ΠΑΓΑΠΟΝΤΙΕΣ

Τα έχω καρακαταπάρει με τους κάθε είδους πωλητές που τρώω στη μάπα, αλλά δεν έχω τύψεις. Τεχνικές πώλησης που δούλευα πριν δέκα χρόνια, μου τις σκάνε και τσαντίζονται, λες και είμαι ανάποδη που δεν τους αφήνω να πουν όλο το ποίημα για κάνα μισάωρο, λες και βρίσκομαι εδώ μόνο και μόνο, για να τους ακούσω. Ακόμα κι αν έχω πελάτες, δεν μασάνε. Χώνονται και αρχίζουν τον ασταμάτητο μονόλογο, μέχρι να εντοπίσω μια μικρή παύση για ανάσα, για να προλάβω να τους κόψω.

Ένας απίστευτος σήμερα, έσπρωξε μια κυρία για να έρθει πρώτος στον πάγκο. Ήμουν πάντα ευγενικότατη με πλανόδιους πωλητές και συνεχίζω να είμαι. Δίνω πολλά λεφτά τη βδομάδα σε ζητιάνους, στον φίλο μου τον Αli για σιντάκια (προτιμώ να ψοφήσουν οι δισκογραφικές, παρά το φιλαράκι μου), στον τυπάκο με το ακορντεόν και γενικά σε όσους νομίζω ότι πρέπει να βοηθήσω. Αρκεί, να μπουν κατευθείαν στο ψητό και να μου δείξουν το προιόν τους, χωρίς να ενοχλήσουν τους πελάτες και χωρίς να μου πρήξουν το κεφάλι μία ώρα, μέχρι να αγοράσω μία θαυματουργή κόλλα ή ότι άλλο «εκπληκτικό» υπάρχει.

Αρνητική Πώληση

-Κοπελιά, (χαμηλόφωνα και συνομωτικά) έχω δυό ζευγάρια γυαλιά Αρμάνι, να, τα πούλησα όλα και μπαίνω στο αμάξι να φύγω. Στα δίνω όσο όσο.

-Ρε φιλαράκι, τί να τα κάνω εδώ μέσα όλη μέρα, έχω μαλλώσει με τον ήλιο.

-Ρε φιλαράκι (ειρωνικά κουνώντας μάγκικα το κεφάλι), μας δουλεύεις; Θα φύγω και θα μείνεις χωρίς γυαλιά και θα λες πού΄ναι ο γύφτος τώρα που τον θέλω, αλλά ο γύφτος θα ΄χει πουλήσει και θα χορεύει (και σηκώνει τα χέρια κάνοντας πως χορεύει).

Εντάξει, καλό το σόου, αλλά είδα κι έπαθα μέχρι να φύγει, πολύ πολύ τσαντισμένος, φωνάζοντας να τον ακούσει η γειτονιά, λέγοντάς μου ότι δεν θα ξαναπατήσει. Πάντα έτσι λέει… Ρόμπα μ΄έκανε με τις γιαλαντζί τσαντίλες του. Μέχρι, που μου ζήτησε να πάρω τα γυαλιά και να τον πληρώσω με τρία Marlboro. Δελεαστικό, αλλά…για γυαλιά; Έπειτα, θα έπαιρνε αέρα και θα τον είχα κάθε μέρα εδώ. Τουλάχιστον, τώρα έρχεται μόνο μία φορά την εβδομάδα..όταν «παρκάρει» κοντά.

Εκφοβιστική Πώληση

-Καλημέρα σας. Έλεγχος.

-Ορίστε;

-Σε ποιά σημεία του μαγαζιού βρίσκονται οι πυροσβεστήρες;

-Εδώ και μέσα.

-Η πυροσβεστική φωλιά;

-Εκεί.

-Δείχτε μου τον πυροσβεστήρα.

-Μιά στιγμή (τρέμοντας από φόβο, όπως συνηθίζω αδικαιολόγητα σε οποιαδήποτε συναναστροφή μου, με ένστολους, ή ελέγχους)

-Ωραία. Θα κάνουμε την αναγόμωση.

-Τί ακριβώς έλεγχος είναι; Είστε απ΄την Πυροσβεστική; (αρχίζω και καταλαβαίνω, αλλά τώρα τρέμω από νεύρα).

-Όχι κορίτσι μου (γλυκαίνει την φωνή και παρατηρώ ότι είναι ντυμένος σαν λέτσος, βαστώντας ένα μπλε απλό τετράδιο κατατσαλακωμένο). Από την εταιρεία που αγόρασες τους πυροσβεστήρες είμαι.

-Η εταιρεία είναι γνωστού μου και εσύ δεν είσαι υπάλληλός του.

-Ω, συγνώμη, λάθος θα έγινε. Τί θα γίνει, θα την κάνουμε την αναγομωσούλα;

-Έχεις ένα λεπτό να πας έξω να αναγομωθείς, πριν σου χώσω τον πυροσβεστήρα στον κώλο, μαλάκα.

Παραπλανητική πώληση

-Καλημέρα σας (μπαίνουν δύο καρακουκλάρες, βαστώντας ντοσιέ)

-Καλημέρα.

-Κάνουμε ενημέρωση στα μαγαζιά της περιοχής σας, από την Υπηρεσία Υγείας.

