ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ

Όταν ήμουν μικρή, που ήμουν τελείως άσχετη με τον όρο, θεωρούσα ότι υπήρχε ένα άσυλο που βάζανε μέσα, όλους τους βουλευτές που τρελλάθηκαν. Μετά έμαθα, ότι υπάρχει ένα άσυλο, που δεν είναι ακριβώς οίκημα, αλλά έννοια, που προστατεύει όλους τους βουλευτές από λαμογιές. Ο όρος λοιπόν, μου φάνηκε τελείως λάθος. Θα έπρεπε καλύτερα, να λέγεται βουλευτική ασυδοσία ή μάλλον βουλευτική υπεροχή.

Δεν μπορώ όμως να χωρέσω έναν τέτοιο όρο σε μία δημοκρατία. Πώς γίνεται να είμαστε όλοι ίσοι, όλοι ισότιμοι απέναντι στον νόμο και εκείνοι από πάνω; Δηλαδή αν με ψηφίσετε για βουλευτή, ξαφνικά την σκαπουλάρω απ΄την δημοκρατία, γίνομαι ψιλοβασιλιάς και αψηφώ νόμους; Πώς γίνεται κάποιος να επικαλείται τους νόμους και το σύνταγμα για να λειτουργήσει το δημοκρατικό πολίτευμα, αλλά ο ίδιος να ΄ναι απ΄όξω;

Άκουσα τον αντίλογο και έμεινα μαλάκας. Υπάρχουν, λέει κάποια πράγματα, που μπορεί για μας, τον όχλο, να είναι αδικήματα, αλλά για έναν βουλευτή, να είναι απαραίτητη κίνηση για το καλό του τόπου. Έπειτα, δεν μπορεί κοτζάμ βουλευτής να κάθεται να ασχολείται με κλήσεις της Τροχαίας. Δεν μπορεί να τρέχει στα Δικαστήρια, για ψιλοαδικήματα ή χοντροεγκληματάρες και να αποσπάται απ΄το σοβαρό έργο του, για να υπερασπίσει τον τόσο σημαντικό εαυτό του.

Εμείς; Εμείς είμαστε άλλο. Το να χάσουμε κάνα δυό μεροκαματάκια για να τρέχουμε για κλήσεις (επειδή κανείς βουλευτής δεν έλυσε το κυκλοφοριακό και τις θέσεις στάθμευσης) ή να τρέχουμε στα δικαστήρια για χρέη, είναι υποχρεωτικό. Τί είναι δηλαδή σοβαρότερο για μας, από το κράτος και τους Νόμους; Η επιβίωση; Η δουλειά μας; Η υπόληψή μας ; Και τα βάζουμε πιο πάνω απ΄τον κύριο βουλευτή, που τρέχει (όταν το θυμάται) στην Βουλή, που πονοκεφαλιάζει, που ξεπατώνεται για ρουσφέτια, που ξελαρυγγιάζεται στα κανάλια, που ψάχνει ψηφοφόρους; Να ρωτήσω κάτι χαζό; Ένας χειρουργός, δεν θα ΄πρεπε να ΄χει ασυλία; Ένας δάσκαλος στον Έβρο; Ένας κατάκοιτος γέρος; Μία έγκυος; Το παράχεσα μάλλον. Κανενός προφανώς τα προβλήματα και οι δουλειές δεν είναι σημαντικότερες από ενός Βουλευτή.

Δεν ξέρω καθόλου από Νομικά, νόμους και παραθυράκια. Ξέρω όμως, ότι έχουν γίνει σοβαρότατα εγκλήματα που σε άλλη περίπτωση, ο καθένας μας θα έβλεπε τον κόσμο ριγέ - μέσα απ΄τα κάγκελα για πολλά πολλά χρόνια. Σαν απλή πολίτης όμως, ενίσταμαι κι εγώ στο θέμα της Δημοκρατίας. Δεν θεωρώ ότι όλοι πρέπει να είναι ίσοι. Θεωρώ, ότι όλοι αυτοί οι φύλακες του πολιτεύματος πρέπει να είναι στ΄αλήθεια πιο πάνω από εμάς. Πρέπει να είναι πιό σεβαστοί, πιο σοβαροί, πιο νόμιμοι. Δεν δικαιολογώ ούτε μια τόσο δα κλησούλα, ούτε ένα τόσο δα «αναγκαίο» εγκληματάκι. Δεν δέχομαι να με δικάζουν για χρέη ή υπεξαιρέσεις αυτοί που δεν πρόκειται να καταδικαστούν γι΄αυτές.

Ένας γιατρός, αν θεωρηθεί ότι από δικό του λάθος έχασε έναν ασθενή, θα φάει μήνυση, θα σταματήσει να ασκεί το επάγγελμά του, θα διασυρθεί για πολύ καιρό. Αν δικαιωθεί στο τέλος, θα ξαναγυρίσει στο επάγγελμά του, με τον αιώνιο φόβο, ότι αυτό μπορεί να ξανασυμβεί. Παρόλα αυτά, παίρνει το ρίσκο. Ένας βουλευτής, δεν παίρνει κανένα ρίσκο απ΄την αρχή. Θα κάνει ότι θέλει, χωρίς κανέναν φόβο, χωρίς διασυρμό (γιατί οι πολιτικοί τρώνε τόση λάσπη, που δεν θα σταθεί κανείς στην δική του).

Αν λοιπόν ξέρεις ότι όλοι είναι ίσοι, κι εσύ λίγο παραπάνω, δεν θα το εκμεταλλευτείς; Δεν θα ήταν σωστότερο λοιπόν, να είχαμε Βουλευτική Υπερτιμωρία; Διπλάσιες τιμωρίες, διπλάσια πρόστιμα και ένα ρίσκο ΝΑ για να λειτουργήσει καλύτερα η πλασματική δημοκρατία μας;

Επειδή οι νόμοι ψηφίζονται απ΄την Βουλή και επειδή κανένας δεν είναι τόσο χαζός να βγάλει τα ματάκια του, αυτό είναι ένα απ΄τα ζητήματα που ποτέ δεν πρόκειται να τεθεί. Είναι απ΄τις λίγες περιπτώσεις που όλοι με μια φωνή, αποφάσισαν η δημοκρατία μας να ασκείται τρία μέτρα όξω απ΄την Βουλή.

Για να το καταλάβετε καλύτερα, φανταστείτε ότι η Βουλή είναι ένα νησάκι, όπου γύρω γύρω έχει μαύρη και φουρτουνιασμένη θάλασσα γεμάτη καρχαρίες. Η Βουλή λοιπόν, ανήκει στην χώρα Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει δημοκρατία, αλλά οι κάτοικοι της Βουλής, όχι. Αποφάσισαν, να έχουν οι απέξω δημοκρατία και αυτοί βαφτίστηκαν αυτοκράτορες.

Έτσι, ως χώρα έχουμε Δημοκρατία, πλην δυό νησάκια. Την Κρήτη με τα όπλα της και την Βουλή με τους τριακόσιους αυτοκράτορες. Τόσο απλά.