν μπερδευτήκατε, ή νομίζετε ότι τα δυσκολέψαμε μόνοι μας, σκεφτείτε ότι είστε μέρος ενός κοσμικού σχεδίου, που μόνο η δική μου θρησκεία, εξηγεί τόσο καλά (αρκεί να της βρω ένα πιασάρικο όνομα).

ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ : Ανακεφαλαιώνοντας, όλο το σύμπαν είναι μια σκατούλα στον κώλο ενός γίγαντα. Η γη, είναι ένας κόκκος της σκατούλας, οπότε οι άνθρωποι είναι τα σκατομόρια. Ως σκατομόρια που σεβόμαστε τον εαυτό μας, οφείλουμε να παράγουμε την μεγαλύτερη δυνατή βρώμα, έτσι ώστε, ενωμένα δυνατά να δώσουμε στον κόκκο μας, περισσότερη μπόχα, περισσότερη σκατοκυριαρχία πάνω στους άλλους κόκκους.

No worries, then. Πιστεύω ότι τα πάμε περίφημα!