-Δηλαδή;

-Ξέρετε πρώτες βοήθειες; Τεχνητή αναπνοή; Μαλάξεις στην καρδιά; Αν μια πελάτισσά σας, πάθει κάτι, ξέρετε τί να κάνετε; Είστε υποχρεωμένη από τον Νόμο να τα γνωρίζετε αυτά.

-Μάλιστα, ξέρω.

-Για δείχτε μας.

-Κορίτσια, έχω δουλειά. Πείτε μου τί παίζει και βλέπουμε.

-Να…είμαστε φοιτήτριες και δουλεύουμε στον τάδε εκδοτικό οίκο. Έχουμε βιβλία για πρώτες βοήθειες, μόνο δεκαπέντε ευρώ.

-Και πουλάτε με αυτές τις χαζομάρες; Ρε, αν ήμουν σαν κι εσάς, ένα χαμόγελο θα ΄ριχνα και θα ΄φτανε. Άντε, εξαφανιστείτε.

Χαζή πώληση

-Γειά σας, μου δίνετε μια στιγμή τον λογαριασμό του ΟΤΕ σας;

-Ορίστε;

-Είμαι απ΄τον ΟΤΕ και θέλω να δω, αν δικαιούστε την έκπτωση. Όλα τα τριγύρω μαγαζιά την πήρανε.

-Με δουλεύεις; Ο ΟΤΕ κάνει εκπτώσεις και βγαίνει στη γύρα να τις χαρίσει; Έλα, λέγε από πού είσαι.

-Ε, απ΄την τάδε εταιρεία, που όντως είναι πάνω στις γραμμές του ΟΤΕ και είναι πολύ πιο φτηνή, θα σας έρθει σαν έκπτωση.

-Έφυγες όπως είσαι. Σουτ! Κουβέντα. Έξω.

Τώρα που τα γράφω, ψιλοχαλαρώνω, αλλά είναι τόσα πολλά…τέλος πάντων.

Αθυρόστομη Πώληση

Ένα τσιγγανάκι πολύ μικρούλι, έρχεται γύρω γύρω στον πάγκο και φωνάζει μέσα στ΄αυτί μου:

-Πέντε πετσέτες, τρία ευρώ.

-Ρε συ, με τρόμαξες. Πήγαινε μπροστά. Εδώ απαγορεύεται.

Πάει μπροστά και ξαναλέει:

-Πέντε πετσέτες, τρία ευρώ μωρή.

-Δεν θέλω,φύγε.

-Πέντε πετσέτες, τρία ευρώ είπα, μη σε γαμήσω.

-Ε, αν είναι να πάθω τέτοιο κακό, φέρε!

BLACK

Σας κουράζω, σας ζαλίζω, γράφω συνεχώς και πάλι τα ίδια νοιώθω. Τελικά αυτές τις μέρες δεν τις γλιτώνω με τίποτε. Αυτές τις μαύρες, μελαγχολικές μέρες, που ούτε μια καλημέρα δεν μου βγαίνει να πω. Η μαύρες μου, είναι παντός καιρού. Δεν έχουν να κάνουν με τον ήλιο, τη βροχή, το κρύο. Δεν είναι κάτι που φαίνεται απ΄το πρωί. Προυπάρχουν και προσπαθώ να τις καταπνίξω με αστεία, με γέλιο, με αισιοδοξία. Κρύβομαι πίσω απ΄τον πάγκο μου, χώνομαι στον υπολογιστή μου και σας γράφω, σας διαβάζω, σας μιλώ.

Καμμιά φορά ξεχνιέμαι και αφήνομαι να χαρώ. Μετά πάλι βγαίνω απ΄την οθόνη μου, ρίχνω μια ματιά τριγύρω και προσγειώνομαι. Ίσως, κάποιες μέρες να κουβαλήσω την χαρά μου και στην πραγματικότητα. Αυτή τη ρημάδα που μετά βίας θέλεις να ζήσεις. Σε σέρνει κάθε πρωί, δεν σε ρωτά αν έχεις κουράγιο, αν θέλεις να πας να την συναντήσεις. Σε τρέχει, σε πατάει, σε δένει κόμπο και σε στέλνει το βράδι να ξεκουραστείς. Απαιτεί να κλείσεις το κουμπάκι, να κλείσεις τα μάτια και να κοιμηθείς. Χωρίς εφιάλτες, χωρίς ανησυχία, χωρίς να σε ρωτήσει αν μπορείς να συνεχίσεις το πρωί.

Ξυπνάς ξαφνικά μιά μέρα και συνειδητοποιείς ότι δεν θέλεις να σέρνεσαι με το ζόρι. Ότι πρέπει εσύ να την κυνηγάς, να την παλέψεις, να την νικήσεις. Αλλά είναι δυνατότερη. Αλλά πάντα προσπαθείς. Γυμνάζεις τους μυς της ψυχής σου, κάνεις σκληρότερη την καρδιά, απομονώνεις το μυαλό και πας να πολεμήσεις.

Είναι όμως μερικές μέρες σαν την σημερινή, που σώμα και ψυχή επαναστατούν. Σηκώνουν το ανάστημά τους και αντιδρούν. Θέλουν μερίδιο στην πραγματικότητα, θέλουν άποψη στις πράξεις σου, θέλουν χώρο να ζήσουν. Τους δίνεις μία μεγάλη σφαλιάρα και σκύβουν ξανά. Μέχρι την επόμενη φορά που πρέπει να βρεις περισσότερη δύναμη, περισσότερο κουράγιο να χώσεις πιο βαθιά σώμα, ψυχή και καρδιά.