ΚΡΙΤΙΚΗ

Είμαι κουτσομπόλα. Κρίνω, συμβουλεύω, κάνω σενάρια, συνομοσιωλογώ και βρίζω. Αν δεν θέλω πολλά - πολλά, τα λέω από μέσα μου, ή στο μπλογκ μου ή στον άντρα μου (άλλη Κατίνα). Ψοφάω να τα χώσω σε μερικούς και μετά θυμάμαι ότι καλύτερα είναι να τους αφήσω στην κοσμάρα τους, γιατί μετά θα μείνω από υλικό (γίνεται κουτσομπόλα χωρίς βαρβάρους και πελάτες. Σε μερικές περιπτώσεις, συμπάσχω και απομακρύνομαι, όταν οι ευαίσθητες κεραίες μου, διακρίνουν ανεγκεφαλίτιδα παρέα με κατάντια.

That said, είμαι υπέρ της κριτικής. Κακοπροαίρετης, καλοπροαίρετης, εξεπιτούτου και διαταύτα. Τρελλαίνομαι για ανθρώπους που γουστάρουν να μιλάνε, να τα χώνουν, να κρίνουν, να διαλέγονται, να επικοινωνούν. Όχι απαραίτητα για να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο, όχι απαραίτητα για να μου υποδείξουν συμπεριφορές και ηθικές, αλλά μόνο και μόνο για να επικοινωνήσουν. Σπάνια παρεξηγώ έναν άνθρωπο και τις προθέσεις του, εκτός αν ξεκινήσει με μπινελίκι, που ενίοτε και αυτό έχει τα καλά του. Για παράδειγμα, προτιμώ ένα ξερό «ξύπνα μωρή» από ένα τρυφερό «μα, αγαπούλα μου, είσαι χαζουλίνιιιιιι».

Υπάρχει όμως ένα μικρό μικρούλι πραγματάκι που κάνει τη διαφορά. Αν για παράδειγμα, πριν πάω για κούρεμα, ρωτήσω την γνώμη των τριγύρω, θα πάρω ένα σωρό γνώμες. Αν αφού πάω κομμωτήριο κάνω το ίδιο, οι περισσότεροι θα μου πουν ότι τα μαλλιά μου, είναι τζάμι και οι φίλοι μου την αλήθεια (τζάμι ή πατάτα). Η διαφορά είναι αν θα ζητήσω γνώμες πριν, γιατί μετά, θα τις έχω θέλω-δεν θέλω. (Καλά, ποτέ δεν έχω ζητήσει γνώμες πριν το κομμωτήριο και το αγαπημένο μου είναι να τα κόβω σύριζα, αφού τα έχω μακρύνει κάνα δίχρονο-πιστέψτε με, αρκεί για να φτάσουν στο πάτωμα, αλλά κουβέντα να γίνεται). Ή ακόμα κι αν δεν ζητήσω γνώμες, πρέπει σίγουρα να περιμένω αυτά που έχω δώσει. «Η συμπεριφορά γεννά συμπεριφορά» - για τους τριγύρω, όχι για τους φίλους – οι φίλοι είναι ελεύθεροι να γεννούν ότι συμπεριφορά γουστάρουν. Έτσι, δεν μπορεί να βρίζω, ας πούμε την θρησκεία και μετά να αναρρωτιέμαι, γιατί με διαολοστείλανε οι θρήσκοι. Δεν μπορεί να σε λέω μαλάκα και μετά να κλαψουρίζω που με είπες αρχίδω. Οπότε, είτε κάνω το αγγελούδι και χτίζω θέση στον παράδεισο, είτε δεν πιστεύω τέτοιες πίπες και τα κάνω κόλαση.

Ως προς την κακοπροαίρετη κριτική (που για μένα μερικές φορές είναι και η πιο γουστόζικη), αρκεί λίγη σκέψη για να πιάσεις το ζουμί και να βοηθήσεις τον ταλαίπωρο. Αν ας πούμε, με κατηγορήσουν βάναυσα (και να πάει να γαμηθεί το αρχίδι) , ότι έχω μικρά βυζιά, αυτό είναι σχετικό. Έχει να κάνει με τα γούστα μου, του άντρα μου, το κασέ του πλαστικού μου και του μαλάκα που τα είδε μικρά. Αν με πούνε βλαμένη και πάλι είναι σχετικό. Με τα γούστα μου, του άντρα μου, των φίλων μου και το βλακόμετρο, του μαλάκα που μου την είπε.

Άρα, αν εγώ, ο άντρας μου και οι φίλοι μου, με γουστάρουν βλαμένη με μικρά βυζιά, ως σωστή ανοξείδωτη κουτσομπόλα, πρέπει να στείλω τον μαλάκα, σε μία λιγότερο βλαμένη βυζαρού.

There you go!